Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Ludziolubny uśmiech

Слово Просвіти, №44 за 2017 рік

Z ROSY I WODY! Dzień dobry, drogi Panie-Bracie! Wchodzę z tym pozdrowieniem i pokłonem do Twojej Świetlicy, drogi bracie Mirosławie, w gwieździsty dzień Twoich urodzin, jak wyśpiewał nam na mnogie, mnogie lata Ukraiński Skowronek — Marko Czeremszyna — swojemu Panu-Bratu, Władcy myśli chłopskich Wasylowi Stefanykowi szczęśliwej rodzinnej uroczystości w cud-mieście — wyciągu Śniatynie, i ja raduję się wraz z pobratymczym kręgiem, że imiona naszych sławnych Światłych Mężów Narodu oświetlają Twój dobry los. Duszą szczerą proszę o pozwolenie nazwać Cię bratem i rodzinnie obejmuję drogiego mi Człowieka, światłem otulam drogą Postać Pobratymca, czarownego Syna sławnego rodu Popadiuków w Twój Gwieździsty Dzień. Gwieździsty Dzień i Gwiezdna Chwila, Bracie, jak Anioł niebieski skrzydłem białym błysnął nad Chłopcem i tak tęczowo ochrzcił świętym imieniem — Mirosław. Imieniem, w którym pokojem i sławą błogosławili swoje Dziecko na całe życie Mama i Tato. Dziękuję losowi, że podarował mi szczęście znać Ciebie, duchowy Bracie! Modlę się o łaskę Bożą, która mnoży w moim sercu prawdziwy szacunek i miłość do Ciebie, Mirosławie! Spotykam ze Śniatyna lata za latami na białym skrzydle Anioła Twoje listy, przepełnione światłem, dobrocią i ciepłem Twojej ręki. Listy, gdzie każda litera uśmiecha się, wypisana naprawdę tak pięknym charakterem pisma niebieskiego arystokratyzmu Narodu. Tylko takim autografem Wielkiego Ukraińca mamy podpisywać Ustawy Państwa Ukrainy! Widzę w tej świątecznej chwili w najdroższym na świecie pobratymczym, siczo-strzeleckim towarzystwie śniatynian Mirosława Popadiuka — Wielkiego Ukraińca! Oto idzie naprzeciw Mirosław i łaskawie, ludziolubnie uśmiecha się. Uśmiech Twój, Mirosławie, Nauczyciela, Pedagoga, Szewczenkowskiego Proświcianina, obejmował w klasach-ulach dzieci, jak pszczółki w ulach, wita ludziolubnie braci i siostry — Ukraińców i Ukrainki, promiennie zaświecił w Muzeum ojca noweli ukraińskiej, który mówił w wieki słowa wysokiego optymizmu życia — “Słońce zmartwychwstało we mnie!” Słońce zmartwychwstaje w duszy od spotkania z Tobą, bo Ty serce oddajesz ludziom, jak oddawałeś dzieciom w szkołach — ulubiony Nauczyciel, wierny Pobratymiec! Słońce zmartwychwstało w Pokoju-muzeum Iwana Fedoraka, który wieś Rusów stworzyła wraz z wiernymi uczniami swojego niezapomnianego Nauczyciela, sławnymi Mykołą Plawiukiem i Teofilem Wynnykiem. Widzę, pięknym-pięknym autografem na jednej z pierwszych stron “Księgi wpisów” zrobiono zapis z wielką miłością, poetycki zapis, jak tylko może napisać Nauczyciel o Nauczycielu: Ludzkich serc rozciągnął się rząd, Niby rozwinięta spirala. W każdym sercu przysięgi stal I szacunku jasnego ładunek. I ja w żywy nurt wrósł, Mówię sercu “doprawdy”. Wielki Nauczycielu, Tobie, Miłość swoją świętą przyniosłem. Charakter pisma piękny, jak i uczucie świętej miłości do Wielkiego Nauczyciela, wypisane w poetyckich wersach, jak piękna jest i osoba, która je pisała i wlała się w nurt ludzkiego szacunku, ludzkich serc, które przyszły z Illińców, rodzinnej wsi Iwana Fedoraka, i ze wsi Wydynowa, gdzie on nauczał, i zeszli się pedagodzy ze szkół Śniatynszczyzny pokłonić się pamięci Nauczyciela, który serce oddał im oraz ich dzieciom. Nauczyciela, pisarza Iwana Fedoraka (Sadowego), książkę którego “Bezimienni pługarze” ze światłem “Tęczy” podarowali tamtego niezapomnianego dnia szkołom syn Illińców Mychajło Hojan z żoną Marią z Australii. Napisał te słowa poeta Mirosław Popadiuk pięknie, jak podpisywał świadectwa i atestaty absolwentom szkół, jak piękna jest jego wieloletnia praca pedagogiczna i Nauczyciela, i dyrektora szkoły, i kierownika rejonowego wydziału oświaty narodowej, jak wypełnione pięknem i miłością poświęcenie na Śniatynszczyźnie przewodniczącego oddziału Ogólnoukraińskiego Towarzystwa “Proświta” imienia Tarasa Szewczenki. Oświatowiec-proświcianin Mirosław Popadiuk otwierał poetyckim zaśpiewem “Księgę wpisów”, stał w Muzeum Nauczyciela pięknie i godnie Poeta, jak i powinni stać ukraińscy poeci, a wraz z nim stała społeczność Śniatynszczyzny, jak wielka siła narodowa, która zbierała się do Rusowa na otwarcie pomnika Iwanowi Fedorakowi (Sadowemu), znaków pamięciowych oraz nazw szkoły i ulicy jego imienia, na dokonanie sławnego czynu — przeniesienia zwłok z dalekiej i obcej Karagandy swojego Nauczyciela, gdzie on zginął w moskiewskiej kopalni, jak mówili, że to był “prawdziwy Ukrainiec”. Słońce zmartwychwstaje dzisiaj, w Gwieździsty Dzień, w rodzinnym kręgu braci i sióstr Pokucia, które stało się dla nas wszystkich Ojcowską Świetlicą, i Twój tęczowy uśmiech wychodzi naprzeciw, jak uśmiech drogiego Ojca! Daj Boże na wszystko dobre, Mirosławie! Daj Boże niebieskiego błogosławieństwa Tobie i Twojej miłej żonie Odarce, i całej Rodzinie! Żyj i świeć łaskawie, Twój ludziolubny uśmiechu, na szczęście, na zdrowie, na Mnogie Lata! Twój Jarema HOJAN, 4 listopada 2017 roku

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn