Strona · s. 3strona oryginału ↗
WYZNACZONO LAUREATA NAGRODY IMENIA WIACZESŁAWA CZORNOWOŁA W 2011 ROKU
Слово Просвіти, №44 за 2011 рік
— Czy ma Pan na myśli założenie przez Ministerstwo Oświaty alternatywnego konkursu imienia Tarasa Szewczenki? — Samo założenie takiego przedsięwzięcia można tylko witać, ponieważ stan języka ukraińskiego w państwie ukraińskim wymaga setek działań, które będą sprzyjać podniesieniu prestiżu języka państwowego. Jednak proszę uważnie wczytać się w regulamin konkursu imienia Szewczenki. Tam o języku ukraińskim mowa jest chyba w ostatniej kolejności: literatura i język mniejszości narodowych, a także literatura ukraińska, a dalej, „na dokładkę” — niby i język ukraiński… Główny mój zarzut wobec kierowników Ministerstwa Oświaty — a przede wszystkim ministra Tabacznyka — polega na tym, że w zeszłym roku po raz pierwszy w terminie nie podano z Ministerstwa Oświaty polecenia: rozpocząć konkurs imienia Petra Jacyka. Polecenia — właśnie do obwodowych zarządów oświaty. Zamiast tego — wyjaśnienie: ten konkurs samodzielnie — jeśli tego chce — przeprowadza Liga Ukraińskich Mecenasów, a jeśli któryś zarząd oświaty się do tego przyłączy, to Min— Z reguły na wysokim poziomie organizacyjnym turniej odbywa się w obwodach kirowohradzkim, czernihowskim, rówieńskim, na Czerkaszczyźnie, Lwowszczyźnie, Bukowinie, Kijowszczyźnie. Znacznie niższy poziom jest w stolicy Ukrainy. Rozczarowuje Wołyń — w Łucku podczas zamknięcia etapu obwodowego uczniów zaganiają do jakiegoś internatu, gdzie w pośpiechu wypowiadają poprawne słowa i wręczają dyplomy. A takiego rezonansowego święta (powiedzmy, w teatrze czy w filharmonii), jakie widzimy we Lwowie, Czerniowcach, Czernihowie czy Kirowohradzie, w Łucku ani razu nie było. I jest to bardzo dziwne, ponieważ Łuck — to miasto prawdziwie ukraińskie i ukraińskojęzyczne. Oczywiście, pretensje tutaj przede wszystkim do kierowników oświaty Wołynia. Na wszystko jest — albo jej nie ma — dobra wola kierowników oświaty. Powiedzmy, w zeszłym roku Ligę szarpano z różnych stron („Dajcie pieniędzy i na to, i na tamto!…”), a oto Zakarpacie przeprowadziło wszystko na własny koszt. Nawet więcej: tam znaleziono duże środki na nagrody pieniężne dla kilkudziesięciu uczniów i studentów, należycie uhonorowano nauczycieli, którzy przygotowali zwycięzców i laureatów językowych zmagań. Zatem można wyciągnąć wniosek: kto chce dobrze wykonywać sprawę, ten wykonuje, a kto nie chce, ten szuka różnorodnych przyczyn… — Niedawno media poinformowały o tym, że zwycięzcy jedenastego konkursu, jak i dwóch poprzednich, będą otrzymywać stypendia prezydenckie. To niespodziewane, ponieważ było takie wrażenie, że władza nie wsparła jedenastego turnieju językowego… — Jeśli uważać za władzę tylko ministra Tabacznyka, to rzeczywiście tak jest. Jednak szeroka patriotyczna społeczność apelowała do Prezydenta kraju Wiktora Janukowycza z wezwaniem: jak i jego dwaj poprzednicy, wspierać językowy maraton. W odpowiedzi na takie apele pojawił się dekret prezydencki o przyznaniu odpowiednich stypendiów. I tego faktu nie można niedoceniać. Dla konkursu jest on bardzo ważny, ponieważ to swoisty sygnał dla struktur władzy na Ukrainie — konkurs imienia Petra Jacyka nie jest jakąś podziemną akcją tylko narodowo zatroskanych ludzi. Dla nas to wsparcie i pomoc. — Z jakim nastrojem jedzie Pan na Zakarpacie? — Z najlepszym. Tamtejsza władza daje przykład prawdziwie pozytywnego stosunku do konkursu. Najbardziej wysunięty na zachód obwód Ukrainy dał emocjonalny sygnał: „Dwunasty maraton językowy — rozpoczynamy…”. A my dodaliśmy: „Zakarpacie — przykład dla całej Ukrainy”. Rozmawiała Switłana KORONENKO Nagrodę imienia Wiaczesława Czornowoła za najlepszą pracę publicystyczną w dziedzinie dziennikarstwa przyznano książce popularnonaukowej Myrosława Mamczaka „Taras Szewczenko i flota”. Taką decyzję podjęto na posiedzeniu Komitetu ds. Nagrody imienia Wiaczesława Czornowoła 20 października br. Przyjmowanie materiałów od kandydatów do zdobycia nagrody prowadził Państwowy Komitet Telewizji i Radiofonii Ukrainy. Książka zasłużonego dziennikarza Ukrainy Myrosława Mamczaka — to pierwsze na Ukrainie kompleksowe dziennikarskie badanie mało znanej strony biografii Tarasa Szewczenki podczas jego dwuletniej służby na zesłaniu w składzie Aralskiej ekspedycji morskiej. Jednocześnie praca naświetla także tematykę morską w twórczości artystycznej i literackiej Kobziarza. Laureat nagrody otrzyma nagrodę pieniężną w wysokości 5 tysięcy hrywien. Ogółem do zdobycia nagrody do Państwowego Komitetu Telewizji i Radiofonii Ukrainy wpłynęło 79 prac twórczych, wśród nich — publikacje w mediach drukowanych, prace telewizyjne i radiowe. Utwory zgłosiło 27 autorów z 10 regionów Ukrainy. Zgłoszone prace rozpatrywał Komitet ds. Nagrody imienia Wiaczesława Czornowoła, któremu przewodniczy Przewodniczący Państwowego Komitetu Telewizji i Radiofonii Ołeksandr Kurdinowycz. W skład Komitetu wchodzą także przedstawiciele Ministerstwa Kultury i Turystyki Ukrainy, Narodowego Związku Dziennikarzy, organizacji społecznej „Ogólnoukraiński fundusz charytatywny „Inicjatywa Dziennikarska”. Informacyjnie. Nagroda imienia Wiaczesława Czornowoła, zapoczątkowana uchwałą Rządu z 27 czerwca 2003 roku nr 979 „O nagrodzie imienia Wiaczesława Czornowoła za najlepszą pracę publicystyczną w dziedzinie dziennikarstwa”, przyznawana jest corocznie, począwszy od 2004 roku. Do zdobycia tego wyróżnienia przyjmowane są nowe oryginalne utwory publicystyczne w dziedzinie działalności informacyjnej, które sprzyjają utrwalaniu pamięci historycznej narodu, jego świadomości narodowej i tożsamości, skierowane na budowanie państwa i demokratyzację ukraińskiego społeczeństwa. Utwory muszą być opublikowane (ogłoszone) w zakończonej formie w ciągu ostatnich trzech lat. W swoim czasie nagrodę imienia Wiaczesława Czornowoła otrzymywali: 2004 rok — Wasyl Dmytrowycz Krywyj, redaktor rejonowej gazety „Ridne słowo” (obwód czerniowiecki) za publikację „Pusta chata”, wydrukowaną w gazecie „Bukowyna”; 2005 rok — Serafima Rozumowycz za publikację „Sutinky w imperiji bidnosti” („Zmierzch w imperium biedy”), wydrukowaną w gazecie „Literaturna Ukrajina”; 2006 rok — Kostiantyn Semenowycz Percowśkyj za publikację „Ja — ukrajineć!” („Ja — Ukrainiec!”), ogłoszoną w gazecie „Hołos Ukrajiny”; 2007 rok — Iwan Fedosijowycz Korsak za publikację „Hetmanycz Orłyk” („Hetmanicz Orłyk”), ogłoszoną w gazecie „Simja i dim” (m. Łuck); 2008 rok — Łeonid Petrowycz Mużuk (Kijowska regionalna państwowa kompania telewizyjno-radiowa) za film-dylogię „33” (Film 1. „Materynśkyj spohad” („Wspomnienie matczyne”), film 2. „Materynśkyj zapowit” („Testament matczyny”)); 2009 rok — zespół autorski Zakarpackiej ODT RK (autor scenariusza i kierownik projektu telewizyjnego — Dmytro Mychajłowycz Keszelia. Współautorzy: Melinda Mykołajiwna Jankowycz — reżyser, Ołeksandra Iwaniwna Tałabira — dziennikarz, Natalija Bohdaniwna Sztefuca — dziennikarz, Wołodymyr Fedorowycz Duda) za film „Hirkoła sołodkoji zemli” („Gorycz słodkiej ziemi”), poświęcony 70-leciu utworzenia Karpackiej Ukrainy; 2010 rok — Serhij Wiktorowycz Dziuba za książkę „Zaminowanyj raj” („Zaminowany raj”). Wydział ds. kontaktów ze społeczeństwem i mediami Państwowego Komitetu Telewizji i Radiofonii. Laureaci XI maratonu językowego. Kijów, 2011 rok
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
