Strona · s. 11strona oryginału ↗
Olga Jaworska. Olga Jaworska.
Слово Просвіти, №44 за 2018 рік
Rozłąka jak los
On przybył stamtąd, gdzie na zgliszczach promień zgasł,
Gdzie w splocie myśli u wezgłowia stała sosna,
Gdzie krwawiła się chwila, zwycięsko pokonując strach,
Gdzie w zwodzie niebios zajadle dmuchała śmiercią wojna.
Wrócił żywy w podświetlone wysokie Karpaty,
Do młodzieńczych piersi przytulił błękitnooką dziewczynę,
I życie młode stało mu się droższe stokroć,
I na niebie nadziei zapłonęła świeca wiary.
W młodym lasku posadził kilka delikatnych brzóz,
Na komórce bez słowa wystukał nieujarzmiony Donbas,
I rosa na trawie stała się podobna do kropelek łez,
Bo rozłąka, jak los, płynęła, poganiając czas.
* * *
Przyzwyczajamy się do wojny jak do zimy czy lata,
Uciszamy ból w zdradliwej ciszy dni.
Od cerkwi do bram, do tego, co przeżyto.
Od serca do gwiazdy, do łkania żurawi.
Nad żalem krzyży unoszą skrzydła chmury,
Palą nas codziennie w putinowskim ogniu.
Od gniewu do znudzenia, do muzyki w barach…
I gorzknieją piołuny jak łzy na trumnie.
Remel
Zapłonęła wieś, co sadami wabiła do siebie,
Co brzmiała pieśniami, przyodziewała się w kalinowy kwiat.
Wyła ciemność, czarny popiół wzbijał się ku niebu,
Tylko księżyc-wędrowiec bezradnie patrzył na świat.
Wokół szalało, ku chmurom wznosiły się błyskawice,
Kobiety zawodziły i katom nie kłaniały się do nóg,
Ginęli w ogniu, a nad nimi latały żar-ptaki,
I tuliły się dzieci do swoich nieszczęsnych matek.
Drapieżne demony zła spędzały wieś do trumny,
Nad pekielnym morzem przelatywały niepokojące wiatry,
I modliła się do Boga spopielona aż do krwi kalina,
I przerażone ptaki tak przeraźliwie krzyczały z góry.
Ale Remel się nie poddał, nie uległ śmiertelnemu żywiołowi,
Przeciw polskiej wściekłości zaświadczą jeszcze i martwi, i żywi,
Niegasnący ból wiatr lat zapomnieniem nie zawieje,
A rozjątrzona pamięć przypomni o popełnionym grzechu.
* * *
Rozpuszcza się prawda w pianie obłudy.
Tylko promieniem jasnym zabłyśnie gdzieniegdzie,
Jak śnieg na pola, jak kamień na piersi,
Tak na nasze głowy pada przykra rzeczywistość.
Gdzież więc są te przejawy honoru w wyłomie oszustwa,
Jak ślepcy w lesie idziemy na chybił trafił.
Jak stygmaty w sercu, jak rozjątrzone rany,
Tak zielonego żyta krwawi ściernisko.
* * * Jesteśmy wiecznymi pielgrzymami, zakładnikami śmierci i trwogi, niewolnikami czasu, niewolnikami niespełnionych pragnień. Szukamy prawd, chwytając sercem Boga, żyjemy w nadziei i w wirze krwawych zmagań.
Wierzymy w prawdę, a krzywda pochłania najlepszych, sumienie się upija, żądza karmi upiory. Bieda podjudza, by lecieć w ırij, „gdzie lepiej”, pamięć drży w szaleństwie wschodnich wiatrów.
„Bracia”-Moskale częstują nas pociskami, zwodnicza rzeczywistość owija nas wściekłością i złem. Lecz zginie antychryst, a Aniołowie zagrają w trąby, Pan osłoni Ukrainę Niebiańskim skrzydłem.
* * * Niedokończony wiersz w duszy przedwcześnie rozbolał, a ostygła kawa co noc straszy bezsennością. Wstać i wejść w góry dziś zabrakło czasu, to wiatr szaleje, to nudna codzienność przeszkadza.
Tak trudno wpuszczać do serca krwawe „Wiadomości”, gdzie śmierć, kalectwo i niezmienna pieczęć trumny, gdzie bezlitosny czas postawił smutek na straży, zapomniawszy o święcie, rozrywkach i marzeniu dziecka.
Niewystygły ból nieustannie potęguje zmęczenie, choć karpackie góry kuszą spokojem rajskim, bo setki synów z wojny nie wróciły do domu, wzniosły się w niebo jak ptaki nad Iłowajskiem.
Wiara. Pielęgnuję nadzieję, jak małe dziecko, by słoneczny promień przebił się przez burze dni, a serce w piersiach trzepocze jak ranny ptak, i jeden posiwiały klon mnie rozumie.
Zjawami — chmury, krukami — niepokojące myśli, rozwścieczone „Grady” szarpią wrogą nadzieję. A serce wciąż wierzy, że świat nie jest jednak okrutny, że ofiarny ogień spadającej gwiazdy nie będzie daremny.
* * * Żyję sobie wśród majowych lasów, łapię promyk słońca o świcie, przedziwny śpiew ptaków od rana spotkał mnie dziś w ogrodzie.
Wśród „Wiadomości” choćby do nieba się uśmiechnę, wśród trwóg nisko ukłonię się dniu, byleby czarownie-delikatnie-jabłoniowy nikomu nie oznajmił o okrutnej śmierci.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
