Strona · s. 3strona oryginału ↗
LISTY Z SEWASTOPOLA
Слово Просвіти, №44 за 2007 рік
List siódmy CZY OBCE WOJSKO MOŻE BYĆ OBROŃCĄ UPOŚLEDZONEGO NARODU? Czasami wydaje się, że na Ukrainie nie ma władzy — czyjąś złą wolą została ona oddana na zatracenie. Ból niesprawiedliwości, zniewagi i krzywdy zastygł w ludzkich sercach. Można zrozumieć, kiedy obrabowani, oszukani i skrzywdzeni ludzie dokonują samosądu na krzywdzicielach. Ale niektóre wydarzenia w Sewastopolu, związane z pobytem Floty Czarnomorskiej Federacji Rosyjskiej, zawierają straszne i krwawe karty, w których triumfuje przemoc wobec pokojowych obywateli Ukrainy. Dziwimy się bezczelności działań kolonizatorów, którą można wyjaśnić tylko językiem wyroków sądowych. Próżno czekać, że ci ludzie opuszczą terytorium Ukrainy. To się nie stanie, bo okupant nigdy dobrowolnie nie odchodzi z zagrabionej ziemi. Ukraińscy politycy udają, że nie zauważają tej imperialnej gry Rosji, mając nadzieję, że sytuacja jakoś sama się ureguluje. Przezwyciężyć ten imperialny syndrom może przede wszystkim naród Ukrainy. Do tego potrzebna jest determinacja polityków, a także zrozumienie sytuacji i stanowczość postawy ukraińskiego społeczeństwa. Próżno mówić o kulturze „obrońców sąsiedniego państwa”, którzy po barbarzyńsku apelują do naszych współobywateli, a ich dowództwo tuszuje te wybryki. Fakt brutalnego chuligaństwa wojskowych floty Federacji Rosyjskiej miał miejsce w Sewastopolu 25 grudnia 2005 roku. Około godziny 16-ej na przystanku autobusowym przy budynku nr 15 przy ul. Kurczatowa sześciu marynarzy Floty Czarnomorskiej Federacji Rosyjskiej żądało pieniędzy od nieletnich Ukraińców Ołeksandra B., Antona Cz., Petra K. i Ołeksija P., po czym wszczęli bójkę, zadając im obrażenia ciała. Materiały dochodzeniowe zawierają wystarczająco dużo faktów charakteryzujących znamiona przestępstwa, dlatego postanowieniem śledczego Nachimowskiego Rejonowego Oddziału Zarządu MSW Ukrainy w m. Sewastopolu wszczęto sprawę karną. W sprawie karnej zaznaczono, że 25 grudnia 2005 roku sześć osób, ubranych w mundury marynarzy Floty Czarnomorskiej Federacji Rosyjskiej, wysiadło z marszrutki nr 46 w stanie nietrzeźwym. Zobaczywszy nieletnich sewastopolczyków, marynarze zaszli za przystanek autobusowy, a jeden z nich podszedł do chłopców i wszystkich zawołał za przystanek. Wojskowi zaczęli żądać od chłopców pieniędzy na alkohol i telefonów komórkowych, a kiedy ci odmówili, powalili nastolatków na ziemię, bili nogami po twarzy i głowie oraz zabierali pieniądze i telefony komórkowe. Obok przechodził obywatel D., który wstawił się za chłopcami, ale jego również brutalnie pobiło trzech marynarzy. Mężczyzna zdołał się wyrwać i pobiegł wezwać milicję. Kiedy wrócił, przestępcy zniknęli, a na ziemi leżeli nieprzytomni nastolatkowie. Jewhenija LESZCZUK, poetka, członkini NSPU, laureatka nagrody im. W. Stusa, Międzynarodowej Nagrody Pokoju, przewodnicząca Fundacji Społecznej „Bohun” Jeszcze w dzieciństwie w mojej duszy rozbłysła Ukraina, jej bohaterowie narodowi. Tak, jeszcze z dzieciństwa — Beresteczko, Iwan Bohun, bohaterowie UPA… Wierzyłam w ludzi i miałam nadzieję, że pomogą w sprawie uczczenia najwybitniejszego bohatera Ukrainy — Iwana Bohuna. Z trudnościami otwarto fundację charytatywną „Bohun” — z nadzieją na ogólnonarodowe datki. Ale to się nie spełniło. Napisałam setki listów z prośbami do różnych instancji państwowych, biznesowych, prywatnych. Odpowiedzi w większości były negatywne, często w ogóle mi nie odpowiadano. Niektórzy pisali: „Niech państwo się tym zajmuje”. Wszystko to przygnębiało. Z trudnościami wydano poetycko-fotoalbum „Wieczność Iwana Bohuna”, kalendarze, komplety pocztówek-broszur. Wszystko to rozesłano po całej Ukrainie z prośbą o wsparcie w budowie pomnika Iwana Bohuna. Odzew był pozytywny, zwłaszcza w odniesieniu do książki, podkreślano, że ona
Jak zeznała siostra jednego z poszkodowanych, Tetiana Kowalenko, która natychmiast przyjechała na miejsce zdarzenia, poraził ją widok pobojowiska. Jej brat Petro leżał w deszczu nieprzytomny, cały we krwi, brudny, miał wybite zęby, porwane wargi, a na twarzy liczne skaleczenia i sińce. Później nie rozumiał, co się z nim stało. Funkcjonariusze milicji na miejsce zdarzenia nie przybyli. Medycy pogotowia udzielili poszkodowanym niezbędnej pomocy. Później ojciec Petra, Anatolij Kowalenko, dowiedziawszy się o bójce, pobiegł na przystanek, aby znaleźć przestępców. Tam ich już nie było. Wtedy pospieszył na 14. przystań, aby wezwać kierownictwo jednostek wojskowych w celu ustalenia tożsamości i pociągnięcia winnych do odpowiedzialności. Przy punkcie kontrolno-przepustowym zobaczył sześciu marynarzy ubranych w mundury Floty Czarnomorskiej Federacji Rosyjskiej, którzy głośno rozmawiali i byli niezwykle pobudzeni. Anatolij zapytał, czy to nie oni byli uczestnikami bójki na przystanku. Marynarze odpowiedzieli: „My” i pobiegli w stronę Anatolija, grożąc mu. Zrozumiawszy, że ich zamiary są wrogie, mężczyzna pobiegł do punktu kontrolno-przepustowego, krzycząc: „Dniuralny! Dyżurny!”. Anatolij wyraźnie widział w budce punktu kontrolnego dyżurnego. Dogoniwszy Anatolija, marynarze bili go rękami i nogami, ściągnęli wierzchnią odzież, porwali spodnie i koszulę, wyciągnęli z kieszeni pieniądze i dokumenty. Anatolij wołał dyżurnego o pomoc, a marynarze jeszcze brutalniej bili go nogami, a kiedy stracił przytomność, wrzucili go do lodowatej wody zatoki. A. Kowalenko odzyskał przytomność i ledwo żywy wydostał się na brzeg. Badanie sądowo-lekarskie wykazało u poszkodowanego złamane żebro, mnóstwo sińców i szarpanych ran na ciele, obrzęki pod oczami, prawe oko było zalane surowicą. Wszystko to działo się dziesięć metrów od punktu kontrolno-przepustowego jednostki wojskowej Federacji Rosyjskiej. Żaden z wojskowych nie przerwał tego bestialstwa. Sąsiad Anatolija, Fedir T., wojskowy Federacji Rosyjskiej, znalazł Kowalenkę nieprzytomnego przy punkcie kontrolno-przepustowym. Prosił dyżurnego o wezwanie pogotowia, ale bezskutecznie. Kiedy poszkodowany na krótki czas odzyskał przytomność, Fedir doprowadził go do domu. W tym czasie w domu lekarze pogotowia udzielali pomocy synowi, a potem pomogli także ojcu. Poszukując męża, Iryna Kowalenko spotkała na przystanku patrol wojskowy z czerwonymi opaskami i poprosiła o zatrzymanie przestępców. Wojskowi odmówili pomocy i poinformowali, że spotykali marynarzy z Ukrainy i Rosji. O tym, co się stało, wiedzieli: minister obrony Ukrainy, minister obrony Federacji Rosyjskiej, dowódca Floty Czarnomorskiej FR w Sewastopolu i jego pomocnik, prokuratorzy generalni Ukrainy i Federacji Rosyjskiej, prokuratorzy wojskowi Ukrainy i Federacji Rosyjskiej, prokurator miasta Sewastopola, komendant wojskowy Floty Czarnomorskiej FR w mieście Sewastopolu, dowódcy rosyjskich jednostek wojskowych. Sprawy karne były „pod kontrolą” naczelnika Zarządu MSW Ukrainy w mieście Sewastopolu. Wykonanie poszczególnych poleceń wzięła pod kontrolę Główna Prokuratura Wojskowa Federacji Rosyjskiej. Listy wysyłano nawet do Prezydentów Ukrainy i Rosji. Jednak wszyscy wojskowi Floty Czarnomorskiej FR na przesłuchaniach mówili prawie to samo. Protokoły ich przesłuchań nie uzupełniają się, a powtarzają jeden drugi. 2 maja 2006 roku Prokuratura Rejonu Nachimowskiego w swoim liście poinformowała poszkodowanego Kowalenkę: śledztwo ustaliło tożsamość obywateli Federacji Rosyjskiej, którzy dokonali przestępstwa, a prokuratura wydała wskazówkę o przygotowaniu odpowiedniego wniosku o międzynarodową pomoc prawną. W tamtym czasie od dnia popełnienia przestępstwa minęło pięć miesięcy. A prokuratura dowiedziała się tylko o tym, że dochodzenia w sprawach przestępstw popełnionych na terytorium Ukrainy przez obywateli innych państw mają swoją, ustaloną umowami międzynarodowymi i protokołami, procedurę. Przede wszystkim jest to Konwencja Mińska „O pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych, rodzinnych i karnych”, umowa „O współpracy państw-uczestników Wspólnoty Niepodległych Państw”... [tekst ucięty] ...granitowego kamieniołomu Wołodymyra Wernera przygotować cztery tablice pamiątkowe z portretem Iwana Bohuna i fragmentami moich wierszy. W tym niełatwym czasie podajemy je jako wzywające hasła do jedności w walce o prawdziwą Ukrainę. I w tej napiętej atmosferze niepowodzeń, nadziei, konfrontacji nagle zdarza się cud — wraca do nas Bohun w srebrze. Narodowy Bank Ukrainy wydał srebrną monetę z portretem Iwana Bohuna. Wyrażam wielkie podziękowanie dyrektorowi Narodowego Banku Ukrainy — p. Wołodymyrowi Stelmachowi, kierownikowi działu numizmatyki Tamarze Łoszmanowej, artystom, rzeźbiarzom oraz wszystkim, którzy brali udział w tworzeniu monety. Monetę wykonano ze srebra najwyższej próby 925, średnica — 38 mm, koszt około 200 hrywien. Ale i do tego sukcesu prowadziła skomplikowana i długa droga. Jeszcze w 2002 r., kiedy po raz pierwszy zwracałam się do dyrekcji Banku Narodowego Ukrainy, odpowiedziano mi, że wydawanie monet z wizerunkami bohaterów epoki kozackiej zostało zakończone. Dopiero w 2005 r. powi-
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
