Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Twórczy benefis wybitnego rodaka

Слово Просвіти, №45 за 2013 рік

Iwanna STEFJUK, prowadząca artystyczną świetlicę „Oberih”, członkini Proświty Zdjęcie: Ołeksandr BOKŁACZ W budynku Ukraińskiego Domu Ludowego w Czerniowcach odbyła się uroczysta akademia, poświęcona 80. rocznicy urodzin zasłużonego działacza sztuki Ukrainy Wasyla Selezinki oraz prezentacji nowej książki wspomnień artysty — „Za czwartą ścianą”. Wasyl Selezinka — aktor, pisarz, dziennikarz, reżyser, krytyk teatralny, muzyk, pedagog, regionalista, działacz społeczno-kulturalny. Aby uczcić drogiego nauczyciela, kolegę, mentora czy po prostu bliskiego przyjaciela, przybyła liczna publiczność, która zgromadziła koryfeuszy czerniowieckiej telewizji dziennikarskiej (Arkadij Kazimirski, Antonina Fantuch, Wasyl Dowhyj, Żanna Odynśka i in.), przedstawicieli bukowińskiej myśli naukowej (Mykoła Sydorenko, Ihor Czerniuk, Wiktor Pawluk, Oksana Iwasiuk, Ołeksandr Masan, Iryna Marko), znanych artystów regionu (Olha Iljina, zespół „Pysanka”, Wasyl Pyndyk, Wasyl Folwarocznyj, Wołodymyr Michajłowski, Iwan Derda). Jubilata jako pierwsi powitali kierownicy Czerniowieckiego OO „Proświty”, przewodniczący Ostap Sav- Wiktor MYTIUK, przewodniczący rużyńskiego osiedlowego oddziału „Proświty”, obwód żytomierski Tymofij Wasylowycz Lewczuk (urodzony we wsi Bystriiwka w 1912 r., zmarły w Kijowie w 1998 r.) — reżyser filmowy, autor ponad 20 filmów, artysta ludowy ZSRR, laureat Państwowej Nagrody Ukrainy im. Tarasa Szewczenki, przez prawie ćwierć wieku kierował Związkiem Kinematografistów Ukrainy. Leonid Petrowycz Muzhuk (urodzony we wsi Musijiwka, leżącej w pobliżu Bystriiwki, 15.11.1946 r.) — ukraiński organizator produkcji filmowej, scenarzysta, reżyser, kinodramaturg, zasłużony działacz sztuki Ukrainy, artysta ludowy Ukrainy, laureat Państwowej Nagrody Ukrainy im. Tarasa Szewczenki, wykładowca, profesor, członek Centralnej Rady Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. H. Szewczenki. W 1968 roku w Rużynie odbyła się premiera filmu T. Lewczuka „Pomyłka Honoré de Balzaca”. czuk i odpowiedzialna sekretarz Marija Pelech. Wasyl Michajłowicz opowiedział o studiach najpierw na wydziale aktorskim Kijowskiego Instytutu Teatralnego im. Karpenki-Karego, a następnie na wydziale dziennikarstwa Lwowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Iwana Franki, o kursach reżyserskich w ówczesnym Leningradzie i Kijowie. Dalej Wasyl Selezinka szczegółowo i z pasją, w swoim właściwym mu lekkim, humorystycznym stylu, opowiedział o swoim życiu teatralnym w Riwneńskim Obwodowym Teatrze, w czasie którego aktor zagrał ponad 30 ról. Jego postacie są barwne, a typy – jaskrawe. Wasyl Michajłowicz był dyrektorem artystycznym Czerniowieckiego Obwodowego Muzyczno-Dramatycznego Teatru im. Olgi Kobylańskiej. Na koncie Wasyla Selezinki znajduje się ponad 300 artykułów krytycznych, teatrologicznych i przeglądowych o teatrze. Koledzy dziennikarze telewizyjni opowiedzieli o znakomitych audycjach, które Wasyl Michajłowicz realizował podczas pracy w Czerniowieckim Obwodowym Studiu Telewizyjnym – prowadzący i reżyser encyklopedycznej wiedzy przedstawił widzom kulturalno-artystyczny program „Sjajwo”, cykl tematyczny „Miasto mojej miłości” i wiele innych, znają Wasyla Selezinkę także jako utalentowanego reżysera — Pan Wasyl poświęcił blisko czterdzieści lat reżyserii i wychował nie jedno pokolenie artystów. Przyszli złożyć życzenia swojemu Nauczycielowi studenci — zespoły i pojedynczy wykonawcy — zespół „Marička” (Centralny Pałac Kultury miasta Czerniowce), zespół „Bukowinoczki” pod kierownictwem Jaryny Wyszpinskiej, studentka Kolegium Pedagogicznego CNU im. Jurija Fedkowycza Alla Pszeniczko (akompaniatorka Tetiana Tyron) oraz deklamator Oleh Hamal. Szczególnie ciepłe wspomnienia Wasyl Michajłowicz poświęcił podczas tego wieczoru swojej zmarłej żonie — Marii z rodu Rybaków, właśnie jej — najważniejszej kobiecie swojego życia — zadedykował książkę „Za czwartą ścianą”. Święto przebiegało w jasnej atmosferze, chciało się dzielić wspomnieniami, wrażeniami, refleksjami, podarować pieśni i wiersze, tworzyć. Bardzo trafnie zauważyła strażniczka artystycznej świetlicy „Oberih” Maria Pelech, że takie uroczyste wieczory powinny stać się dobrą tradycją. Otóż od teraz świetlica Proświty będzie gromadzić artystów w jeszcze jednym formacie — na razie dla niej nowym — wieczorach twórczości, wieczorach spotkań, imprezach prezentujących jednego artystę we wszystkich wielorakich aspektach jego twórczej natury.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn