Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

JĘZYKOWA «DEMOKRACJA» NA ŁUGAŃSZCZYŹNIE

Слово Просвіти, №45 за 2010 рік

3. runda. Co robić? Do drugiej tury — tydzień. Pilnie wysyłamy artykuł ekspercki do gazety „Deń” na adres elektroniczny pani Łarysy Iwaszyna, redaktorki. Znamy się osobiście, „Deń” opublikował nasze materiały eksperckie jesienią 2004 r., kiedy zaczynała się i wrzała pomarańczowa epopeja. Tym razem komunikacja z redakcją odbywa się tylko przez sekretarkę, czas ucieka, przez telefon nie widać, gdzie pani Łarysa ukrywa się przed ekspertami. Bierze udział w talk-show na „5 kanale”, mówi poprawne teksty, ale milczy o tym, co wie: ekipy W. Janukowycza i J. Tymoszenko „pożyczały” głosy od siebie nawzajem i bezbożnie kradły je mniejszym braciom w polityce. 4. runda. Materiał ekspercki jest rozsyłany do mediów pod półtora tuzina adresów elektronicznych. W „Dzerkale tyżnia” miał go na swoim biurku p. S. Rachmanin („bez posledstwij”). Internetowy serwis gazety „Lewyj bierieg” (redaktor — p. Sonia Koszkina) wywiesił nasz tekst, ale „nagle” on przepadł, a strona zaczęła kokietować: „Siegodnia sowierszenno nieożidanno propała stranica. Prosim wsiech nierawnodusznych priniat' uczastije w poiskach”. Ach, ach… Jednocześnie okazało się, że „NykWesti” (m. Mikołajów, nikvesti.com) zdążyły opublikować artykuł, który zgubiła p. Sonia Koszkina; tam go (artykuł) można przeczytać i dzisiaj, ale z grubym (celowym?) błędem: we wnioskach z dwóch nazwisk kandydatów-fałszerzy zostało jedno. W drugiej turze cud się nie zdarzył. W. F. Janukowycz w „swoich” okręgach zagarniał dla siebie cudze, co w „swoich” okręgach symetrycznie robiła i J. W. Tymoszenko. Komputer, oczywiście, ogólną oceną sytuacji się nie przejmuje, ale w matematycznym odzwierciedleniu jest ona tragikomiczna. Nie chodzi o to, kto ukradł i komu kradziono — chodzi o to, kto zdołał przywłaszczyć więcej. Oto dlaczego my, autorzy, nie głosowaliśmy na żadnego z dwojga kandydatów i nie mamy zamiaru robić tego w przyszłości. Na łamach niektórych rozsądnych wydawnictw dojrzała drużyna polemistów, którzy niemal za jedyną przyczynę naszych wyborczych porażek uważają działalność takich czy innych „przeciwsiów”. W rzeczywistości nie chodzi o wszystkich, a jedynie o „naszą Julię”. Panowie, głosujemy tak, jak głosujemy, bo wiemy o niej więcej niż wy. Prawda zawsze jest rentowna, jeśli nie chodzi o krótkotrwałą koniunkturę. Nagi król ubrany jest nie gorzej niż naga królowa, nawet wtedy, gdy ona okresowo ubiera się w wyszywankę. Na koniec zaznaczmy, że nie ma to jak u siebie w domu. W „Słowie Proświty” po drugiej turze po gospodarsku, prosto, jak przystało na nieustraszoną gazetę, zostały opublikowane nasze materiały. Szkoda, że w tamtym czasie jedna część polityków już tańczyła po rosyjsku, a inna tłukła się wokół trzeciego i piątego, nie odważywszy się uświadomić sobie tego, co najważniejsze. Ukraińscy Ukraińcy przegrali dlatego, że nie mieli kandydata godnego zarówno w fachowym, jak i w moralnym sensie. „Sowieckiemu narodowi” jest to obojętne, napatrzyli się na różnych, ale my nie ruszymy z miejsca, dopóki nie wyrośnie nowa elita. Problem w tym, że mamy za dużo kaznodziejów, a za mało państwowo-politycznych menedżerów. Walka z językiem ukraińskim i wszystkim, co ukraińskie, stała się składową ideologicznej dominanty byłych sekretarzy komsomolskich, komunistycznych aparatczyków partyjnych oraz ich popleczników. Już któryś raz na terenach Ługańszczyzny, która jest odwiecznie ukraińską ziemią z rdzenną ludnością — Ukraińcami, słyszymy jedną i tę samą pieśń o „naszym rodnym jazykie, na kotorom nam nie dajut goworit' i myslit'”, o ukraińskich ultranacjonalistach, którzy próbują „nowyje pokolenija… taszczit' w strasznoje proszłoje” itp. I ani słowem ci tak zwani obrońcy „swobodnogo wybora naszego internacjonalnogo naroda” nie mówią o tej humanitarno-prawnej sytuacji, w której dzięki ich własnej „kipuczej diejatielnosti” znalazł się państwowy język ukraiński na Ługańszczyźnie, gdzie ze świecą nie znajdziesz ukraińskiej gazety lub czasopisma, gdzie w centrum obwodowym i miastach przemysłowych praktycznie nie ma szkół ukraińskojęzycznych, a na uczelniach wyższych język państwowy reprezentowany jest jedynie dyscypliną „Język ukraiński w ujęciu zawodowym”. Ale co tu mówić, jeśli na ługańskich uczelniach wyższych język ukraiński gruntownie wykłada się tylko studentom — ukraińskim filologom. I nawet na Ługańskim Narodowym Uniwersytecie imienia Tarasa Szewczenki w języku państwowym obowiązkowo wykłada się tylko dyscypliny z cyklu ukrainoznawczego. A na Ługańskim Narodowym (?!!) Uniwersytecie Agrarnym w bieżącym roku akademickim wykładowców „dobrowolnie” zmuszono do prowadzenia zajęć wyłącznie w języku rosyjskim. Czyje więc prawa są naruszane na Ługańszczyźnie? Zapewne Ukraińców (których, według spisu z 2001 roku, jest 58 %), a nie tak zwanego rosyjskojęzycznego internacjonału. Oczywiście, mogą nam zarzucić, że większość Ukraińców dzisiaj porozumiewa się w języku rosyjskim. Ale dlaczego? W „sławnych” czasach radzieckich dla komsomolsko-komunistycznych watażków, a teraz — przywódców państwa, takich jak W. Tichonow, O. Jefremow, W. Hołenko oraz „iże s nimi”, trwało totalne rusyfikowanie całej Ukrainy, a zwłaszcza — południowo-wschodnich obwodów, co objawiło się w masowym przesiedlaniu etnicznych Rosjan na ukraińskie ziemie, a Ukraińców — na „nieischodimyje” przestrzenie Północy, Syberii i Dalekiego Wschodu, zamykaniu szkół z ukraińskim językiem nauczania, zwiększeniu wynagrodzenia o 15 % nauczycielom języka rosyjskiego, dobrowolnym zwolnieniu z nauki w szkole średniej języka rdzennego narodu, niszczeniu katedr języka ukraińskiego we wszystkich uczelniach wyższych USRR, poza instytutami pedagogicznymi i uniwersytetami. Przez to na Ukrainie, a zatem i na naszej rodzinnej Ługańszczyźnie, powstała najbardziej haniebna sytuacja humanitarna, która może doprowadzić do nieprzewidywalnych konsekwencji dla całego naszego państwa. Oświadczenie deputowanych Ługańskiej Rady Obwodowej, przyjęte na XXXIX sesji tego organu samorządowego piątej kadencji 22 października 2010 roku i wystąpienie przewodniczącego Ługańskiej Obwodowej Administracji Państwowej Wałerija Hołenki „Ukraina pieriebolieła 'oranzewym', i 'koriczniewoje' jej nie k licu…” (wydrukowane w oficjalnym organie Ługańskiej Rady Obwodowej — „Naszej gaziecie” (nr 117 z 23.10.2010 r.) jeszcze raz dowodzą istnienia w naszym państwie „potężnej mieszanki degeneracji”, która jedną drużyną występuje przeciwko językowi ukraińskiemu, który pozostaje jednym z głównych czynników zachowania naszej państwowości w tym czasie ak-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn