Strona · s. 3strona oryginału ↗
Antyukraińska polityka językowa prorosyjskich najemników na czasowo okupowanych terenach Donbasu
Слово Просвіти, №45 за 2017 рік
Wołodymyr SEMYSTIAHA, przewodniczący Ługańskiej Organizacji Obwodowej Ogólnoukraińskiego Towarzystwa «Proświta» im. T. Szewczenki
Polityka językowa to zespół ideologicznych postulatów i praktycznych działań, ukierunkowanych na regulowanie stosunków językowych lub na rozwój systemu językowego w określonym kierunku. Jako składnik polityki narodowej odzwierciedla ona jej zasady i odpowiada panującej ideologii. Charakterystyczną tendencją antyukraińskiej polityki językowej rosyjskiego sąsiada-agresora zawsze było zawężanie sfer funkcjonowania języka ukraińskiego, ograniczanie jego stosowania, nawet na poziomie codziennym. Czy wydarzenia, które obecnie rozgrywają się na terenach Ługańszczyzny i Doniecczyzny okupowanych przez putinowską Rosję, mają wspólne korzenie? Bezwzględnie tak! Wzorcem dla umacniania ukrainofobskiej polityki w tym regionie dla prorosyjskich marionetek jest imperialny, wielkomocarstwowy, szowinistyczno-raszystowski przekaz, generowany przez Moskwę. Dla cywilizowanego świata od dawna nie jest tajemnicą, że właśnie w stolicy Federacji Rosyjskiej zamknięto wszystkie ukraińskie centra i instytucje kulturalno-oświatowe. Od 2015 r. zlikwidowano dwie najważniejsze ukraińskie organizacje krajowe — Zjednoczenie Ukraińców Rosji oraz Federalną narodowo-kulturalną autonomię Rosji. Poza prawem znalazły się także Ukraińska Światowa Rada Koordynacyjna (UWKR) oraz Światowy Kongres Ukraińców (SKU). Wśród wielomilionowej ukraińskiej społeczności w Federacji Rosyjskiej zaledwie półtorej setki dzieci zdołało uzyskać prawo, przynajmniej fakultatywnie, do doskonalenia znajomości języka ukraińskiego w szkołach niedzielnych. Ukraińskich placówek oświatowych w Rosji bowiem nigdy nie istniało. Co więcej, przeciwdziałaniem podstępnej, precyzyjnie zorganizowanej potężnej rosyjskiej machinie propagandowej, która uosabia podstawowy imperialny cel — zniszczenie Ukrainy poprzez odebranie jej narodowi języka — ukraińscy władcy się nie spieszą. Badania socjologiczne wykazały, że 95% mieszkańców obwodów ługańskiego i donieckiego przez całe swoje życie nigdy nie wyjeżdżało poza granice swojego kraju. Jednak uzyskanie przez Ukrainę niepodległości mimo wszystko doprowadziło do zauważalnych zmian w ich sposobie życia. Przede wszystkim w dziedzinie oświaty. Przed rozpoczęciem rosyjskiej agresji na wschodzie państwa liczba szkół z językiem ukraińskim w Donbasie wzrosła ponad dziesięciokrotnie. W miejscowych uczelniach wyższych zwiększył się udział przedmiotów wykładanych w języku ukraińskim — do 50–60 procent. Rozumiejąc, że wzrost liczby mieszkańców Donbasu posługujących się językiem ukraińskim doprowadzi do upadku idei „русского міра”, jej apologeci nieco zmienili taktykę wspierania „русскоговорящего населения” regionu. W szczególności przez rosyjskie fundusze propagandowe od początku lat 2000. przeznaczono ogromne środki na druk w języku rosyjskim podręczników szkolnych i pomocy naukowych dla nauczycieli. Cel pozostał jednak niezmieniony — uczyć i wychowywać młodzież szkolną i studencką pod kierunkiem „swoich” pedagogów w duchu „русского міра”. Jak to się działo, przytoczmy konkretne przykłady. W Rosji zatwierdzono państwowy program „Patriotyczne wychowanie obywateli Federacji Rosyjskiej na lata 2001–2005”. Później go przedłużono. W ramach tego projektu najbardziej aktywny udział w opracowywaniu podręczników i pomocy o antyukraińskiej treści wzięli rosyjski fundusz „Русский мир”, fundusz
„Centrum Prezydenckie Borysa Jelcyna”, rosyjska ambasada i konsulaty w Ukrainie. Ponadto w 2005 roku powstała „Ukraińska Akademia Rusystyki”. A w kolejnym roku, przy jej wsparciu, wydano nakładem 25 tys. egzemplarzy podręcznik dla uczniów 5 klasy „Страноведение. Россия”. Ponadto w celu przekwalifikowania nauczycieli historii wydano podręcznik „Воссоединение Руси”. Propagandowe działania „russkiego mira”, wtłoczone w te propagandowe perły (język rosyjski jest wielki i potężny; Ukraińcy, Białorusini, Rosjanie to narody spokrewnione i powinny rozwijać się wspólnie; Rosja jest najpotężniejszym i najmocniejszym krajem świata), swoim „grifem” zatwierdziło Ministerstwo Edukacji i Nauki Ukrainy. Dlatego nie przypadkiem w 2008 roku na Ługańszczyźnie te „edukacyjne” wydawnictwa wspólnie zaprezentowali ambasador RF w Ukrainie W. Czernomyrdin i zastępca przewodniczącego Ługańskiej obwodowej administracji państwowej M. Zaporożcew, który obecnie kieruje „radą społeczną przy szefie ŁRL”. Nic dziwnego, że w 2009 roku w Ługańsku z bezpośrednim udziałem przewodniczącego fundacji „Russkij Mir” W. Nikonowa oraz „ojców” obwodu O. Jefriemowa, W. Gołenki, W. Tichonowa uroczyście otwarto centrum rosyjskiej kultury i literatury „Russkij Mir”. Wkrótce w ten sam sposób powstały dwa podobne centra także w obwodzie donieckim. Po czym Ługańsk i Donieck zalały propagandowe hasła „Wielkiemu russkiemu słowu — drugi język państwowy!”. Właśnie za pieniądze moskiewskiego ratusza w Ługańsku pojawiło się rosyjskie gimnazjum, otwarte na żądanie handlarzy sąsiedniego rynku pod patronatem O. Jefriemowa. A jego „fundatorka” i niezmienna dyrektorka A. Podtynna wkrótce została zasłużoną nauczycielką Ukrainy i deputowaną Rady Rejonowej Artemowskiej w mieście Ługańsku. Obecnie jest separatystką — członkinią tak zwanej rady ludowej „ŁRL”. Ta placówka oświatowa, podobnie jak analogiczna w Ługinie (w pobliżu Ługańska), zawsze miała wsparcie finansowe od rosyjskich fundacji i „rosyjskiej społeczności”. Czasami sprawa sięgała szczytu absurdu. Mianowicie w tej samej Ługinie próbowano także nauczać i uczyć się języka i literatury ukraińskiej po rosyjsku. A w ługańskim gimnazjum język ukraiński przeniesiono do kategorii języków obcych. I czemu się dziwić, skoro już w 2010 roku w wielu szkołach regionu pojawiły się elementarze dla maluchów, obramowane hasłami „Nasza Ojczyzna — Matuszka Rosja!”. Takie nowości dały podstawy przewodniczącemu Ługańskiej Rady Obwodowej W. Gołence do zainicjowania przyjęcia uchwały „O podstawach państwowej polityki językowej” oraz do „zalecenia” obwodowemu zarządowi oświaty włączenia przedmiotu „Страноведение. Россия” do programu nauczania szkół Ługańszczyzny. Sam W. Gołenko i obecnie jest gorącym zwolennikiem „russkiego mira”. Publicznie ogłosiwszy w 2014 roku własne stanowisko, w imieniu rady obwodowej poparł ideę przeprowadzenia „referendum” o utworzeniu „ŁRL”, otwarcie agitował za oderwaniem obwodu ługańskiego od Ukrainy i przyłączeniem go do Rosji. Jego protektorzy — O. Jefriemow, oskarżony o zdradę Ojczyzny, przebywa pod sądem i śledztwem, a wicepremier W. Tichonow ukrywa się w Woroneżu na terytorium Rosji. Nie wolno zapominać także o przestępczej działalności tej trójcy podczas tzw. siewierodoniecких szabasów oraz o ich zamiarze utworzenia tak zwanego PISUAR-u. Jaka zatem jest sytuacja wokół języka ukraińskiego i wszystkiego, co ukraińskie, na tymczasowo okupowanych przez Rosję i jej najemników terenach Donbasu? Procesy w sferze duchowej, kulturalnej i językowo-edukacyjnej przestrzeni, które zachodzą w ciągu ostatnich trzech lat w kwazitworach na Donbasie, mają pewne osobliwości, ale dość często są też identyczne. Jeśli do 2014 roku prorosyjskie siły na wschodzie Ukrainy szerzyły mity o podstępnej, brutalnej „banderowskiej” ukrainizacji i obłędnym prześladowaniu rosyjskojęzycznych, to po proklamowaniu tak zwanych „ŁRL” i „DRL” rosyjscy najemnicy urządzili prawdziwe polowanie na działaczy miejscowych ukraińskich organizacji i towarzystw kulturalno-oświatowych. Na przykład w maju–czerwcu 2014 roku służby specjalne „ŁRL” wtrąciły do swoich katowni dużą grupę członków Proświty. Od aresztowanych O. Szewczenko, K. Filimonenki, I.
Zacharczenko, O. Nosuli, A. Popowycz, O. Juszczenko, W. Semystiahy i inni żądali wyrzeczenia się ojczystego języka ukraińskiego i porozumiewania się wyłącznie w „obszczeponiatnom”. Przy tym, w najbardziej brutalnych tradycjach Ems ukazu Wałujewa, język ukraiński określano jako „obrzydliwy sfałszowany rosyjski, którego nikt nie rozumie”. To samo powtórzyło się jesienią 2014 r., gdy Szmyhelskim z Proświty oraz prorektorowi Ługańskiego Narodowego Uniwersytetu im. Szewczenki Dm. Użczenku pod groźbą śmierci również nakazywano wyrzeczenie się języka ukraińskiego. Po zajęciu przez bojowników ośrodków przemysłowych Donbasu urzędnicy miejscy, jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego 2014/2015, powielali zarządzenia dotyczące wypierania języka ukraińskiego z przestrzeni publicznej oraz o rusyfikacji edukacji. Ich istota sprowadzała się do przesłania: zmienić wszystkie szyldy z ukraińskiego na rosyjski, w szkołach uczynić język rosyjski podstawowym, a ukraiński zakazać. Wszystko to dobrze wpisywało się w powszechnie tu obowiązującą ogólną koncepcję „russkogo mira” i służyło za podstawę do proklamowania „integracji z Rosją”. Dlatego nie przypadkiem polityka językowa w tak zwanych „ŁRL” i „DRL” na początku roku szkolnego 2014/2015 we wszystkich typach placówek oświatowych była ukierunkowana na szybką, totalną rusyfikację. Zgodnie z nią placówki z ukraińskim językiem nauczania przenoszono na rosyjski, likwidowano klasy z ukraińskim językiem nauczania, zmniejszano liczbę godzin nauki języka ukraińskiego do ćwierci godziny tygodniowo itp. Równolegle przeprowadzano czystkę bibliotek placówek oświatowych. Stamtąd usuwano i niszczono książki wydane w języku ukraińskim jako szkodliwe. Dotyczyło to nie tylko utworów z literatury lub językoznawstwa ukraińskiego, ale także książek z historii i geografii Ukrainy. Nauczanie tych przedmiotów również zakazywano. Uzasadniano nawet pogląd, że odtąd porozumiewanie się na terytorium niekontrolowanym przez Kijów będzie się odbywać językiem „małorosyjskim” (?!). Niektóre przeprowadzone akcje zyskały szeroki rozgłos. Wśród nich — zniszczenie w Ługańsku dwustutysięcznej biblioteki ukrainistycznej Ukraińsko-Kanadyjskiego Centrum „Odrodzenie” oraz 30-tysięcznej biblioteki obwodowego zrzeszenia proświatowskiego. „Teoretyczne” dowody szkodliwości wszystkiego, co ukraińskie, dostarczali miejscowi „znawcy” „ŁRL—DRL”, którzy, jak sami przyznawali, nawet nie władali językiem ukraińskim w mowie potocznej. Tak więc w Ługańsku za pośrednictwem oficjozy „ŁRL” — tygodnika „XXI wiek” — S. Sorokin w obszernym artykule „Nasz język — nasz wróg?” powtórzył szablony rosyjskiej propagandy: wydarzenia na wschodzie Ukrainy to nic innego jak wojna domowa. Jego zdaniem rozpętali ją „ukropy”, którzy wyprali mózgi młodemu pokoleniu. Odpowiedź na pytanie: „Dlaczego ukraińcy Donbasu nie znają języka ukraińskiego i nie porozumiewają się nim?” — sprowadziła się do banału: „No, tu się tą mową nie rozmawia — i koniec”. Ługański ukrainofob O. Akientjew w wymownym „badaniu” „Język. Z życia świętych krów” dokonał „rewolucyjnych odkryć” w ukraińskim językoznawstwie. Polegały one na tym, że „język na Ukrainie dzisiaj uznany jest za kamień węgielny, sakralne naczynie i świętą krowę budowy narodu”. W innym opusie „Ukraina. Wszystko zaczęło się od języka” z radością zadziwia: „Na Ukrainie cała historyczna lingwistyka przykryła się miedzianą miednicą (?!)”. A potem, nasypawszy różnych cytatów literackich i wykręciwszy myśli językoznawców, dokonał odkrycia nadzwyczajnej wagi — że Ukrainę od dawna zamieszkiwali rosyjscy chłopi. W związku z tym, że w przeciwieństwie do Prawobrzeża na terenie Donbasu nie było polskiej szlachty, lud tam zachował swój pierwotny, pielęgnowany język historyczny rosyjski, a nie nabył go w wyniku jakiejś tam rusyfikacji. Skoro Ukraińcy historycznie należą do plemion rosyjskich, które dawno stworzyły rosyjski język literacki, to jest on ojczysty dla 83% obywateli Ukrainy. Czy więc warto „świadomym” walczyć przeciwko własnemu ojczystemu, rozwiniętemu językowi rosyjskiemu? Sprowadziwszy argumentację do tego, że „świadomym” wypada zrozumieć najważniejsze — dzisiejszy stan ukraińskiego frontu kulturalnego i sytuacji językowo-kulturalnej — to nic innego jak nędza i pustynia, wydał swój werdykt. Literatura, teatr, muzyka, kino ukraińskie, nawet estradowa „popsa” — niezwykle niskiej jakości, która świadczy jedynie o procesie rozpadu „państewka”. O poziomie zawodowego szulerstwa miejscowych adeptów „russkogo mira” świadczą liczne fakty prób narzucenia zwykłemu obywatelowi własnego widzenia praktycznego zastosowania ukraińskiej, a nie rosyjskiej terminologii medycznej, do tego jeszcze cynicznego zastraszania go. Zrozumiałe, że wszystkie te argumentowane postulaty sprowadzono do jednego — „ukraiński język literacki, stworzony na bazie wiejskich gwar w połowie XIX w.”, jest skazany. Zniknie bezwzględnie. Nie mniej sensacyjne odkrycia poczynili też obecni ługańscy historycy i regionaliści. I chodzi nie tylko o nordyczny donbaski charakter potomków sławnych neandertalczyków ani o rosyjskie osady w Donbasie, których tatarsko-mongolskim ordyńcom tak i nie udało się podbić. W opracowaniu „Z historii Noworosji” „naukowcy-regionaliści „ŁRL” piszą o współczesnych wydarzeniach. Podkreślają, że termin Noworosja w
Ciąg dalszy na str. 4
s. 4 · strona oryginału ↗
Dokończenie. Początek na str. 3. Rok 2014 stał się symbolem nowej, fundamentalnej historii Donbasu. Dlaczego? A dlatego, że znaczną część noworosyjskich ziem (to przecież nie tylko Donbas!) po rewolucyjnych wydarzeniach lat 1917—1920 przekazano Ukrainie (oczywiście, podarowała Rosja) bez uwzględnienia warunków historycznych. Oczywiste jest, że nowo objawionym „naukowcom” z ich innowacyjnymi odkryciami językoznawczymi pożądane było posiadanie przynajmniej jakiejś prawnej przykrywki. Dostarczyły jej uchwalone w ciągu 2014 roku niemal identyczne konstytucje „DRL” i „ŁRL”. W każdej z nich figurował artykuł 10, poświęcony porządkowi funkcjonowania języków państwowych na ich terenach. Zrozumiałe, że tam o języku ukraińskim mowa była jako o formalności. Więc i na poziomie, gdzie język ukraiński wraz z językiem rosyjskim formalnie otrzymał status państwowego, mowa była o jego poniżeniu. Przede wszystkim dotyczyło to „ŁRL”. W odróżnieniu od konstytucji „DRL”, tam punktem 2 utrwalono poniżony status języka ukraińskiego. Nie mógł on w „ŁRL” być oficjalnym językiem kancelaryjnym we wszystkich organach władzy państwowej oraz organach samorządu terytorialnego. Jedynym językiem kancelaryjnym „ŁRL” zatwierdzono rosyjski. Wsparł separatystów także Komitet Śledczy Federacji Rosyjskiej, który 29 września 2014 roku wszczął sprawę karną o rzekome ludobójstwo ukraińskie przeciwko rosyjskojęzycznej ludności, zamieszkującej terytorium obwodów ługańskiego i donieckiego, na podstawie artykułu 357 kodeksu karnego Rosji. Rok później, wbrew normom prawa międzynarodowego i rosyjskiego, w Komitecie Śledczym już oświadczono o rozszerzeniu przez Rosję „swojej uniwersalnej jurysdykcji na południowy wschód Ukrainy” pod tym samym mitycznym pretekstem „ludobójstwa rosyjskojęzycznej ludności”. Ośmieleni „prawnym” wsparciem, w ciągu roku szkolnego 2014/2015 prorosyjscy najemnicy na terenach Donbasu rozpoczęli totalną rusyfikację we wszystkich bez wyjątku sferach życia społecznego. Pod pierwszą falę zakazów trafiło nauczanie historii i geografii Ukrainy, języka i literatury ukraińskiej, stoiska informacyjne w języku ukraińskim, które szybko zastępowano stoiskami w języku rosyjskim. Co prawda język i literatura ukraińska nie zostały całkowicie wykluczone z programu szkolnego. Jednak, zgodnie z okólnikami Ministerstw Edukacji i Nauki „ŁRL” i „DRL”, liczbę godzin na ich naukę sprowadzono do jednej tygodniowo, a potem przeszli do nauczania fakultatywnego lub nauczania jako przedmiotów z językiem obcym. Do tego zlikwidowano także egzaminy końcowe w związku z tym, że rzekomo nikt nie chciał się uczyć tych przedmiotów. Od tej pory państwowa atestacja końcowa w szkołach quasi-republik obejmowała jeden obowiązkowy egzamin — z języka rosyjskiego w formie streszczenia z zadaniem twórczym. W dalszej kolejności, z początkiem roku kalendarzowego 2015, poszczególne szkoły i klasy z ukraińskim językiem nauczania przymusowo przeniesiono na język rosyjski. Pod koniec roku szkolnego 2014/2015 w placówkach oświatowych I—III stopnia nauczania, gdzie zachowało się nauczanie w języku ukraińskim, groźbami i siłą zmuszono rodziców do napisania wniosków o przeniesienie dzieci na naukę w języku rosyjskim. Zrozumiałe, że w roku szkolnym 2015/2016 nauka w szkołach prowadzona była już według rosyjskich podręczników, w języku rosyjskim i według rosyjskich standardów. Pojawiły się nowe przedmioty: „Język narodów Donbasu”, „Historia Ojczyzny”, „Historia Kraju Ługańskiego”, „Historia Kraju Donieckiego”, „Historia Donbasu”, „Lekcje obywatelskości Donbasu”, „Podstawowe przygotowanie wojskowe i medyczno-sanitarne”. Nowo objawieni „teoretycy” z Ługańska, demonstrując ewolucyjność kompartyjnych ideologem tak zwanego „Ruskiego ruchu”
Donbasu” lat 80.—90. ubiegłego wieku, a nawet uzasadnili pojawienie się nowej historycznej wspólnoty ludowej na terenach Donbasu — “donbasydów” oraz ich specyficznego “donbasydowskiego” języka. W związku z przeniesieniem systemu edukacji na język rosyjski i rosyjskie standardy nauczania w “ŁRL” i “DRL” powstał deficyt wykładowców filologii rosyjskiej i dyscyplin historycznych. Dlatego w ciągu lat 2014—2016 poprzez specjalny system kursowy pilnie przekwalifikowano tam ponad tysiąc nauczycieli dyscyplin ukrainoznawczych, którzy z oczywistych przyczyn znaleźli się poza procesem nauczania. Ponadto do procesu rusyfikacji przestrzeni edukacyjnej włączono jeszcze kilkuset studentów placówek pedagogicznych. Nie należy przemilczać ani ukrywać stanowiska UCP PM, która aktywnie sprzyjała rosyjskiej okupacji Donbasu w 2014 r. i prowadziła tutaj podstępną rusyfikację. Na przykład pod naciskiem duchowieństwa eparchii ługańskiej UCP PM 8 grudnia 2014 r. zarządzeniem Ministerstwa Oświaty, Nauki i Kultury “ŁRL” w Ługańsku zamiast rozgromionego Ukraińsko-Kanadyjskiego Centrum “Odrodzenie” utworzono Duchowo-Oświatowe Centrum “Wozrożdienije” imienia świętego wielebnego Nestora Kronikarza przy Ługańskim Uniwersytecie Szewczenkowskim. 9 grudnia na tym samym uniwersytecie prawosławne duchowieństwo wspólnie z kolektywem uczelni i strukturami władzy “ŁRL” przeprowadziło okrągły stół “Duchowo-moralne i prawosławne wychowanie młodzieży uczniowskiej w “ŁRL”. W celu “odwrócenia młodzieży o 180 stopni” poruszono kwestię przygotowania specjalisty “Prawosławny pedagog” z prawem zatrudnienia w szkole ogólnokształcącej i nauczania przedmiotu “Kultura prawosławna” uczniom szkoły średniej oraz “Rodzina prawosławna” — uczniom szkoły starszej, a także utworzenia odpowiednich katedr przy uniwersytetach “ŁRL”. Za przykładem ługańskiej szkoły nr 30, gdzie w roku szkolnym 2014/2015 po raz pierwszy wprowadzono przedmiot “Religioznawstwo”, inicjatywę “zalecano” naśladować także innym placówkom oświatowym. Z kolei uniwersytet zobowiązał się otworzyć katedry teologii, a seminaria zrównać ze studiami licencjackimi, aby absolwenci w dalszym ciągu zdobywali wykształcenie na uczelniach wyższych. Zrozumiałe, w jakim celu, w jakim języku i na jakiej bazie. W ciągu trzech ostatnich lat na całym terytorium okupowanego przez prorosyjskich najemników Donbasu język ukraiński wyparto z lokalnych kanałów telewizyjnych, Internetu, radia. Na okupowanym terytorium nie wydawano żadnej gazety ani czasopisma w języku ukraińskim, nie sprowadzano ukraińskojęzycznych wydawnictw z Ukrainy. Reklama zewnętrzna, język ogłoszeń, reklama w transporcie, na przystankach — wyłącznie rosyjski. Dotyczy to również przestrzeni miejskiej. Niezwykle wąską niszę etnograficzną przydzielono kulturze ukraińskiej. Wyjątek zrobiono jedynie dla niektórych placówek kultury. W szczególności dla Ługańskiego Akademickiego Ukraińskiego Teatru Muzyczno-Dramatycznego na Obronnej, który przekształcono w ideologiczną wizytówkę “ŁRL”. Niech bawią się aborygeni. A żeby nie stawiali oporu — artystom-kolaborantom wciśnięto “zabawki” — tytuły “narodowych”, “zasłużonych” artystów i działaczy kultury “ŁRL”. A to, że niektórzy mieli już honorowe tytuły od państwa Ukraina — nie szkodzi, bo oceniono ich w “ŁRL” wyżej!? Aby zrozumieć, dlaczego tak czynią w quasi-republikach Donbasu — warto zwrócić się do przesłań, które demonstrują ich przywódcy. Tak, przed otwarciem w Jałcie XI festiwalu “Wielikojie Russkoje Słowo” I. Płotnicki oświadczył: “Donbas z istoty — mała Rosja, i język rosyjski inspiruje nas, błogosławi… Dlaczego w “ŁRL” przywiązują szczególną uwagę do języka rosyjskiego?! Bo to “program celowy, i u nas nie po prostu rozwijają miłość do języka rosyjskiego… my daliśmy możliwość księżom mówić o naszej kulturze, o języku rosyjskim… To wartość, to dziedzictwo, które nie powinno przepadać, ono powinno wcielać się w masy. Szczególnie dzieci trzeba uczyć tego języka, opowiadać dlaczego. Przecież każdy z nas wie, że należymy do tej kultury, w języku której myślimy. Tak więc ja wiem, że u nas większość myśli w języku rosyjskim”. Nie warto komentować takich oświadczeń. Należy zwrócić się do oficjału “ŁRL”, gdzie wyraźnie rozstawiono wszystkie akcenty. W artykule “Pidozra” posmiertno. Psichoz ili kłounada?” ideolog “ŁRL” O. Akentjew, usprawiedliwiając zaborczo-terrorystyczną politykę imperialnej Rosji, komunistycznego ZSRR, stalinowski terror przeciwko nierosyjskim etnosom, prozaicznie postawił kropki nad “i”: “…Trzeba wżyć się w rodzinę narodów Rosji… i wychowywać dzieci na patriotów nowej Ojczyzny”. Tak więc oto dlaczego w “ŁRL” i “DRL” przeprowadzane są masowe akcje, poświęcone rosyjskim świętom państwowym i symbolom państwowym! Tak, pod patronatem tak zwanych stowarzyszeń społecznych i organów oświaty w quasi-republikach Donbasu 22 sierpnia 2017 r. dzieci i młodzież włączono do obchodów dnia flagi państwowej Rosji. W Ługańsku, Ałczewsku, Kadijiwce, Sorokynem, Chrustalnym akcje przeprowadzono pod hasłami “Flaga państwa — symbol chwały!” Obecnym wręczano trójkolorowe wstążki, przeprowadzano masowe flashmoby, rozwijano 20—30-metrowe płótna rosyjskiej flagi, przeprowadzano rajdy samochodowe “Nocne Wilki — Donbas”, konkursy rysunków rosyjskiej i “ŁRL-owskiej” flagi w parze, udzielano informacji z historii tworzenia rosyjskiej symboliki oraz symboliki lokalnych quasi-tworów. Pod piosenkę O. Gazmanowa “Wpieriod, Rossija” brzmiały hasła — “Rosja — nasza druga Ojczyzna!”, “Flaga Rosji — symbol naszego jednoczenia!” itp. Wszystkich przebito w Sorokynem (Krasnodonie), gdzie podczas obchodów 75-lecia podziemia “Młoda Gwardia” rozwinięto flagę FR o powierzchni ponad 200 metrów kwadratowych. Tradycyjnym stał się dla placówek oświatowych “ŁRL” i “DRL” udział w tak zwanych forach edukacyjnych na terytorium obwodów rostowskiego, woroneskiego, wołgogradzkiego, biełgorodzkiego, moskiewskiego, permskiego i innych obwodów Rosji. Podczas przeprowadzania tych wydarzeń dzieci brały udział w obchodach dni pamięci historycznej, historycznego rosyjskiego dziedzictwa, pamiętnych bitew w historii Rosji, dni kultury prawosławnej, pogłębionym studiowaniu języka rosyjskiego i literatury itp. Nic dziwnego, że przywódca “DRL” Zacharczenko przyznał, że na jesień 2017 r. z językiem ukraińskim na terenach “republiki” problemów więcej nie istnieje, z nim “skończono”. Ale to nie przeszkodziło szeroko reklamować w prasie lokalne akcje o rzekomej trosce i nauce języka ukraińskiego i literatury w sąsiedniej “ŁRL”. Tam akcja “Język ukraiński po ługańsku” sprowadziła się do komunikatu o tym, że tylko w Ługańsku uczniowie otrzymali 7,5 tys. podręczników języka ukraińskiego i literatury, wydrukowanych dla uczniów klas 1—7. Nie kolorowe — czarno-białe!, wykastrowane ze wszystkiego co ukraińskie, gdzie lokalni specjaliści opowiadali w większości o przyrodzie oraz osobach i wydarzeniach, które rozsławiły Donbas, stawiają sobie za cel wbić do głowy dzieci, że istnieje “naród Donbasu”, który jest częścią “russkogo mira”, a nie narodu ukraińskiego. Co więcej, naród ukraiński jest zbrodniczy, bo rozpoczął wojnę przeciwko “narodowi Donbasu”. Wszystkie inne podręczniki do roku szkolnego 2017/2018 nadeszły z Rosji. W szczególności 68 konwojów humanitarnych MSW Rosji dla “DRL” i “ŁRL” przywiozło wydrukowane podręczniki szkolne według rosyjskich standardów, z rosyjską symboliką oraz symboliką fikcyjnych “republik”. Tylko dla “ŁRL” te podręczniki stanowiły prawie 70% ogólnej liczby pomocy humanitarnej, i wszystko — w imię nauki według rosyjskich programów i standardów, w imię zjednoczenia narodu Donbasu z Rosją. 5 października 2017 r. przywódca “ŁRL” I. Płotnicki po raz pierwszy w historii “republiki” nadał tytuł zasłużonego pracownika oświaty “ŁRL” 54 nauczycielom i pracownikom branży oświatowej. 120 pedagogów “republiki” zostało wyróżnionych medalami “za zasługi”, dyplomami i podziękowaniami “organów państwowych “ŁRL”, a dzień pracownika oświaty odtąd w quasi-tworze będzie obchodzony corocznie 5 października. Witając edukatorów, oświadczył, że jest przekonany o tym, iż wspólnie zakończą przejście na rodzime rosyjskie standardy, za co otrzymamy wystarczającą nagrodę. No, a młodzież?! Według jego własnych oświadczeń: młodzież chce jednego — powrotu do starego, szukać korzeni, odnaleźć własną duchowość i wzmocnić się w tym świecie, który zwie się “russkim mirom”, w czymże będziemy im pomagać? Jak to mówią — przyjechaliśmy! Tylko zaślepiony nie może zrozumieć, że w Donbasie pedałuje się proces inkorporacji zagarniętych przez Rosję terytoriów do jej składu. U podstaw tego procesu, jak zawsze to robiono w Rosji, apologeci “russkogo mira” założyli i stawiają na niwelację ukraińskiej duszy poprzez zniszczenie języka ukraińskiego. Ale jak świadczy doświadczenie historyczne — ukraińska dusza i jej fundamentalna podstawa — język ukraiński — są nieśmiertelne. A odpowiedź bumerangiem zniszczy ostatnie antynaturalne imperium azjatyckiej ordy.
Wołodymyr SEMYSTIAHA
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
