Strona · s. 2strona oryginału ↗
STARTUJE MARATON JĘZYKOWY.
Слово Просвіти, №44 за 2011 рік
9 listopada, w Dniu Języka Ukraińskiego i Piśmiennictwa, na Zakarpaciu rozpoczyna się XII Międzynarodowy Konkurs Języka Ukraińskiego im. P. Jacyka. Z tej okazji na pytania naszego korespondenta odpowiada dyrektor wykonawczy Ligi Ukraińskich Mecenasów, przewodniczący rady koordynacyjnej konkursu Mychajło SŁABOSZPYCKYJ. Petra Jacyka oraz grupy mecenasów, którzy sfinansowali wszystkie możliwe wydatki przedsięwzięcia, włącznie z nagrodami dla zwycięzców i laureatów różnych etapów turnieju. Wystarczy powiedzieć, że fundusz nagród był równowartością 127 tys. dolarów. — Pieniądze dla uczniów — czegoś takiego jeszcze nie było. Jak u nas przyjęto taką nowinę? — Niektórzy rzucili się na nas z atakiem: “Pieniądze demoralizują dzieci!”, “To niemoralna amerykanizacja szlachetnej sprawy!”, “Ukraińskie dzieci powinny być patriotami od samego urodzenia i nie trzeba ich zachęcać pieniędzmi do nauki języka ojczystego” — takich pełnych pasji filipik nasłuchaliśmy się wtedy niemało. Jednak Jacyk był nieugięty: nagrody pieniężne mają potwierdzić, że jest to bardzo ważne zwycięstwo w turnieju znawców języka państwowego, w nagradzaniu nie ma nic złego. A potem wszyscy przyzwyczaili się do takiej formy nagradzania. Nie mamy tu żadnego oponenta. Zamilkli też ci, którzy uważali, że konkurs to nierozsądne marnotrawstwo: mówiono, że lepiej te pieniądze oddać na inne ukraińskie projekty. Mecenasi twardo stali przy swoim: pieniądze są nasze, więc pozwólcie nam decydować, na co je przeznaczać, to nasza osobista sprawa i nasze prawo. — Dobrze pamiętam zakończenie pierwszego konkursu w stołecznej filharmonii. Na uroczystości niespodziewanie pojawił się w towarzystwie wysokich urzędników państwowych prezydent Łeonid Kuczma. Razem z Petrem Jacykiem nagradzał zwycięzców i laureatów. Była to swoista sensacja… — Kiedy dzień przed wydarzeniem dowiedziałem się, że będzie na nim Łeonid Kuczma, powiedziałem o tym mojemu przyjacielowi. Odniósł się do tej wieści z wielką ironią: mówił, że Prezydent nie ma co robić, więc będzie chodził na takie imprezy. Jeden z kolegów po tamtym wydarzeniu tłumaczył mi: Kuczmie dla wizerunku potrzebny był udział w zakończeniu konkursu, a ty triumfujesz!.. Może i tak. Ale patrząc ze swojej strony, nie mogę nie zauważyć, że dla naszej sprawy było to bardzo odczuwalne wsparcie. Ze strony władzy społeczeństwu wysłano sygnał, który legitymizował na wszystkich szczeblach naszą ideę, co przerodziło się w tak popularne i prestiżowe coroczne wydarzenie na Ukrainie i w diasporze. Po tym stało nam się znacznie łatwiej w kłopotach organizacyjnych i wyraźnie zmniejszył się opór wobec konkursu w terenie. — Czy była jakaś reakcja na konkurs sił politycznych i partii? — Była. Kiedy turniej rozwinął się na pełną skalę i zaczęły w nim brać udział miliony uczniów, studentów oraz uczniów szkół zawodowych, aktywnie oferowały nam nagrody różne partie. Ale my stanowczo odmówiliśmy i nadal odmawiamy. Każdy obywatel Ukrainy ma prawo zaproponować od siebie darowiznę na konkurs i zasługuje na to, by jego imię figurowało w rejestrze darczyńców projektu, opublikowanym w prasie. Jednak z partiami dyskusji być nie może. Nasza edukacja musi pozostać departyzacyjna i depolityzowana. Dlatego na żadnym naszym dyplomie, który otrzymują zwycięzcy i laureaci konkursu, nigdy nie będzie napisane, że jest to wyróżnienie ustanowione przez którąkolwiek z partii. — Jestem świadkiem tego, jak konkurs stawał się masowy. Pamiętam, w pierwszym turnieju wzięło udział ponad dwieście tysięcy uczniów, a w kolejnych latach licznik poszedł w miliony. Regularnie zaczęły przeprowadzać maraton językowy także Siły Zbrojne Ukrainy, niezwykle zaktywizowała się ukraińska diaspora. Czym tłumaczysz taki sukces konkursu? — Gdyby młodzież nie miała zapotrzebowania na język ukraiński, gdyby nie było to tak palącą potrzebą — znać język państwowy w swoim państwie — to żadni mecenasi i uczestnicy konkursu, jak np. SA „Obołoń” na czele z jego prezesem Ołeksandrem Słobodianem. AKB „Ekspres-bank” (przewodniczący zarządu Jurij Dżus), SA „Eksimed” (przewodniczący Ołeksandr Ohorodnijczuk), Fundacja imienia Iwana Bahrianego z USA (prezes Hałyna Woskobijnyk, referent finansowy Ołeksij Konował), Związek Ukrainek Australii (przewodnicząca Hałyna Kasijan, sekretarz Wałentyna Domazar). Są ludzie, którzy finansowali wszystkie jedenaście konkursów. Powiedzmy, mój dobry przyjaciel Łeonid Liszczyna z Toronto. Ma laureatów swojej nagrody na całej Ukrainie. W poprzednich turniejach Liszczyna wypłacał po pięć-dziesięć nagród. Obecnie mamy już od niego środki na nagrody w dwunastym maratonie. Te nagrody noszą imiona świętej pamięci rodziców Łeonida Liszczyny. To wspaniała charytatywna tradycja, która żyje w diasporze: w pamięć o swoich bliskich czynić właśnie takie dobre uczynki. Jakby zamiast kwiatów na ich groby. Co roku wypłacamy uczniom i studentom nagrody, które noszą imię niezapomnianego Dmytra Nytczenki. (Nie mylić ich z nagrodą jego imienia, którą przyznaje Liga Mecenasów pisarzom, dziennikarzom, artystom, wydawcom i mecenasom za obronę ukraińskiego słowa drukowanego). Środki na wyróżnienie laureatów konkursu przekazuje córka pisarza — pisarka Łesia Bohusławeć (Łesia Tkacz). To naprawdę oddana córka swojego ojca. I jest to tak charakterystyczne dla niej, że zaraz po śmierci Dmytra Nytczenki pani Łesia przystała na moją propozycję założenia nagrody jego imienia, którą będziemy nagradzać właśnie za ukrainocentryczność życia i działań naszych intelektualistów. Środki na nią przekazuje rodzina Nytczenki i Liga Ukraińskich Mecenasów. Znamienne jest też to, że pani Łesia od razu zareagowała także na konkurs języka ukraińskiego, fundując „odmłodzony” wariant naszej nagrody. W końcu niemal każda nagroda pieniężna to ciekawy i piękny wątek. Powiedzmy, wypłacaliśmy nagrody imienia Tetiany Symyrenko. To grupa jej przyjaciółek z Kanady po śmierci Tetiany Wołodymyriwny (znowuż — zamiast kwiatów na jej grób) zbierały między sobą pieniądze i finansowały wyróżnienie, które nosi sławne nazwisko Symyrenków. Uczniowie i studenci otrzymywali nagrody imienia Ołeksandra Olesia i Ołeha Olżycza. To syn
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
