Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 3strona oryginału ↗

Jak ocalić Ukrainę w Donbasie i na Krymie?

Слово Просвіти, №44 за 2017 рік

Najpierw należy wypracować skuteczne przeciwdziałanie rosyjskim wydawnictwom o profilu kulturoznawczym, które prowadzą na Ukrainie wojnę hybrydową na polu ukraińskiej kultury i historii. Na Ukrainie należy zdelegalizować wydawnictwa, które szerzą separatyzm, wychwalają zbrodniczych ciemiężycieli narodu ukraińskiego, inspiratorów zbrodniczego reżimu bolszewickiego, organizatorów Hołodomoru i represji na Ukrainie (Lenina, Stalina, Berię, Kaganowicza i innych komunistycznych bandytów), poniżają bohaterów Ukrainy, prowadzą antyukraińską propagandę, wychwalają krwawą komunistyczną imperium ZSRR. Do putinowskich propagandystów hybrydowych wydawnictw okołokulturowego pokroju na Ukrainie należy w sposób lustrzany zastosować normy rosyjskiego ustawodawstwa dotyczące prześladowania w Rosji wszystkiego, co ukraińskie. Odpowiedź musi być adekwatna, odczuwalna i dla wszystkich zrozumiała. Pole ukraińskiej kultury należy zdecydowanie oczyścić z chwastów rosyjskiej agresji hybrydowej i ich przewodników na Ukrainie. W celu wsparcia sprywatyzowanych ukraińskich wydawnictw kulturoznawczych należy utworzyć pozarządową organizację, która zapewniałaby wsparcie finansowe, gwarantowała ich rozpowszechnianie oraz dostępność dla czytelników w każdej bibliotece i każdym kiosku z gazetami na Ukrainie. Do ich grona należy dodać „Literaturną Ukrainę” oraz „Słowo Proświty”, czyniąc je wydawnictwami pełnokolorowymi. Państwo ukraińskie musi zadbać o to, aby obywatele mieli możliwość kupowania ukraińskich czasopism i gazet kulturoznawczych. Trzeba uświadomić sobie prostą prawdę: bez ukraińskiej kultury, bez ukraińskiej historii i bez języka ukraińskiego Ukraina jest niemożliwa. 28 września 2017 roku, m. Brody. P.S. Już gdy materiał ten przygotowywano do druku, 11 października 2017 roku ukraińskie media przekazały kolejną korupcyjną wiadomość — aresztowano wiceministra obrony Ukrainy, którego oskarżono o nielegalną działalność i aferę finansową, w wyniku której skarb państwa poniósł straty w wysokości 149 mln 300 tys. hrywien. Na korupcyjne schematy w budżecie państwa pieniądze są, a na kulturę nie ma! Kto będzie dalej wierzył w te na wskroś kłamliwe bajki? To pierwsze, dalekie od retorycznego, pytanie. I drugie. Jak długo ukraiński rząd i ukraiński parlament będą dopuszczać do cynicznego i bezczelnego drwiny z fundamentalnych podstaw narodu ukraińskiego — języka ukraińskiego, historii ukraińskiej i kultury ukraińskiej? I ostatnie. Czyż naród ukraiński może dalej znosić taką niegodziwość? 14 października 2017 roku. Mykoła HOŁOMSZA, przewodniczący partii politycznej „Patriota”. Na tle wydarzeń, które rozegrały się w ostatnim czasie w kraju, a w szczególności w stolicy, na drugi plan zszedł szum wokół przyjęcia prezydenckiej ustawy „O osobliwościach polityki państwowej w zakresie zapewnienia suwerenności państwowej Ukrainy nad tymczasowo okupowanymi terytoriami w obwodach donieckim i ługańskim”, która już zyskała miano ustawy o reintegracji Donbasu. Pierwsze czytanie było burzliwe, a uwagi i krytyka, które wybrzmiały w murach parlamentu oraz w mediach, mają teraz szansę przekształcić się w niezbędne zmiany i uzupełnienia. To, że ustawa spóźniła się o kilka lat, jest oczywiste. Dokładniej, oczywista jest niezdolność różnych gałęzi władzy do parytetowego i jasnego, zgodnie z funkcjonalnością, uświadomienia sobie istoty globalnych procesów zachodzących w kraju, a w szczególności związanych z militarno-bezpieczeństwową agresją putinowskiej Federacji Rosyjskiej przeciwko Ukrainie, ukraińskości i ludzkości w ogóle. Przez długi czas byliśmy świadkami, jak najważniejsze osoby miotały się od jednej skrajności do drugiej w kwestiach publiczno-dyplomatycznego określenia istoty wyzwań agresji ze strony Moskwy, uznania poszczególnych rejonów obwodów ługańskiego i donieckiego oraz Autonomicznej Republiki Krymu za terytoria okupowane, ustawodawczego utrwalenia-uznania organizacji terrorystycznych, struktur i pododdziałów itp. Dlatego uważam za konieczne wprowadzenie do projektu tej ustawy przede wszystkim szeregu terminologicznego, który jasno by utrwalał (zwłaszcza dla dyskursu dyplomatycznego) na poziomie definicji politycznych i geostrategicznych wszystkie oczywiste i kontekstowe aspekty hybrydowo-mesjanistycznych agresji putinowskiej Rosji przeciwko Ukrainie i światu. Szczególnie ważne i efektywnie perspektywiczne będzie to w tym przypadku, jeśli punktem wyjścia stanie się zrozumienie wszystkich tych procesów jako absolutnie nowych zjawisk światowej cywilizacji. Na przykład to, że sytuacja na Krymie i na wschodzie Ukrainy jest segmentem globalnego starcia cywilizacyjnego, gdzie na arenę międzynarodową wyszedł nowy zbiorowy gracz — globalny terroryzm hybrydowy (nie mylić z terroryzmem międzynarodowym). Wyjaśnienia wymaga sam termin „globalny terroryzm hybrydowy” (a nie po prostu agresja czy wojna, którą „przemycają” w przestrzeń publiczną putinowscy apologeci). Właśnie takie postawienie pytania daje odpowiedź na to, co dzieje się na Ukrainie, w szczególności na wschodzie i w ARK, w Europie, Syrii, USA itd. To jest globalny terroryzm hybrydowy, który kultywuje reżim Kremla i jego geostrategiczni satelici na świecie poprzez różnoformatowe i różnopoziomowe akcje, wydarzenia, przedsięwzięcia, otwarte i ukryte (często nie militarne w formie, ale zawsze skuteczne) agresje, skierowane na niszczenie. Dopóki ustawodawcy wraz z najwyższymi urzędnikami państwowymi i strategicznymi partnerami boją się tego terminu, próbując zatuszować go innymi, bardziej przyzwyczajonymi, tradycyjnie wyważonymi określeniami, zyskał on już wystarczające brzmienie w świecie naukowym i jest stosowany jako charakterystyka współczesnego stanu bezpieczeństwa. Niezbędne jest w projekcie tej ustawy rozgraniczenie pojęcia „reżim putinowski” od pojęcia „naród rosyjski”. Łączenie tych definicji w dyskursie publicznym (polityków, urzędników i, co przykre, dyplomatów) absolutnie dokładnie wpisuje się w kremlowską koncepcję rozgraniczenia Ukraińców i kierowania ich energii w nurt rusofobicznych nastrojów. Z czasem, za pomocą potężnych możliwości masmedialnych, takie przejawy putinowcy demonstrują szerokiej opinii publicznej świata, próbując zniszczyć nas technologiami komunikacyjno-kontentowymi i środkami. A czyż nie wymagają ustawodawczego określenia takie dyplomatyczno-planetarne pojęcia, jak „proces miński”, „format normandzki”, „trójstronna grupa kontaktowa ds. pokojowego uregulowania sytuacji na wschodzie Ukrainy”? Kto do niej wchodzi (i wychodzi), na jakich podstawach, kto i komu przepisuje dyrektywy, w jaki sposób odbywa się rotacja członków — czy to żywioł „władzowego parkietu” itp. — te i wiele innych pytań już od dłuższego czasu pozostają zagadkowo efemeryczne dla ukraińskiego społeczeństwa. Co więc mówić o społeczności międzynarodowej, która kategorycznie naciąga na nasze wspólne planetarne problemy stare szaty „zimnej wojny”, popularyzując teraz, wydawałoby się, martwy na zawsze ZSRR i komunizm w radzieckim wydaniu. Stosując zasadę aparatu pojęciowego na poziomie ustawodawczym, w tym przypadku, oprócz wspomnianego, postawimy przed światowymi organizacjami bezpieczeństwa pytanie o konieczność natychmiastowego przeformatowania i modernizacji systemu bezpieczeństwa zbiorowego, nowego zrozumienia procesów bezpieczeństwa i jasnego określenia pojęcia „agresor” na współczesnym etapie zglobalizowanego świata pokojowej cywilizacji. Jest tu tylko jeden niuans — czy jesteśmy sami (władze Ukrainy) gotowi na ten krok? W ustawie o perspektywie wspomnianych terytoriów należy wyraźnie scharakteryzować wszystkie podmioty działalności administracyjnej reżimu okupacyjnego, które funkcjonują (lub funkcjonowały) przez trzy lata i osiem miesięcy na wspomnianych terytoriach. Uważam, że musimy określić przynależność do organizacji terrorystycznych wszystkich administracyjnych jednostek zarządczych ARK oraz okupowanych rejonów Doniecczyzny i Ługańszczyzny, a ich kierowników uznać za wspólników globalnego terroryzmu hybrydowego. W takim przypadku jednoznacznie pojawia się kwestia podstaw prawnych i procedur regulaminowych obecności na tych terytoriach misji OBWE, Czerwonego Krzyża, Amnesty International itp. oraz zasad współpracy z przedstawicielami globalnego agresora. Podkreślam jeszcze jeden istotny aspekt: ta ustawa musi być realnym aktem bezpośredniego działania. Co więcej, mogłaby ona stać się bazową dla całego obszaru bezpieczeństwa i obrony. Wtedy zmienia się nie tylko koncept zawarty w treści ustawy, zmienia się treść i duch dokumentu, a wraz z nim powinny pogłębiać się i rozszerzać wszystkie dokumenty strategiczne państwa (Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony, Administracji Prezydenta Ukrainy, Gabinetu Ministrów Ukrainy), a nawet misji międzynarodowych w Ukrainie. Zyskuje ona wtedy cechy funkcjonalne i staje się z jednej strony drogowskazem, a z drugiej mechanizmem wdrażania praktycznych działań dotyczących realnego wyzwolenia okupowanych rejonów obwodów donieckiego i ługańskiego, Autonomicznej Republiki Krymu, a także modelowania perspektywy dla tych terytoriów na przyszłość. Sama perspektywa również musi być wyraźnie zapisana na poziomie strukturalnej wizji tych terytoriów oraz modelowanych wariantów, które pożądane jest opracowywanie z zagranicznymi partnerami. Wtedy można mówić nie tylko o reintegracji Donbasu (i obowiązkowo Krymu), ale także o ich historyczno-mentalnej reinkarnacji. Ustawa musi zawierać także zrozumiały i dostępny system komunikacyjno-treściowego wsparcia wszystkich deklarowanych procesów transformacji bezpieczeństwa i cywilizacji — narzędzi informacyjno-referencyjnych i mechanizmów, wyjaśnień zasad i działań, serwisów informacyjno-archiwalnych, wskaźników społecznych itp. To tylko kilka propozycji do projektu ustawy „O szczególnych cechach polityki państwowej w zakresie zapewnienia suwerenności państwowej Ukrainy nad tymczasowo okupowanymi terytoriami w obwodach donieckim i ługańskim”. W rzeczywistości, wychodząc z wartości Majdanowej Ukrainy i synergicznego połączenia propaństwowych stanowisk nosicieli produktywnego doświadczenia (ale nie interesów) wyższych urzędników, krajowych polityków, przedstawicieli narodu, ekspertów, naukowców, rzeczywiście ruszylibyśmy z miejsca proces odbudowy Ukrainy na okupowanych terytoriach. Co więcej, jeśli krajowym ustawodawcom uda się wyprowadzić ustawę na geostrategiczny poziom międzynarodowo-dyplomatycznego dyskursu, to w tym przypadku Ukraina jeszcze raz wyraźnie dałaby o sobie znać jako potencjalny fundator najnowszego międzynarodowego ustawodawstwa w sferze bezpieczeństwa pokojowej cywilizacji.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn