Strona · s. 11strona oryginału ↗
Nazbieram lubczyku, macierzanki i mięty
Слово Просвіти, №44 за 2007 рік
Inna przylgnęła i trwa.
Nie przeklinała tej gorzkiej niewoli,
Lecz znosiła te katusze:
Ręce podrapała do bólu —
Kilka jagód mam w dłoni…
Przylgnęła do krzewu dzikiej róży
Dusza, nasycona nieszczęściami,
Słowo, darowane przez Wszechmogącego,
Dzień i noc mnie nie opuszcza.
Krzew cierniowy z kwiatami i owocem —
To wszystko, co mam w życiu.
Sercu podrapanemu „Dość!”
Wymówić siły nie starcza.
* * *
Nazbieram lubczyku, macierzanki i mięty
I nazrywam rumieńca w mamy ogrodzie...
Będę was, chłopcy, z gwiazdami kąpać,
Byście rośli silni na przekór biedzie.
Żebyście byli szczęśliwi i weseli,
Żeby was kochano i żebyście wy kochali,
Niech życie w tym świecie szczęście wam ściele,
Dzień za dniem rośnie, hojny i nowy.
Nazbieram lubczyku, macierzanki i mięty,
Z nich właśnie Bóg-słońce wschodzi światu…
I mnie w tych ziołach też kąpała matka
I prosiła losu dla mojego życia.
A ona uciekała wciąż gdzieś ponad latem,
Po jesiennym liściu i puszystym śniegu…
Zostały w losie, w smutku, dzieci —
Dla nich chciałabym nieba nachylić
W lubczykowych marzeniach, w macierzankowych snach.
* * *
Nie przerwę naszego milczenia.
Przyjaciele? Nie. Znajomi, i to wszystko…
Uniosłeś nad światem moją duszę
Tak wysoko, aż do samego nieba.
Jak dawno tak nie byłam szczęśliwa!
Czas zamiótł wspomnienia o szczęściu.
W twoim losie nie śmiałam
Nawet promyka zabrać sobie.
W twoim milczeniu — wiele słów,
Jakby nieba w sierpniowym dniu.
Ale tych słów zaczynać
Nie spiesz się, mój ukochany, dla mnie.
Czuję je za smutkiem,
Tak palącym i gorzkim…
A kiedy się z tobą spotykam,
Drży cały świat w twoich rękach.
I dzwonią szczęśliwe dzwony,
Cichną w dalach serca…
Niech od smutku Bóg cię broni,
Szczęście, które przeznaczono mi.
Nie przerwę naszego milczenia.
Topnieję, powietrze szeleści…
Wierzę, że twoją zagadkową duszę
Uniosłam w niebo choć na chwilę.
* * *
Wejdź w ciepłą rzekę w dziesięć lat:
Co piękniejszego jest na tej ziemi?!
Wejdź w dwudziestce — rzeka z chłodu
Upojnych oczekiwań, miłości dziwnych wód…
Wejdź w czterdziestce: „No i głębina!
Dosięgnę wszystkiego! Na pewno dosięgnę dna”.
A w sześćdziesiątce — wszystko jakby nie nowe:
Dokądś ta rzeka, jak życie, płynie…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
