Strona · s. 15strona oryginału ↗
Plener połączył całą Ukrainę
Слово Просвіти, №44 за 2021 рік
– Dla artysty plener to przede wszystkim wymiana doświadczeń – jest przekonany dyrektor Muzeum-Pracowni Iwana Kawaleridzego, zasłużony działacz sztuki Ukrainy Ołeksandr Junin. – Ważne jest czuć ramię kolegi. Wśród uczestników pleneru byli zarówno całkiem młodzi twórcy, którzy obecnie studiują w Narodowej Akademii Sztuk Pięknych i Architektury Ukrainy, jak i zasłużeni oraz ludowi artyści, wśród których są Wałerij Franczuk, Anatolij Burtowyj, Andrij Kułahin, Tetiana Didenko, Olesia Tyszczenko i wielu innych. Również w plenerze wziął udział artysta z Azerbejdżanu Asker Dżawadow. Twórca zawsze się uczy, niezależnie od tytułu, wieku, statusu. A jeśli artysta się uczy, to rośnie. Na wystawie zaprezentowano wspaniałe prace. Nie będzie przesadą nazwanie niektórych z nich genialnymi. Wystarczy spojrzeć na płótna ludowej artystki z Odessy Hałyny Krawczenko. A Wałerij Franczuk faktycznie powrócił do tej techniki, w której swego czasu się spełnił. Na otwarciu wystawy było wielu gości, wśród nich – znani krytycy sztuki, artyści. To wszystko jedna wielka twórcza rodzina. A plener i wystawa odbyły się dzięki kierownikowi Gallery Underground Wałerijowi Machinowi oraz art-kuratorowi projektu, zasłużonemu dziennikarzowi Ukrainy Serhijowi Komisarowowi. Pan Serhij przygotowywał plener, zapraszał do udziału artystów, aktywnie relacjonował to wydarzenie w mediach społecznościowych. Podczas otwarcia wystawy Wałerij Machin ogłosił konkurs dla młodych twórców, który potrwa do maja przyszłego roku. Autorytatywne jury wybierze najlepsze prace, zwycięzcy otrzymają nagrody, a następnie w muzeum odbędzie się wystawa ich prac. Nie może nie cieszyć szeroka geografia uczestników pleneru: artyści z Kijowa, Odessy, Lwowa, Mikołajowa, Dniepru i innych miast. Takimi działaniami nie słowami, a czynem potwierdzamy hasło: „Wschód i zachód razem!”. Odbywa się proces dyplomacji kulturalnej między różnymi regionami, myślami, pracami. Wspaniałe plenery malarskie odbywały się w Oczakowie już wcześniej. A nowy projekt stał się naszą wspólną pracą z już wspomnianą odeską galerią Underground. Plener był kontynuowany w Odessie. To dla nas również bardzo cenne, ponieważ muzeum nosi imię Iwana Kawaleridzego. Jego życie i twórczość były związane z Odessą, w Odeskiej Wytwórni Filmowej nakręcił kilka swoich filmów. Planujemy, jaki będzie plener w przyszłym roku. Na otwarciu wystawy już rekomendowano trzech artystów do udziału w nim. Nasze muzeum nie po raz pierwszy bierze udział w organizacji i przeprowadzaniu plenerów. Na 130. rocznicę urodzin Iwana Kawaleridzego przeprowadziliśmy plener w miejscach, gdzie kręcił film „Pieśń o Dowbuszu”. Dzięki nam i naszym kolegom z Muzeum Huculszczyzny oraz księdzu Iwanowi z cerkwi w Kryworówni ten plener przekształcił się w projekt naukowo-badawczy. Odnaleźliśmy chatę, gdzie Iwan Petrowycz przechowywał swoje rekwizyty filmowe. Pokazano nam miejsce jednej z lokalizacji zdjęciowych. Bardzo szkoda, że ten film autorstwa Kawaleridzego tak i nie dotarł do widza. W planach – otwarcie wystawy poświęconej 85. rocznicy urodzin wielkiej artystki, utalentowanej wykładowczyni, ludowej... – Ukraińska klasyczna dramaturgia – to ta warstwa kultury, która do tej pory nie została zbadana przez świat – opowiada reżyser-inscenizator Witalij Kino. – Nawet na Ukrainie panuje stereotypowe postrzeganie tego, co dawano nam w programie szkolnym, co prawda, z wyjątkiem niektórych błyskotliwych spektakli, które są wystawiane w ukraińskich teatrach. Uczę przyszłych reżyserów i mówię im: „Przyjaciele, w przyszłości musicie stać się tymi, którzy odkryją przed światem ukraińską klasyczną dramaturgię, o której mało wiadomo”. Tylko Karpenko-Karyj ma ponad 20 sztuk, wiele ich jest u Mychajła Staryckiego, Marka Kropywnyckiego, nie mówiąc już o Łesi Ukraince i Iwanie France. Tak mało wiemy… Sztuka „Olesia” ma niewielką historię sceniczną. Na dzień dzisiejszy nie znam żadnego teatru, w którym by była wystawiana. W latach 90. był ciekawy spektakl w Kijowskim Teatrze Dramatu i Komedii na Lewym Brzegu Dniepru, który wyreżyserował Dmytro Łazorko (obecnie nieżyjący). Innych inscenizacji w ciągu ostatnich trzydziestu lat nie przypominam sobie. Ale nawet sam Kropywnycki traktował tę sztukę raczej jako próbę poszukiwania cech nowego dramatu. Mało wierzył w sceniczność tego materiału. A mnie ta sztuka wydała się niezwykle nowoczesna. Została stworzona, kiedy jeszcze nie napisali swoich dramatów Czechow i Ibsen. Jest w niej wiele motywów, które zostały wyłożone w nowszym dramacie, który pojawił się później. Po premierze nagle dokonaliśmy dla siebie odkrycia! „Olesia” została napisana w 1891 roku, 30 lat po zniesieniu poddaństwa w ówczesnym Imperium Rosyjskim. Przez ten czas wyrosło absolutnie nowe pokolenie ludzi, które nie znało niewolnictwa. A wystawiliśmy ją w 2021 roku, czyli 30 lat po tym, jak zniknął kraj o nazwie Związek Radziecki. I wyrosło nowe pokolenie wolnych ludzi. Myślę, że taki zbieg okoliczności nie jest przypadkowy. Muzeum-Pracownia Iwana Kawaleridzego (m. Kijów) prezentuje zbiorową wystawę podsumowującą Międzynarodowy plener-sympozjum „Oczaków – 2021”, która jest twórczym raportem 30 utalentowanych twórców z Azerbejdżanu i Ukrainy.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
