Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 4strona oryginału ↗

Ciąg dalszy artykułu «Antyukraińska polityka językowa prorosyjskich najemników na czasowo okupowanych terenach Donbasu», s. 3

Antyukraińska polityka językowa prorosyjskich najemników na tymczasowo okupowanych terenach Donbasu

Слово Просвіти, №45 за 2017 рік

Dokończenie. Początek na str. 3. Rok 2014 stał się symbolem nowej, fundamentalnej historii Donbasu. Dlaczego? A dlatego, że znaczną część noworosyjskich ziem (to przecież nie tylko Donbas!) po rewolucyjnych wydarzeniach lat 1917—1920 przekazano Ukrainie (oczywiście, podarowała Rosja) bez uwzględnienia warunków historycznych. Oczywiste jest, że nowo objawionym „naukowcom” z ich innowacyjnymi odkryciami językoznawczymi pożądane było posiadanie przynajmniej jakiejś prawnej przykrywki. Dostarczyły jej uchwalone w ciągu 2014 roku niemal identyczne konstytucje „DRL” i „ŁRL”. W każdej z nich figurował artykuł 10, poświęcony porządkowi funkcjonowania języków państwowych na ich terenach. Zrozumiałe, że tam o języku ukraińskim mowa była jako o formalności. Więc i na poziomie, gdzie język ukraiński wraz z językiem rosyjskim formalnie otrzymał status państwowego, mowa była o jego poniżeniu. Przede wszystkim dotyczyło to „ŁRL”. W odróżnieniu od konstytucji „DRL”, tam punktem 2 utrwalono poniżony status języka ukraińskiego. Nie mógł on w „ŁRL” być oficjalnym językiem kancelaryjnym we wszystkich organach władzy państwowej oraz organach samorządu terytorialnego. Jedynym językiem kancelaryjnym „ŁRL” zatwierdzono rosyjski. Wsparł separatystów także Komitet Śledczy Federacji Rosyjskiej, który 29 września 2014 roku wszczął sprawę karną o rzekome ludobójstwo ukraińskie przeciwko rosyjskojęzycznej ludności, zamieszkującej terytorium obwodów ługańskiego i donieckiego, na podstawie artykułu 357 kodeksu karnego Rosji. Rok później, wbrew normom prawa międzynarodowego i rosyjskiego, w Komitecie Śledczym już oświadczono o rozszerzeniu przez Rosję „swojej uniwersalnej jurysdykcji na południowy wschód Ukrainy” pod tym samym mitycznym pretekstem „ludobójstwa rosyjskojęzycznej ludności”. Ośmieleni „prawnym” wsparciem, w ciągu roku szkolnego 2014/2015 prorosyjscy najemnicy na terenach Donbasu rozpoczęli totalną rusyfikację we wszystkich bez wyjątku sferach życia społecznego. Pod pierwszą falę zakazów trafiło nauczanie historii i geografii Ukrainy, języka i literatury ukraińskiej, stoiska informacyjne w języku ukraińskim, które szybko zastępowano stoiskami w języku rosyjskim. Co prawda język i literatura ukraińska nie zostały całkowicie wykluczone z programu szkolnego. Jednak, zgodnie z okólnikami Ministerstw Edukacji i Nauki „ŁRL” i „DRL”, liczbę godzin na ich naukę sprowadzono do jednej tygodniowo, a potem przeszli do nauczania fakultatywnego lub nauczania jako przedmiotów z językiem obcym. Do tego zlikwidowano także egzaminy końcowe w związku z tym, że rzekomo nikt nie chciał się uczyć tych przedmiotów. Od tej pory państwowa atestacja końcowa w szkołach quasi-republik obejmowała jeden obowiązkowy egzamin — z języka rosyjskiego w formie streszczenia z zadaniem twórczym. W dalszej kolejności, z początkiem roku kalendarzowego 2015, poszczególne szkoły i klasy z ukraińskim językiem nauczania przymusowo przeniesiono na język rosyjski. Pod koniec roku szkolnego 2014/2015 w placówkach oświatowych I—III stopnia nauczania, gdzie zachowało się nauczanie w języku ukraińskim, groźbami i siłą zmuszono rodziców do napisania wniosków o przeniesienie dzieci na naukę w języku rosyjskim. Zrozumiałe, że w roku szkolnym 2015/2016 nauka w szkołach prowadzona była już według rosyjskich podręczników, w języku rosyjskim i według rosyjskich standardów. Pojawiły się nowe przedmioty: „Język narodów Donbasu”, „Historia Ojczyzny”, „Historia Kraju Ługańskiego”, „Historia Kraju Donieckiego”, „Historia Donbasu”, „Lekcje obywatelskości Donbasu”, „Podstawowe przygotowanie wojskowe i medyczno-sanitarne”. Nowo objawieni „teoretycy” z Ługańska, demonstrując ewolucyjność kompartyjnych ideologem tak zwanego „Ruskiego ruchu” Donbasu” lat 80.—90. ubiegłego wieku, a nawet uzasadnili pojawienie się nowej historycznej wspólnoty ludowej na terenach Donbasu — “donbasydów” oraz ich specyficznego “donbasydowskiego” języka. W związku z przeniesieniem systemu edukacji na język rosyjski i rosyjskie standardy nauczania w “ŁRL” i “DRL” powstał deficyt wykładowców filologii rosyjskiej i dyscyplin historycznych. Dlatego w ciągu lat 2014—2016 poprzez specjalny system kursowy pilnie przekwalifikowano tam ponad tysiąc nauczycieli dyscyplin ukrainoznawczych, którzy z oczywistych przyczyn znaleźli się poza procesem nauczania. Ponadto do procesu rusyfikacji przestrzeni edukacyjnej włączono jeszcze kilkuset studentów placówek pedagogicznych. Nie należy przemilczać ani ukrywać stanowiska UCP PM, która aktywnie sprzyjała rosyjskiej okupacji Donbasu w 2014 r. i prowadziła tutaj podstępną rusyfikację. Na przykład pod naciskiem duchowieństwa eparchii ługańskiej UCP PM 8 grudnia 2014 r. zarządzeniem Ministerstwa Oświaty, Nauki i Kultury “ŁRL” w Ługańsku zamiast rozgromionego Ukraińsko-Kanadyjskiego Centrum “Odrodzenie” utworzono Duchowo-Oświatowe Centrum “Wozrożdienije” imienia świętego wielebnego Nestora Kronikarza przy Ługańskim Uniwersytecie Szewczenkowskim. 9 grudnia na tym samym uniwersytecie prawosławne duchowieństwo wspólnie z kolektywem uczelni i strukturami władzy “ŁRL” przeprowadziło okrągły stół “Duchowo-moralne i prawosławne wychowanie młodzieży uczniowskiej w “ŁRL”. W celu “odwrócenia młodzieży o 180 stopni” poruszono kwestię przygotowania specjalisty “Prawosławny pedagog” z prawem zatrudnienia w szkole ogólnokształcącej i nauczania przedmiotu “Kultura prawosławna” uczniom szkoły średniej oraz “Rodzina prawosławna” — uczniom szkoły starszej, a także utworzenia odpowiednich katedr przy uniwersytetach “ŁRL”. Za przykładem ługańskiej szkoły nr 30, gdzie w roku szkolnym 2014/2015 po raz pierwszy wprowadzono przedmiot “Religioznawstwo”, inicjatywę “zalecano” naśladować także innym placówkom oświatowym. Z kolei uniwersytet zobowiązał się otworzyć katedry teologii, a seminaria zrównać ze studiami licencjackimi, aby absolwenci w dalszym ciągu zdobywali wykształcenie na uczelniach wyższych. Zrozumiałe, w jakim celu, w jakim języku i na jakiej bazie. W ciągu trzech ostatnich lat na całym terytorium okupowanego przez prorosyjskich najemników Donbasu język ukraiński wyparto z lokalnych kanałów telewizyjnych, Internetu, radia. Na okupowanym terytorium nie wydawano żadnej gazety ani czasopisma w języku ukraińskim, nie sprowadzano ukraińskojęzycznych wydawnictw z Ukrainy. Reklama zewnętrzna, język ogłoszeń, reklama w transporcie, na przystankach — wyłącznie rosyjski. Dotyczy to również przestrzeni miejskiej. Niezwykle wąską niszę etnograficzną przydzielono kulturze ukraińskiej. Wyjątek zrobiono jedynie dla niektórych placówek kultury. W szczególności dla Ługańskiego Akademickiego Ukraińskiego Teatru Muzyczno-Dramatycznego na Obronnej, który przekształcono w ideologiczną wizytówkę “ŁRL”. Niech bawią się aborygeni. A żeby nie stawiali oporu — artystom-kolaborantom wciśnięto “zabawki” — tytuły “narodowych”, “zasłużonych” artystów i działaczy kultury “ŁRL”. A to, że niektórzy mieli już honorowe tytuły od państwa Ukraina — nie szkodzi, bo oceniono ich w “ŁRL” wyżej!? Aby zrozumieć, dlaczego tak czynią w quasi-republikach Donbasu — warto zwrócić się do przesłań, które demonstrują ich przywódcy. Tak, przed otwarciem w Jałcie XI festiwalu “Wielikojie Russkoje Słowo” I. Płotnicki oświadczył: “Donbas z istoty — mała Rosja, i język rosyjski inspiruje nas, błogosławi… Dlaczego w “ŁRL” przywiązują szczególną uwagę do języka rosyjskiego?! Bo to “program celowy, i u nas nie po prostu rozwijają miłość do języka rosyjskiego… my daliśmy możliwość księżom mówić o naszej kulturze, o języku rosyjskim… To wartość, to dziedzictwo, które nie powinno przepadać, ono powinno wcielać się w masy. Szczególnie dzieci trzeba uczyć tego języka, opowiadać dlaczego. Przecież każdy z nas wie, że należymy do tej kultury, w języku której myślimy. Tak więc ja wiem, że u nas większość myśli w języku rosyjskim”. Nie warto komentować takich oświadczeń. Należy zwrócić się do oficjału “ŁRL”, gdzie wyraźnie rozstawiono wszystkie akcenty. W artykule “Pidozra” posmiertno. Psichoz ili kłounada?” ideolog “ŁRL” O. Akentjew, usprawiedliwiając zaborczo-terrorystyczną politykę imperialnej Rosji, komunistycznego ZSRR, stalinowski terror przeciwko nierosyjskim etnosom, prozaicznie postawił kropki nad “i”: “…Trzeba wżyć się w rodzinę narodów Rosji… i wychowywać dzieci na patriotów nowej Ojczyzny”. Tak więc oto dlaczego w “ŁRL” i “DRL” przeprowadzane są masowe akcje, poświęcone rosyjskim świętom państwowym i symbolom państwowym! Tak, pod patronatem tak zwanych stowarzyszeń społecznych i organów oświaty w quasi-republikach Donbasu 22 sierpnia 2017 r. dzieci i młodzież włączono do obchodów dnia flagi państwowej Rosji. W Ługańsku, Ałczewsku, Kadijiwce, Sorokynem, Chrustalnym akcje przeprowadzono pod hasłami “Flaga państwa — symbol chwały!” Obecnym wręczano trójkolorowe wstążki, przeprowadzano masowe flashmoby, rozwijano 20—30-metrowe płótna rosyjskiej flagi, przeprowadzano rajdy samochodowe “Nocne Wilki — Donbas”, konkursy rysunków rosyjskiej i “ŁRL-owskiej” flagi w parze, udzielano informacji z historii tworzenia rosyjskiej symboliki oraz symboliki lokalnych quasi-tworów. Pod piosenkę O. Gazmanowa “Wpieriod, Rossija” brzmiały hasła — “Rosja — nasza druga Ojczyzna!”, “Flaga Rosji — symbol naszego jednoczenia!” itp. Wszystkich przebito w Sorokynem (Krasnodonie), gdzie podczas obchodów 75-lecia podziemia “Młoda Gwardia” rozwinięto flagę FR o powierzchni ponad 200 metrów kwadratowych. Tradycyjnym stał się dla placówek oświatowych “ŁRL” i “DRL” udział w tak zwanych forach edukacyjnych na terytorium obwodów rostowskiego, woroneskiego, wołgogradzkiego, biełgorodzkiego, moskiewskiego, permskiego i innych obwodów Rosji. Podczas przeprowadzania tych wydarzeń dzieci brały udział w obchodach dni pamięci historycznej, historycznego rosyjskiego dziedzictwa, pamiętnych bitew w historii Rosji, dni kultury prawosławnej, pogłębionym studiowaniu języka rosyjskiego i literatury itp. Nic dziwnego, że przywódca “DRL” Zacharczenko przyznał, że na jesień 2017 r. z językiem ukraińskim na terenach “republiki” problemów więcej nie istnieje, z nim “skończono”. Ale to nie przeszkodziło szeroko reklamować w prasie lokalne akcje o rzekomej trosce i nauce języka ukraińskiego i literatury w sąsiedniej “ŁRL”. Tam akcja “Język ukraiński po ługańsku” sprowadziła się do komunikatu o tym, że tylko w Ługańsku uczniowie otrzymali 7,5 tys. podręczników języka ukraińskiego i literatury, wydrukowanych dla uczniów klas 1—7. Nie kolorowe — czarno-białe!, wykastrowane ze wszystkiego co ukraińskie, gdzie lokalni specjaliści opowiadali w większości o przyrodzie oraz osobach i wydarzeniach, które rozsławiły Donbas, stawiają sobie za cel wbić do głowy dzieci, że istnieje “naród Donbasu”, który jest częścią “russkogo mira”, a nie narodu ukraińskiego. Co więcej, naród ukraiński jest zbrodniczy, bo rozpoczął wojnę przeciwko “narodowi Donbasu”. Wszystkie inne podręczniki do roku szkolnego 2017/2018 nadeszły z Rosji. W szczególności 68 konwojów humanitarnych MSW Rosji dla “DRL” i “ŁRL” przywiozło wydrukowane podręczniki szkolne według rosyjskich standardów, z rosyjską symboliką oraz symboliką fikcyjnych “republik”. Tylko dla “ŁRL” te podręczniki stanowiły prawie 70% ogólnej liczby pomocy humanitarnej, i wszystko — w imię nauki według rosyjskich programów i standardów, w imię zjednoczenia narodu Donbasu z Rosją. 5 października 2017 r. przywódca “ŁRL” I. Płotnicki po raz pierwszy w historii “republiki” nadał tytuł zasłużonego pracownika oświaty “ŁRL” 54 nauczycielom i pracownikom branży oświatowej. 120 pedagogów “republiki” zostało wyróżnionych medalami “za zasługi”, dyplomami i podziękowaniami “organów państwowych “ŁRL”, a dzień pracownika oświaty odtąd w quasi-tworze będzie obchodzony corocznie 5 października. Witając edukatorów, oświadczył, że jest przekonany o tym, iż wspólnie zakończą przejście na rodzime rosyjskie standardy, za co otrzymamy wystarczającą nagrodę. No, a młodzież?! Według jego własnych oświadczeń: młodzież chce jednego — powrotu do starego, szukać korzeni, odnaleźć własną duchowość i wzmocnić się w tym świecie, który zwie się “russkim mirom”, w czymże będziemy im pomagać? Jak to mówią — przyjechaliśmy! Tylko zaślepiony nie może zrozumieć, że w Donbasie pedałuje się proces inkorporacji zagarniętych przez Rosję terytoriów do jej składu. U podstaw tego procesu, jak zawsze to robiono w Rosji, apologeci “russkogo mira” założyli i stawiają na niwelację ukraińskiej duszy poprzez zniszczenie języka ukraińskiego. Ale jak świadczy doświadczenie historyczne — ukraińska dusza i jej fundamentalna podstawa — język ukraiński — są nieśmiertelne. A odpowiedź bumerangiem zniszczy ostatnie antynaturalne imperium azjatyckiej ordy. Wołodymyr SEMYSTIAHA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn