Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 8strona oryginału ↗

Wręczenie nagród im. W. Swidzinskiego i S. Rusowej

Слово Просвіти, №45 за 2013 рік

Switłana ANTONYSZYN, m. Brody obwodu lwowskiego. “Poezja to włączanie światła” — zaznaczył w głębokiej i aforystycznie błyskotliwej przedmowie do książki Wołodymyr Bazylewski, laureat Nagrody im. Szewczenki i po prostu Profesjonalista, który od dawna posiada najwyższy i najbardziej pożądany dla każdego twórcy tytuł — Imię. Przeczytawszy zbiór po raz pierwszy, i drugi, i…, coraz bardziej utwierdzałam się w przekonaniu, że ta książka po prostu nie mogła mieć innego tytułu. Światło to wielowymiarowy meta-obraz, który harmonijnie łączy wszystkie cztery, tak różnotematyczne na pozór, rozdziały zbioru w jeden spójny świat artystyczny. Architektonika książki jest tradycyjna: od liryki obywatelskiej do intymnej. Ale jest w tej tradycyjności coś szczególnego, własnego, “firmowego”. Być może to niewiarygodnie wąska, niemal niknąca granica między autorskim “ja” a “ja”, czyli obrazem lirycznej bohaterki. Ironiczno-zjadliwa, sarkastyczna, uśmiechnięta, dobrotliwa i nieprzejednana — to wszystko ona, Lubow Proć. I taką potrafi być nawet w ramach jednego utworu. Nastrojowe “przelewy”, ekspresja “na krawędzi” i nagle — błogosławiona cisza katharsis — to, rzecz jasna, “czysta liryka”. Pastelowe rysunki pejzażowe, lakoniczne “obrazki z natury”, gdzie liryczna bohaterka jest narratorem, a główną postacią — znana do najmniejszego źdźbła w stogu siana wieś (metonimiczny, zbiorowy, jednak bardzo żywy, charakterystyczny obraz) — to raczej epika. I tu, i tam Lubow Proć czuje się jednakowo “w domu”. Bo skoro światło to tło świata, jego praprzyczyna, źródło życiodajnej energii i słoneczny niebiański miraż, to dom jest gwarancją trwałości, cząstką wieczności, tak samo wrażliwą i przemijającą, jak wszystko na tej bezbronnej ziemi. Wiem, jak to mówią, z pierwszej ręki, że Lubow Proć jako autorce bliższa jest liryka obywatelska z rozdziału “W cyrulni czasu”. Mnie — czytelnikowi — pejzażowe szkice z “Przepustki w zimę”. Ale nie mogę nie przyznać, że “Cyrulnia czasu” jednak tnie do żywego. I nie ukrywa celu: “Żeby wreszcie stała się głową, a nie pustym skorupem” nasza skołowana, “chata-z-kraju” siedziba dla mózgów. Chyba przeciwko takiemu “prostomówstwu” (określenie Wołodymyra Bazylewskiego) trudno znaleźć poważne kontrargumenty… Jednocześnie liryczno-filozoficzne utwory z trzech kolejnych rozdziałów — do “Przepustki w zimę” dodajmy jeszcze “Z duszą — oko w oko” oraz “Strofy białych nocy” — mają bardzo rozpoznawalny, aktualny, z wyraźnymi społecznymi i etycznymi akcentami kontekst. W tym samym rozdziale (“Przepustka w zimę”) jest poezja, która być może dała tytuł całej książce. Ale nie w sposób przewidywalny, wymuszony, lecz na jakimś intuicyjno-podświadomym poziomie. (A inaczej chyba się nie zdarza…). Alegoria, której inaczej nie określisz, jak “polowanie na światło”. A w realistycznym kontekście mowa o tradycyjnej zabawie — obławie na lisa. Ta niewielka liryczno-dramatyczna — do tragicznego wręcz napięcia — nowela poraziła mnie od pierwszych wersów: 14 listopada o godz. 17:00 w Bibliotece Narodowego Muzeum Literatury Ukrainy odbędzie się wręczenie nagród literacko-artystycznych Ligi Ukraińskich Mecenasów oraz klubu “Jarosławów Wał” za rok 2013. Laureatkami zostały: — Lubow HOŁOTA za książkę “Kobiecy apokryf” (nagroda literacka im. Wołodymyra Swidzinskiego); — Nadija STEPUŁA za książkę “Trzmieli blues” (nagroda literacka im. Wołodymyra Swidzinskiego); — Pawło HRYCENKO za utwierdzanie narodowych priorytetów oraz języka ukraińskiego na Ukrainie (nagroda im. Sofii Rusowej); Nagrody wręczają: Wołodymyr ZAHORIJ (prezes Ligi Ukraińskich Mecenasów) oraz Mychajło SŁABOSZPYCKYJ (dyrektor wykonawczy Ligi Ukraińskich Mecenasów). Adres: ul. B. Chmielnickiego 11 (metro “Teatralna”). Wstęp wolny.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn