Strona · s. 5strona oryginału ↗
Wspomnienie o Ostapie Łapskim
Слово Просвіти, №45 за 2012 рік
20 października 2012 roku w 86. roku życia odszedł do wieczności wybitny ukraiński poeta z Polski, laureat Nagrody im. Tarasa Szewczenki z 2007 roku, Ostap Łapski. Twórczość tej wybitnej osobistości jest wielowymiarowa: jednych uczył języka ukraińskiego i miłości do ojczystego słowa na Uniwersytecie Warszawskim w Katedrze Ukrainistyki. Dla innych Ostap Łapski to znany tłumacz, publicysta, eseista. Jeszcze inni znają go jako niedoścignionego poetę. A także działacza podziemnej „Solidarności”, za co rozstał się z uniwersytetem. Najbardziej Ostap kochał swoją Brześczyznę, gdzie 7 lipca 1926 roku urodził się we wsi Hucki, niedaleko Kobrynia. Od 1945 roku mieszkał w Polsce, ale cała jego poezja przesiąknięta jest miłością do rodzinnej ziemi. Młody Poleszuk zdobywał wyższe wykształcenie na uniwersytetach we Wrocławiu i Warszawie, pracował jako wykładowca w Warszawie, współpracował z redakcją tygodnika „Nasze Słowo” oraz Polskim Radiem. Spuścizna poetycka Łapskiego jest skromna. Ukazały się trzy zbiory jego utworów, wydane przez Ukraińskie Archiwum: „Mij poczytaczu” (Warszawa, 2000), „Obabicz: istyny?!” (Warszawa, 2003) oraz „Sebe: rozszukuju?!” (Warszawa, 2003). Ostap Łapski był również laureatem Międzynarodowej Nagrody im. Bohdana Łepkiego (2003). Poeta był aktywnym autorem ukraińskich czasopism i almanachów w Polsce, jego utwory weszły do polskojęzycznych antologii poezji ukraińskiej. Nam poeta zapadł w pamięć swoim rozważnym i głębokim słowem. Pamiętamy wieczory poetyckie, zorganizowane przez Ambasadę Ukrainy w Warszawie w latach 2007—2008 z udziałem Ostapa Łapskiego. Narodową Nagrodę Ukrainy im. T. Szewczenki jesienią 2007 roku w Ambasadzie Ukrainy wręczali mu ówczesny przewodniczący Komitetu Szewczenkowskiego Roman Łubkiwski oraz Nadzwyczajny i Pełnomocny Ambasador Ukrainy w Rzeczypospolitej Polskiej Ołeksandr Mołyk. Zazwyczaj pan Ostap Łapski nie nosił oficjalnych garniturów. Ale na tę okazję kupił sobie taki. Wręczenie rozpoczęło się przy pomniku Szewczenki niedaleko ukraińskiej placówki dyplomatycznej. Złożono kwiaty u stóp młodego Tarasa w centrum polskiej stolicy. Potem odbył się uroczysty wieczór, podczas którego zakłopotany Ostap, odmłodniały, wesoły siedział w specjalnym fotelu, otoczony uczniami i wielbicielami. Była wśród nich także jego muza, nauczycielka języka ukraińskiego w jednym z ukraińskich liceów. Jednym z najciekawszych wieczorów szewczenkowskich z udziałem poety był wieczór w podwarszawskim miasteczku Wyszków. W bibliotece powiatowej zebrało się wielu ludzi, aby przyłączyć się do niewyczerpanego źródła Geniusza narodu ukraińskiego i posłuchać poety Ostapa Łapskiego, który, jak się okazało, mieszka obok, w Warszawie, i pisze po ukraińsku. To ognisko kultury — Biblioteka Wyszkowska — zasługuje na osobne dobre słowo w szerzeniu kultury ukraińskiej w Polsce. Ostap Łapski był zbyt wymagający wobec słowa, wobec odczytania tekstu ukraińskiego. Podczas przygotowań wieczorów z jego udziałem poeta zwracał szczególną uwagę na ortoepię, na wewnętrzne życie dźwięku. Właśnie takim zapamiętaliśmy ten nieprzeciętny ukraiński talent z Warszawy. Wielbiciele twórczości: Natalja SAWINA, Iryna SUCHOWYCZ, Wasyl BODNAR, Wołodymyr BACZYŃSKIJ, Mykoła JARMOLUK. Nie ominął mistrz przekładu także literatury serbołużyckiej. Dzięki jego talentowi w języku polskim przemówił niedościgniony ukraiński poeta z Łemkowszczyzny Bohdan-Ihor Antonycz. J. Litwiniuk zachwyca się prozą Wałerija Szewczuka. Dzięki błyskotliwemu przekładowi książek „Dom na górze” oraz „Oko otchłani” Polacy zapoznali się z twórczością wybitnego ukraińskiego prozaika. W 2008 roku za znaczący wkład w popularyzację literatury ukraińskiej Jerzy Litwiniuk został odznaczony ukraińskim orderem „Za Zasługi” III stopnia. To wyróżnienie mistrzowi wręczył Nadzwyczajny i Pełnomocny Ambasador Ukrainy w Rzeczypospolitej Polskiej O. Mołyk. W pomieszczeniu ukraińskiej placówki dyplomatycznej podczas uroczystego wieczoru uhonorowano także tych prozaików, poetów i tłumaczy, którzy swoją żmudną pracą przyczynili się do popularyzacji kultury ukraińskiej w bratniej Polsce.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
