Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 9strona oryginału ↗

ZAPREZENTOWANO NOWE WYDANIE EWANGELII PERESOPNICKIEJ

Слово Просвіти, №45 за 2010 рік

Jewhen BUKET Zdjęcie autora. Ewangelia Peresopnicka to wybitny zabytek ukraińskiego piśmiennictwa oraz arcydzieło sztuki, które zajmuje należne miejsce w skarbcu światowego dziedzictwa duchowego. Można ją nazwać symbolem naszego kraju: raz na cztery lata obywatele Ukrainy obserwują, jak nowo wybrany głowa państwa, przysięgając na wierność krajowi i jego narodowi, kładzie rękę na tej księdze. W 2008 roku wspólnymi siłami naukowców, działaczy religijnych, wydawców i poligrafów Ewangelii Peresopnickiej podarowano drugie życie — nakład wydania faksymilowego. Wykonane przez dom wydawniczy „ADEF-Ukraina”, stało się ono nabytkiem największych bibliotek nie tylko Ukrainy, ale i wielu krajów świata. Dziś dzięki Międzynarodowej Fundacji Charytatywnej „Ukraińska rodzina” oraz Prezydenckiej Fundacji Leonida Kuczmy „Ukraina” gotowa jest do ujrzenia światła dziennego nowa praca — „Ewangelia Peresopnicka. Źródła i teraźniejszość”. Książka ta stanowi połączenie pomniejszonych obrazów oryginalnych tekstów, które uzupełniono transliteracją i tłumaczeniem na współczesny język ukraiński. Wydanie to da unikalną możliwość przeczytania Ewangelii Peresopnickiej każdemu człowiekowi, którego interesuje historia kształtowania się ukraińskiego państwa i jego języka. 9 listopada 2010 roku na terenie kompleksu redakcyjno-wydawniczego przedsiębiorstwa „ADEF-Ukraina”, znajdującego się w Buczy, uroczyście wydrukowano pierwsze strony nowej książki, której 200 egzemplarzy wkrótce ujrzy światło dzienne. W uroczystości wziął udział drugi Prezydent Ukrainy Leonid Kuczma. Obecni przypomnieli, że to właśnie Leonid Danyłowycz w 1997 roku podpisał dekret o corocznym obchodzeniu Dnia ukraińskiego piśmiennictwa i języka. Z tą datą powiązano również uruchomienie maszyny drukarskiej z nową redakcją Ewangelii Peresopnickiej. Na pytanie dziennikarzy o to, jak Kuczma odnosi się do dwujęzyczności, którą obecnie narzuca się Ukrainie, Leonid Danyłowycz odpowiedział: „Byłem i pozostaję zwolennikiem drogi ewolucyjnej. Jestem przekonany, że w tamtych czasach prowadziliśmy politykę absolutnie słusznie. Nie znam rodziców, nie znam dzieci, które nie chciałyby uczyć się języka ukraińskiego. Nawet w Symferopolu, który uważa się za rosyjskie miasto, konkurs do ukraińskiego liceum wynosi 10 osób na miejsce. Dużo rozmawiam ze studentami z wielu regionów, którzy są stypendystami mojej fundacji. Pytam ich: czy macie problemy z językiem ukraińskim. Oni mówią — nie. Język państwowy powinien być na pierwszym planie. Ale ten, kto patrzy w jutrzejszy dzień, nie może nie zauważyć, że języka rosyjskiego uczą się dziś we wszystkich krajach świata. W każdej europejskiej restauracji jest dziś menu „w języku rosyjskim”, mamy ogromny rynek rosyjski… Dlatego nie trzeba robić polityki z mowy, która przeciwstawia jedną część kraju drugiej. Szukajmy punktów stycznych, które jednoczą. Jestem przekonany, że każdy Ukrainiec powinien swobodnie władać państwowym językiem ukraińskim, ale i rosyjski nie powinien stać się językiem obcym. Na Ukrainie powinien być jeden język państwowy — ukraiński, a rosyjski niech ma wszystkie preferencje, aby go studiowano. Ale spróbujmy zrozumieć, co by było, gdyby na Ukrainie były dwa języki — każdy dokument trzeba byłoby wydać w obu językach. Trzeba byłoby dwukrotnie zwiększyć aparat urzędników państwowych, aby tłumaczyli na język rosyjski, drukowali itd. Nie wiem, na ile dobrze znam Europejską kartę, ale trzeba ją najpierw przestudiować bardziej szczegółowo na poziomie ustawodawczym, a potem ratyfikować. Wtedy może będziemy mieli mniej problemów”.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn