Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Fethullah GÜLEN. Wstawaj i idź!

Слово Просвіти, №44 за 2021 рік

“Wybrane poezje” Fethullaha Gülena – wydanie, które ujrzy światło dzienne w wydawnictwie “Ukraińskie propyleje” w serii wydań dwujęzycznych. Przekład Jurija Buriaka. Ogród Proroka Niech ze mną tylko jedna troska! Patrzcie na to, ludzie, półokiem! Kocham ogród wielkiego Proroka! Przekażcie Mu to, na Boga! Postradać zmysły zmusił mnie ogród, Z łez moich przelać wodospad! Wokoło niczego nie dostrzegam. Od nocy dnia dawno nie odróżniam. Moja dusza cała pełna rozpaczy. Cudowny ogrodzie! Ja cię kocham! Postradać zmysły zmusił mnie ogród, Z łez moich przelać wodospad! Źródła oczu moich wysychają. Troska, jak płomień, duszę wypala. Na kwiatach wzrok już nie spoczywa! Zdaje się, że wokoło wszystko łka! Postradać zmysły zmusił mnie ogród, Kocham ogród, a ogród nie wie! Na niebo moje marzenie hen wzleciało, Nad ogrodem rozpostarło proroczo skrzydła. Twój ogród, Proroku, radośnie obleciało I życie moje cierpieniem opaliło! Postradać zmysły zmusił mnie ogród, Kocham ogród, a ogród nie wie! I co robić dalej, już nie wiem! Tylko do ogrodu ja drogi szukam. W rozłące z nim łez tęsknoty nie chowam! Ja tak kocham szaleńczo! Tak cierpię! Postradać zmysły zmusił mnie ogród, Z łez moich przelać wodospad! Oda do Proroka Ja – grzesznik niepokorny i nieszczęsny. Mnie się zdaje, oszalałem ja. Po co usprawiedliwień szukać w porę? Ja, winny, na Twoje modlę się imię! Poraniony i z wyglądu odrażający. Mój jęk czasem podobny do wycia. Ja – niepotrzebny! Ja – jak ten napastnik. Lecz ja modlę się na Twoje imię! W mojej duszy – ogień, który nie gaśnie. Który na popiół spala serca. Lecz marzyłem ja o spotkaniu naszym czasem. I Ty odezwałeś się na Swoje imię! Ja zagoniony nie od chorób napastnych. Bez Ciebie i życie – to nie życie. Twój świetlisty Obraz płynie światem jasno. Więc niech święci się Prawe imię! Pozwól do Twojego baldachimu przypaść. Powiedz, że przejąłem się skruchą — Inaczej ja, jak drzazga, w mig zgasnę. Ulecz, Proroku ze świętym imieniem! Dusza płonie i kurczy się w spazmach. Ratujesz i mnie, jak wróbelka! Ja — wierny sługa. A Ty — władca piękny. Moje przebaczenie – to Twoje imię! W żądzy niewoli ja ślepcem bezgłośnym Żyłem bez nadziei — bez jej poznania. Lecz kres nastał torturom raz po raz! Kiedy Twoje pojawiło się imię. Twojej woli ja sługa nieustanny. Mój szlak doszedł do kraju, gdzie ziemia Kończy się... Tylko Ty — przystań oazowa. Uśmierz mój ból — modlę Twoje imię! Ziemskie życie — miraż drogowskazowy. Lecz miłość Boża znów zajaśniała! Idzie wiosna — minął czas zarazy. Święci się niech zawsze Twoje imię! Mój przyjaciel Mój Przyjaciel – jedyny, prawdziwy, Nie trzeba innego mi. Śmieją się z niewiary niech, Nie życzą spokoju mi. Ja z Przyjacielem prawdziwym – jedno, Za to ja duszę oddaję, Umrzeć gotów razem. Nie wieczny świat ten mi. Ja jakbym postradał zmysły W ciała śmiertelnego więzieniu, Ja – w bezwyjściu mroku. I wyjścia nie ma mi. Za szalonego nie miej Mnie, jak słowik i maj Ja, Boży sługa, za szczęście miałem Miłość, która zło niosła mi. Lecz co, Yunusie, ja powiem? W wieczność stąd przejdę Gorącym, za Nim w ślad pójdę. Nie ma przeszkód mi. Yunus Emre Twoje modlę błogosławieństwo Panie, wielki mój! Panie, jedyny mój! Krew i ciało Ty dałeś mi, Nie zostaw i zrozum! My słudzy Twoi na wieki! My nikt bez łask Twoich! Ty – piękna początek wszystkich! Nam Swój Obraz Ty odkryj! Ty potrzebny (koniecznie) wszystkim, Niezgłębiony w pięknie. Twój tron na Niebie Ponad światem, Panie mój! Nam miłość darujesz Ty! Lecz całej pełni Nie zdołali jeszcze pojąć Ani filozof, ani arytmetyk! Nazbierałem grzechów na wór. Z nimi ja i opuszczę wszystkich. Jeśli Ty zobaczysz je, Ja – szczęściarz, Panie mój! Ponad wszystko – Twoja miłość! Ty – duszy mojej schronienie. Lecz klucza ja nie znalazłem! Niezgłębiony Panie mój! Cierpliwość Jeśli ty nie zdołasz cierpieć, to i wiary nie zdołasz pojąć. I na ciebie czekają (no, nigdzie prawdy ukryć!) same porażki wszędzie i zawsze. Bo każdy działa w szczególny sposób, różnie oświecony cel! Lecz zwycięstwa nie zdobyć wcale, kiedy urwie się cierpliwość głupotą. I jak ogniem hartują ostrą stal, i ty siebie cierpliwością zahartuj: Kto się śpieszy, nie zdoła dojrzeć wszystkiego, i zmarnuje trud, niechluj. Najpierw w każdej sprawie – dokładność, przestrzeganie jej – to jak prawo. Inaczej duch szybować straci zdolność i zakończy się na starcie maraton. Spójrz, jak pająk, nabrawszy się cierpliwości, plecie swoją chimeryczną sieć; I ty dowieść możesz, co ty znaczysz, wtedy tylko, jak nauczysz się cierpieć. I Raju nam nigdy nie dostać, w Światło nie zanurzyć się bez granic, Kiedy cierpliwości istoty nie poznać! A reszta – to marność, w końcu! Dawno ja czekam na ciebie cierpliwie O Panie, ja o jedno modlę: Pozwól dotknę prawdziwego cudu! Pozwól w obecność wczuć się Twoją! Dawno ja czekam na Ciebie cierpliwie. Po całym świecie wszędzie Twoje ślady! Woda żywa dla mnie – modlitwy! Do Nieba pragnę, czekam Ciebie zawsze! Bez Ciebie i dnia nie przeżyję, być może. W mojej duszy szaleje wichura. Głębokich ran już nie uleczyć w niej. Ty – cel mój! A reszta – dźwięk pusty! Wieści o Tobie czekam cały czas z szacunkiem. W piersiach moich marzenie tylko jedno! Zrobić z pucharu Wieczności łyk. Z Tobą żeby urwała się droga ziemska. Żeby tylko Ciebie trzymać się niezłomnie! Człowiek z poznaniem Stwórcy niegasnące Światło całą wszechświat odbija! Alternatywa Jemu – surrealizm, a po prostu – jej nie ma! Bo w każdym dźwięku Ziemi czy w pierwszej lepszej zjawie szczerej Znajdziesz ty niezapomniany ślad czy Boga przejaw w cyfrze! Tylko ten, komu to zrozumiałe, szukać będzie z Nim jedności, I kiedy przejdzie ziemskie szlaki, to stanie się godny nagrody. Dla tych, za którymi prawdziwy szlak, otworzą się bramy Raju, I ich nigdzie nie trafi szlag, a spotkają anioły przy bramie. Ten, kto wszystkie noce na ziemi Stwórcy modlić się gotowy, Dary zdobędzie niemałe, życie odrodzi i odnowi. Ostatnia chwila mu obojętna. Jego dusza między gwiazdy płynie! Bo on poznał siebie poprzez duszę – po co stworzony przez Najwyższego! Ukrzyżowane marzenie Precz płomieniem ogarnięta dusza. Ból serce moje na wskroś przeszywa. Dawno już spokój duszy nie pociesza. I zamiast niego łzy podchodzą. Imię Twoje tylko na moich ustach, A serce omdlewa od rozłąki! Duszą spopieloną, jak ptak, Do Ciebie ja wznoszę się z rozpaczy! Plucha jesienna spadła na wiosnę. Droga moja pełna cierpienia. Mój Panie, zasłonę straszną Położyło piekło na Twoje jaśnienie! Mój świat, kwitnący dotąd, między ruinami! Gdzie łąki wyschły, gdzie kwiatki zwiędły! Jesienny wiatr wbił w duszę klin. Bezlitośnie marzenie świetliste ukrzyżowali! Wstawaj i idź! Światłem objawiony narodzie! Wytrzymaj! Nadchodzi wolność! Bo nadzieje – nie marność! Wierny bądź swoim cnotom! Naprzód! Bez zwlekania! Precz odrzuć swoje wahania! Droga ciężka (próby!), I dlatego ona ostatnia! Nie bliska twoja droga, Lecz prowadzi w komnaty Boga! Za swoim idź Prorokiem, Nie przeklinaj losu okrutnego! Już niedługo do świtu. Za wiosną lato nastanie. I planeta w mig odtaje – Będzie światła wszędzie w dostatku! Strumień życia Szczyty świata odwieczny świątyni Tobie oddam. Który należał nam i niebiosom, – Tobie oddam. Ja w niebie cały i podnoszę tam miłosny sztandar, Purpurową falę kwiatów i szaleństwa Tobie oddam. W zamian rad z ogrodu bytu radości owocom I z drzewa marzeń wykwintny kadzidło Tobie oddam. Z wierzchem od słońca losów ja pocieszyłem miłosny szał, I wschód jego – niegasnący nieboskłon – Tobie oddam. Miłością każdy mój kapilar nabrzmiał, i bez wstydu Cały bieg do mózgu wszystkich kości moich Tobie oddam. Ty znów w kraj piersi moich wejdź, swój świat znajdź, Ja wierności państwo na zawsze Tobie oddam. Ubiorę w naszyjnik Wszechświat w rzędy z kosztownych słów – Blask ich, który świeci, jak gwiazda, Tobie oddam.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn