Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 12strona oryginału ↗

Z oczu opadają zasłony polewy, Kłują choroby pod żebro, Nienawiścią odpłacają dobrzy ludzie, Dla których przez cały wiek czynił dobro. Obojętnie... Niech sobie... Nic... Wciąż płonie ogień w prosforni, I ważne na ciężką drogę Chleb głodnym rozdzielić.

Слово Просвіти, №44 за 2007 рік

czytasz Linę Kostenko, M. Wynohradowskiego, L. Tałałaja, P. Mowczana, W. Illię. Kiedy zanurzasz się w ich żywiole, trafiasz w aurę aromatycznego, gęstego i czystego pisma. I słów tych — choć garściami bierz! I wszystko wykąpane w słońcu, nastoje na stepowych ziołach, świeże i czyste jak przedświtowa gwiazda zorza. Dziś takiego pisma już się nie spotka, bo słowa wyginają się, jak i ludzie. Wieczorna gwiazda rozchyla dłonie, Szczyt domu pachnie aksamitkami. I oddech ojczyzny przy skroni, I posmak przedwieczornej pory na ustach. …Przeżegnał się szablą lubczyk… I latarnie w noc nastawiła Ta nieugięta ukraińska malwa, Którą oplątał kręcony panicz. U W. Browczenki wiersze rodzą się z rytmu, z muzyki, która zaczyna brzmieć w duszy (właśnie dlatego tak wiele jego poezji stało się piosenkami, a wytwórnia „Melodija” nawet wydała płytę „Wspomnij mnie”). Kiedy uważnie czytasz wiersz poety, wydaje się, że zaczynasz wyczuwać pierwotne głosy lasu, trawy czy wiatru, które stały się impulsem do narodzin tych czy innych strof. Potem poeta wypełnił te rytmy, tę formę słowami, czyli treścią, i tak powstaje cud poezji. Profesjonalizm polega na tym, by nie zalać ich przeciętnymi i pustymi słowami, by nie zepsuć tego wysokiego wewnętrznego brzmienia — głosu nieba. Na szczęście W. Browczence niemal zawsze udaje się to bez zarzutu. Łąka. Łęg. Wierzbiny. Kostrzewa i mleczaj. Ktoś woła przewoźnika… Przekroczyła krytyczną dawkę Czarnoprypiacka żałość. Niestety, książki starzeją się, jak i ludzie. Lecz przyspiesza starzenie także ta okoliczność, że większość z nich pisze się pod zapotrzebowanie czasu, dla zaspokojenia modnych gustów czytelniczych, z nadzieją trafienia w udaną koniunkturę. Są pisarze przekonani, że to dobrze i tak być powinno. Powiedzmy, niektórzy z młodych oświadczają, że trzeba pisać książki z perspektywą na 10—15 lat życia, nie więcej. A co nadaje książce wysoki poziom odporności? Moim zdaniem poziom przeżycia. To właśnie, według mojego głębokiego przekonania, zapewni „Nimbom nad wiśniami” długowieczność. Talent — to chwiejna, efemeryczna rzecz. Zrozumiałe, że talent wymaga nie tylko stałej pracy, nieustannego doskonalenia, ale i be-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn