Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 11strona oryginału ↗

Olga Jaworska. Olga Jaworska.

Слово Просвіти, №44 за 2018 рік

Rozłąka jak los On przybył stamtąd, gdzie na zgliszczach promień zgasł, Gdzie w splocie myśli u wezgłowia stała sosna, Gdzie krwawiła się chwila, zwycięsko pokonując strach, Gdzie w zwodzie niebios zajadle dmuchała śmiercią wojna. Wrócił żywy w podświetlone wysokie Karpaty, Do młodzieńczych piersi przytulił błękitnooką dziewczynę, I życie młode stało mu się droższe stokroć, I na niebie nadziei zapłonęła świeca wiary. W młodym lasku posadził kilka delikatnych brzóz, Na komórce bez słowa wystukał nieujarzmiony Donbas, I rosa na trawie stała się podobna do kropelek łez, Bo rozłąka, jak los, płynęła, poganiając czas. * * * Przyzwyczajamy się do wojny jak do zimy czy lata, Uciszamy ból w zdradliwej ciszy dni. Od cerkwi do bram, do tego, co przeżyto. Od serca do gwiazdy, do łkania żurawi. Nad żalem krzyży unoszą skrzydła chmury, Palą nas codziennie w putinowskim ogniu. Od gniewu do znudzenia, do muzyki w barach… I gorzknieją piołuny jak łzy na trumnie. Remel Zapłonęła wieś, co sadami wabiła do siebie, Co brzmiała pieśniami, przyodziewała się w kalinowy kwiat. Wyła ciemność, czarny popiół wzbijał się ku niebu, Tylko księżyc-wędrowiec bezradnie patrzył na świat. Wokół szalało, ku chmurom wznosiły się błyskawice, Kobiety zawodziły i katom nie kłaniały się do nóg, Ginęli w ogniu, a nad nimi latały żar-ptaki, I tuliły się dzieci do swoich nieszczęsnych matek. Drapieżne demony zła spędzały wieś do trumny, Nad pekielnym morzem przelatywały niepokojące wiatry, I modliła się do Boga spopielona aż do krwi kalina, I przerażone ptaki tak przeraźliwie krzyczały z góry. Ale Remel się nie poddał, nie uległ śmiertelnemu żywiołowi, Przeciw polskiej wściekłości zaświadczą jeszcze i martwi, i żywi, Niegasnący ból wiatr lat zapomnieniem nie zawieje, A rozjątrzona pamięć przypomni o popełnionym grzechu. * * * Rozpuszcza się prawda w pianie obłudy. Tylko promieniem jasnym zabłyśnie gdzieniegdzie, Jak śnieg na pola, jak kamień na piersi, Tak na nasze głowy pada przykra rzeczywistość. Gdzież więc są te przejawy honoru w wyłomie oszustwa, Jak ślepcy w lesie idziemy na chybił trafił. Jak stygmaty w sercu, jak rozjątrzone rany, Tak zielonego żyta krwawi ściernisko. * * * Jesteśmy wiecznymi pielgrzymami, zakładnikami śmierci i trwogi, niewolnikami czasu, niewolnikami niespełnionych pragnień. Szukamy prawd, chwytając sercem Boga, żyjemy w nadziei i w wirze krwawych zmagań. Wierzymy w prawdę, a krzywda pochłania najlepszych, sumienie się upija, żądza karmi upiory. Bieda podjudza, by lecieć w ırij, „gdzie lepiej”, pamięć drży w szaleństwie wschodnich wiatrów. „Bracia”-Moskale częstują nas pociskami, zwodnicza rzeczywistość owija nas wściekłością i złem. Lecz zginie antychryst, a Aniołowie zagrają w trąby, Pan osłoni Ukrainę Niebiańskim skrzydłem. * * * Niedokończony wiersz w duszy przedwcześnie rozbolał, a ostygła kawa co noc straszy bezsennością. Wstać i wejść w góry dziś zabrakło czasu, to wiatr szaleje, to nudna codzienność przeszkadza. Tak trudno wpuszczać do serca krwawe „Wiadomości”, gdzie śmierć, kalectwo i niezmienna pieczęć trumny, gdzie bezlitosny czas postawił smutek na straży, zapomniawszy o święcie, rozrywkach i marzeniu dziecka. Niewystygły ból nieustannie potęguje zmęczenie, choć karpackie góry kuszą spokojem rajskim, bo setki synów z wojny nie wróciły do domu, wzniosły się w niebo jak ptaki nad Iłowajskiem. Wiara. Pielęgnuję nadzieję, jak małe dziecko, by słoneczny promień przebił się przez burze dni, a serce w piersiach trzepocze jak ranny ptak, i jeden posiwiały klon mnie rozumie. Zjawami — chmury, krukami — niepokojące myśli, rozwścieczone „Grady” szarpią wrogą nadzieję. A serce wciąż wierzy, że świat nie jest jednak okrutny, że ofiarny ogień spadającej gwiazdy nie będzie daremny. * * * Żyję sobie wśród majowych lasów, łapię promyk słońca o świcie, przedziwny śpiew ptaków od rana spotkał mnie dziś w ogrodzie. Wśród „Wiadomości” choćby do nieba się uśmiechnę, wśród trwóg nisko ukłonię się dniu, byleby czarownie-delikatnie-jabłoniowy nikomu nie oznajmił o okrutnej śmierci.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn