Strona · s. 1strona oryginału ↗
OGÓLNOUKRAIŃSKI TYGODNIK KULTUROLOGICZNY 45 (630), 10—16 listopada 2011 „MAM BICEPSY DUSZY”
Слово Просвіти, №45 за 2011 рік
LIST CZYTELNIKA — DO DRUKU! Serhij SŁOBOŻANSKI, m. Odessa Wiktoria Sybir studiuje na piątym roku Odeskiej Akademii Morskiej. Jednocześnie zaocznie studiuje ekonomię i języki obce na uniwersytetach w Londynie i Paryżu. Krąg zainteresowań studentki jest niemal bezgraniczny, a czołowe miejsce zajmuje ukraińska historia i kultura, literatura i sztuka świata, współczesna muzyka… Na początku tego roku, pod wrażeniem powieści Liny Kostenko „Zapiski ukraińskiego szaleńca”, Vika, ku zdziwieniu swoich odeskich przyjaciół, zaczęła porozumiewać się w języku ukraińskim. Ścianę przy swoim balkonie Wiktoria ozdobiła wizerunkiem kwitnących słoneczników, wijącego się barwinka i biedronki jeszcze jakieś pięć lat temu. A rok temu, podczas ostatnich wyborów, dziewczyna dodała do tego jeszcze napis nad oknem: „Sława Ukrainie!”. Przechodnie, zwłaszcza turyści, fotografowali balkon, widząc w Odessie choć jakiś ukraiński akcent. Jednak to graffiti, którym człowiek wyraził obywatelską postawę patrioty swojego państwa, nieźle rozdrażniło miejscowych ukrainofobów. Rankiem 13 września pod budynek podjechał samochód z wysięgnikiem, a jego „pasażerowie” zamalowali ornamenty i napis. Żadnych wyjaśnień, na czyje polecenie to robią, właścicielka balkonu nie otrzymała. Twierdzili jedynie, że hasło i rysunek szpecą fasadę budynku. Na pytanie Wiktorii, dlaczego więc wulgaryzmów na pomnikach i nieprzyzwoitych graffiti w centrum miasta na każdym kroku nie zamalowują, nie mieli nic do powiedzenia. Ten akt wandalizmu od razu stał się sensacją i zyskał rozgłos na Ukrainie. Na pytanie dziennikarzy Wiktoria Sybir wyjaśniła: „Jak rozumiem, malarz wykonywał wolę obecnego kierownictwa miasta, które nie znosi nie tylko języka państwowego, ale i symboli czy haseł związanych z ukraińską państwowością. Myślę, że właśnie dlatego odeskim włodarzom nie podoba się design balkonu mojego mieszkania”. Na pisemne wnioski do mera miasta Ołeksija Kostusiewa oraz do organów ścigania dziewczyna odpowiedzi nie otrzymała. Z nieoficjalnych źródeł udało jej się dowiedzieć, że to sprawka ludzi z partii Ihora Markowa „Rodina”, pod której dyktando tańczy także mer miasta, chociaż wysunięty na stanowisko przez regionałów. Nie wykluczone, że zniszczenie patriotycznego napisu zainicjowali kierownicy rejonu nadmorskiego Odessy. Po dwutygodniowych bezowocnych poszukiwaniach prawdy i sprawiedliwości Wiktoria znów chwyciła za pędzle i od nowa pomalowała swój balkon. Na ulicy całą noc świecą jasne latarnie, przy stolikach restauracji siedzą turyści. Więc światła i uwagi osób postronnych nie brakowało. Malowała do samego rana, a ostatnie pociągnięcia pędzlem zrobiła już wtedy, gdy pod budynkiem zebrali się dziennikarze i operatorzy telewizyjni. Oni też uwiecznili odnowiony ukraiński ornament i napis „Sława Ukrainie!”. Teraz do wizerunków słoneczników dodano kiście czerwonej kaliny, które poradził namalować dziadek. Tak oto Odessa znów zaczęła sławić Ukrainę. Jeszcze bardziej rozwścieczyły się nieukraińskie władze miejscowe. Na początku listopada, na polecenie mera miasta, zarząd architektury i urbanistyki odeskiej rady miejskiej zażądał od Wiktorii Sybir, aby niezwłocznie starła na swoim balkonie odnowiony napis „Sława Ukrainie!”. W piśmie podpisanym przez kierownika zarządu Marata Kasimowa znajduje się także polecenie dla przewodniczącego inspekcji ds. zagospodarowania miasta, aby doprowadził „wskazaną część fasady” do zgodności z kolorem całego budynku. „Przyczyną takiej decyzji — zaznaczono w piśmie — są liczne skargi sąsiadów”. Kostusiew, którego chwalona „drużyna profesjonalistów” całkowicie się rozpadła, a kilku najbliższych pomocników znalazło się pod śledztwem za działania korupcyjne, nie zważa na rady publicystów i politologów, by nie zaostrzać konfliktu z Wiktorią Sybir, aby zachować choć okruchy swojego nadszarpniętego wizerunku. Na stronę Viki na portalu WKontaktie napływa mnóstwo przychylnych i negatywnych opinii. Są wśród nich także bezpośrednie groźby, za którymi widać uszy „Rodiny”. Ale dziewczyna z kozackiego rodu nie należy do strachliwych. Zakochana w poezji Liny Kostenko, w komunikacji online cytuje jej wiersz „Poprawna oda do wrogów”: Dzięki i wam, że nie jesteście mięczakami. Drobnostka nie może być wrogami. Jeśli mam bicepsy duszy — to w rezultacie starć z wami. A dla zrozumienia samej Wiktorii Sybir radzę poczytać na jej stronach online na portalu WKontaktie poważne rozważania o naszych czasach i o nas, o swoich rówieśnikach. Oto kilka fragmentów z jej wpisów: „Nie znam innych krajów, gdzie poczucie godności narodowej byłoby tak samo nasycone niepokojem i rozpaczą. Gdzie historyczna szlachetność graniczyłaby z histeryczną pokazowością i marnotrawstwem. Kiedy miłość do kraju przestanie być tak bolesna, pulsująca i tragiczna (gdzie tam Szekspirowi), oto wtedy, zapewne, i będzie nam szczęście. A tak — my jakby ciągle przepraszamy, tłumaczymy się i oskarżamy innych o to, że oni jakoś nie tak dowodzą swoją miłość. Czy to kalina nie taka czerwona, czy słowiki u nich inaczej śpiewają… A oto kiedy trzeba po prostu raz wszystkim się zebrać (powiedzieć, zrobić, zagłosować) — tak tutaj wszyscy osiągają wzruszającą jedność — chowają się po krzakach z mamrotaniem, że wszystko opłacone, pod tymi flagami nie staniemy, tych nie lubimy, a u tamtych w ogóle wyszywanki innych kolorów”. „Czytając artykuły, wiadomości i komentarze na odeskich zasobach internetowych, coraz mniej rozumiem, jak może w tak całkiem niezłym mieście być tak wielu ludzi z ciężkimi chorobami mózgu — od mera i dziennikarzy ATV po przeciętnych odesitów, którzy uważają za konieczne na każdym rogu powtarzać, że „adesit — eto nacionalnost”. Na zdjęciach: balkon, który rozwścieczył odeskich ukrainofobów, oraz jeden z napisów, na który odeska władza nie zważa. Najwyraźniej jest on zgodny z jej przekonaniami politycznymi. Dmytro PAWŁYCZKO PŁOT Spał, jak trup, w nocy deputatów synklit, Gdy nagle z góry, z mglistego nieba Spadł na ziemię płot, przez czarta kuty płot, I właśnie tam spadł, gdzie była w nim potrzeba. A potrzeba była, bo przecież podchodzą niewolnicy Do samych drzwi rządowego domu… I diabeł usłyszał deputatów modły — Płotkiem ich zasłonił od zniewagi i pogromu. A niewolnicy znów idą i łamią płot Kawał starego więzienia i nowej katowni Lecz nie widać ognia, nie huczy wulkan, Tylko wije się dymek, niczym jedwabiu zwoje. A lucyfer-chytrus, jak doniecki moskal, Im kruszyć daje przełamane ostrza. I wydaje się niewolnikom, że potrzaskana stal — To zdobyte prawa, to nowa Marsylianka. I, do domu idąc, cichnie wściekły tłum, Płot złamał i teraz już niczego nie chce. Lecz wstaje ten płot, swoje miejsce zajmuje, A z góry belzebub spogląda i chichocze. Czego potrzeba niewolnikom? Więcej emerytur i wszystko? Nie, nieprawda, oni jeszcze żądają odpłaty, Jak jutro płot z nieba diabeł zniesie, Oni wyjdą, jak stać, żeby go połamać! 7.XI.2011 r.
Czyż nie całemu światu znany jest balkon przy ulicy Derybasowskiej w Odessie, przyozdobiony kwiatami, z napisem „Sława Ukrainie!”. Obiektem powszechnej uwagi stał się po tym, jak miejscowe władze na czele z merem — zagorzałym nienawistnikiem języka ukraińskiego Ołeksijem Kostusiewem, postanowiły zlikwidować takie „niepodobieństwo” w samym centrum miasta. Konfrontacja między właścicielką mieszkania — dwudziestoletnią studentką Wiktorią Sybir a miejscowym kierownictwem w ostatnich dniach jeszcze bardziej się zaostrzyła. TEMAT NUMERU: UKRAIŃCY W NADDNIESTRZU MUZYCZNY JĘZYK OŁEKSANDRA JAKOWCZUKA WIECZNE IDEE SERHIJA JEFREMOWA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
