Strona · s. 6strona oryginału ↗
Powrócić promieniem. Wspomnienie o Nauczycielu
Слово Просвіти, №44 за 2021 рік
Chyba najwięcej swojego czasu Wołodymyr Opanasowycz poświęcał pracy w miejscowej Proświcie. Co tydzień obowiązkowo spotykali się działacze, których przyciągał jej przewodniczący, omawiano wydarzenia państwowe, wszystko, co dotyczyło rozwoju i ochrony naszego języka, wszystko, co go uciskało lub przeszkadzało w jego rozwoju. I nie tylko omawiano: jego publikacje w miejskich gazetach i w tygodniku „Słowo Proświty” poruszały nawet obojętnych obywateli i zmuszały ich do przypomnienia sobie, że są Ukraińcami. Co roku Wołodymyr Iwanciw organizował festiwal „Dzwon soborowy”. Brali w nim udział nie tylko miejscowi pisarze, ale też goście z Kijowa i Kijowszczyzny. Ta impreza odbywała się nawet podczas śnieżyc i srogich mrozów, kiedy zawieszano zajęcia nie tylko w szkołach, ale też w niektórych uczelniach wyższych. Utrzymywał stały i przyjacielski kontakt ze wszystkimi bibliotekami miasta. Do dziś biblioteka nr 10 (kierowniczka – Hanna Nahorna) organizuje konkurs młodych recytatorów poezji imienia Wołodymyra Iwanciwa. Popularyzował twórczość wielu swoich kolegów po piórze z Kijowa. Dzięki Wołodymyrowi Opanasowyczowi nasi literaci mogli się poznać, porozmawiać, wymienić poglądy i książki. Najbardziej pamiętne były spotkania z Ołehiem Czornohuzem, Wiktorem Hrabowskim, Jewhenem Hołibardem, dysydentem i Bohaterem Ukrainy Łewkiem Łukianenką. Wołodymyr Iwanciw czasami wyprzedzał swoje czasy. Można się o tym przekonać z jego publikacji. Jego zasadniczość jednych zapalała, innych irytowała. Ale nikt nie mógł nie przyznać, że ponad wszystko liczyło się jego wyostrzone poczucie sprawiedliwości. Nie znosił nieszczerości, nienawidził kłamstwa i koniunkturalizmu. Ale potrafił wybaczać błędy innym, jeśli człowiek je przyznawał. Nigdy
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
