Strona · s. 11strona oryginału ↗
Od serca — ku gwieździe…
Слово Просвіти, №44 за 2018 рік
Ogród śmieje się do słońca, bo to wiosna. Sąsiad ponuro zaprzęga konia,
Od roku czarnej chusty nie zdejmuje
Jego ukochana, oddana żona.
Pogodny dzień nagle posmutniał,
Schowawszy jasne słońce za chmurę.
Sąsiedni syn z uśmiechem dziecka
Listkiem lubczyku rozjaśnił się przed nami.
Jesienne
Te jesienne dni, te gęste mgły…
Purpurowe liście wśród chryzantem.
Piękna jesień, żółtowłosa panna
Skrywa smutek pod złotym płaszczem.
Wchłaniam do duszy nieskalaną ciszę,
Daleki horyzont, śpiew świerków.
Stary dąb dyktuje mi wiersze
Pod cichy szloch smutnych żurawi.
Przykucnięte dymy błądzą w przywiędłych trawach,
Zadymiona gwiazda wrosła w niebieskie tło,
A wiatry hasają i budzą smutne drzewa,
Całując z pól gasnące ciepło.
Płoną lasy, owinięte milczeniem,
Zamyślone i smutne w przeciągach zmierzchów.
Ta pożegnalna muzyka, upojniejsza od wina,
Na brzegach żalu, na wyspach oczekiwania.
Opuszczona chata
Opuszczona chata wpatruje się w oczy lasów,
Pachną jej nagietki pod szarym, starym przelazem.
Na osypanej przyzbie przysiadł szary kotek,
I serce domu radośnie drgnęło od razu.
Dotknęło słońce starych, poczerniałych ramion,
Symfonia lata nad bajką snów zabrzmiała.
Bezrodna chatka westchnęła ledwie słyszalnie: „A czyj.”,*
Bo żyła wiarą i kogoś nieustannie czekała.
Do czasu
Wszechwładny królu migotliwych dni,
Nieśmiertelny duchu, rycerzu przejrzysty,
Podaruj mi jeszcze trochę światła,
Nie krępuj chwili, lecz prowadź między gwiazdy.
Wiosna tak hojnie chlupocze ciepłem,
A lato kroi noc na rytmy i rymy,
I tylko jesień zbolałym skrzydłem
Rzuca ciszę w niezłomny smutek.
Władczyni dum, która przywykła do wojen i strat,
Która podzieliła życie na „przed” i „po”,
Lecisz, nie oglądając się wstecz,
Nawet wtedy, gdy milknie pieśń.
A żył tu kiedyś gospodarz…
Krzyżem zabite okna,
Puste gniazdo bociana,
Uschnięty krzew kaliny —
Rozpacz pod oknem.
Rozdziawione usta studni
(Zgniłe, poczerniałe cembrowiny)
Szczerzą się w niebo
Przegniłym, bezwodnym dnem.
A żył tu kiedyś gospodarz,
Który budził słońce o świcie,
Spał po cztery godziny,
A resztę pracował na roli.
Miał czułą, śpiewną duszę,
Wierną, piękną żonę,
W sercu — wielką łaskawość,
A na dłoniach odciski.
Syna — o kozackiej urodzie —
Uczył go kosić o świcie,
Słuchać czułej pieśni,
Którą układała im ziemia.
Hodował złote pszenice,
Przy księżycu wiał żyto,
Aż dopóki ludzkie oczy
Nie znalazły w nim kułaka.
Jęknął majowy poranek —
Ciągnęli białe obrusy,
Rwali haftowane koszule,
Deptali chleb nogami.
Drżały przerażone dzieci,
Trwożnie krzyczały gęsi,
A sąsiedni stuletni dziad
Ciężko rzucał przekleństwa.
Wywieźli w nieznany kraj
(W drodze umarła żona),
Paliło ogniem w piersiach,
Krwawiły się odciski,
A po miesiącu nie stało
Na świecie najmłodszego syna.
Rzucił za nim do grobu
Z węzełka garść ziemi.
Umierając, jęczy kalina:
„Kogo mam zapytać,
Czy mój gospodarz żyje
W dalekiej obcej stronie?”
Smutno skrzypią framugi,
Chyli się przygarbiona chata,
I łka Boża Matka
Na osiwiałej ścianie.
* * *
Księżycowe światło i sufit komnaty…
Wierzysz, ja też bywam obojętna.
Żyć — to żyć, umierać — to umierać.
Smutek pokonałam, chorobę przezwyciężę.
Łza słona, dusza obnażona…
Błąkają się myśli czystymi polami.
Wiesz, ja też bywam bezdomna,
A noc — bezgraniczna, nieuroczysta.
Wierzę, choć narasta trwoga,
Poranek mnie na pewno powita.
Wsłuchuję się w rymy, modlę się do Boga,
Dopóki bezsenność przyzwyczaja się do cieni.
* * *
Promienne słońce spopiela duszę,
Tak cicho, bezpiecznie, jakby nie było wojny.
Tylko gorzkie myśli bólem dławią serce,
I drży na niebie smutna piosenka.
Zdziczałym ptakiem, zabłąkanym jękiem
Trzepocze żałośnie nad czołem lasów.
W ciasnej trumnie młodego bojka
Ojczysty kraj smutną łzą powitał.
* * *
Na pogrzebie utraconych iluzji
Płoną purpurowym blaskiem witraże,
Gdy buduje się świątynie z miraży,
Nie do spoczynku ambitnym muzom.
Zmieszawszy grzeszne ze świętym,
Termitami w oczy sypią gadułowie,
Nie bojąc się ani potępienia, ani sądu,
Że przykryje ich ognisty gniew.
W świątyni poezji
W świątyni poezji śpiew życiodajny
Modlitwą przodków płynie do Boga.
W świątyni poezji — cicho i smutno:
To blask radości, to trwoga serca.
___________
* A czej (gwara) — A nuż…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
