Strona · s. 5strona oryginału ↗
A toż to ile euro-pomocy dla Ukrainy „poszło na wiatr”!
Слово Просвіти, №45 за 2020 рік
Bractwo studenckie w ówczesnej epoce – to fenomen zorganizowanej patriotycznej, pasjonarnej młodzieży, aktywnej w życiu społecznym, nosicieli i propagatorów ukraińskich wartości i kultury. Właściwie bractwa były „siłą uderzeniową” zorganizowanych przez „Proświtę” Politechniki czytań szewczenkowskich, wieczornic andrzejowskich, hahiłek, odtworzonych rozważań poetyckich Łesi Ukrainki, Ołeha Olżycza, Ihora Kałyncia, Liny Kostenko i wielu innych. A jeszcze zajmowali się porządkowaniem mogił Strzelców Siczowych, ukraińskich powstańców, wybitnych działaczy naszej kultury, opiekowali się dziećmi osieroconymi. Warto podkreślić, że stosunek do studentów w pierwszych dniach głodówki wywoływał drwiny komunistycznej większości Parlamentu, nawet niektórzy deputowani Rady Narodowej traktowali akcję studencką jako „młodzieńczy wybryk”. Nasz złotogłowy Kijów początkowo zdziwiony milczał. Ale ci, najlepsi spośród nas młodzi ludzie, jednak zmienili jego psychologiczną obojętność wobec spraw narodowych. Potężnie wsparli kolegów kijowscy studenci, a za nimi – ochrzczony lud, powoli pokonując drogę do ukraińskiej tożsamości. Były przypadki, gdy partyjni funkcjonariusze przywozili na Majdan koce, materace, ręczniki i tym podobne. Społeczeństwo się zmieniało. Głównymi żądaniami studentów, złożonymi do Rady Najwyższej, były następujące: niedopuszczenie do podpisania nowego traktatu związkowego; powrót żołnierzy powołanych do służby w armii na terytorium Ukrainy i niedopuszczenie do służby wojskowej poza jej granicami; wybory do Rady Najwyższej na wielopartyjnej podstawie wiosną 1991 roku; nacjonalizacja majątku KPU i LKSMU; dymisja przewodniczącego Rady Ministrów W. Masoła. Komunistyczna większość nie kwapiła się z zaspokojeniem żądań studentów, wyczekując fizycznego i moralnego zmęczenia i, jako rezultat – łamistrajkostwa w szeregach. I tutaj znowu studentom należy się uznanie: nie oddali pozycji i dla nacisku na Parlament przenieśli część namiotów pod tę twierdzę imperialno-komunistycznego ducha i atrybutyki. Z czasem protestujący i parlamentarzyści jednak doszli do porozumienia, ale prawie we wszystkich wspomnieniach uczestnicy Rewolucji na Granicie żałują, że deputowani nie zgodzili się na przedterminowe wybory wiosną następnego roku. Z przedstawionych żądań do Uchwały, przyjętej przez Radę Najwyższą 17 października, nie wszedł właśnie ten punkt o przedterminowych wyborach, mimo zgody na niego członków Rady Narodowej. Ta okoliczność pozwoliła komunistycznej większości otrząsnąć się z wstrząsów i, rezygnując z komunistycznej ideologii, skoncentrować się na redystrybucji państwowej i komunistycznej własności, co sprzyjało w dalszej perspektywie oligarchizacji kraju. Główna grupa studentów powróciła do Lwowa 17 października, a już 18 października przy znacznej liczbie politechników nad głównym gmachem Politechniki podniesiono wymarzoną w wiekach niebiesko-żółtą flagę. Podnosili ją studenci, którzy brali udział w Rewolucji na Granicie – Iryna Mamczur i Ołeh Kasziwski, od wykładowców – Mykoła Kuklak i autorka tych słów. Komunistyczna ideologia odchodziła w przeszłość. Rozpoczynała się era demokratyzacji Politechniki i całego kraju. Stworzyć państwo – to największe zwycięstwo dla narodu. Studencka Rewolucja na Granicie była tym wydarzeniem, które znacznie przyspieszyło jego proklamowanie.
Ołeksandr KOSTENKO, doktor nauk prawnych, profesor (Instytut Państwa i Prawa im. W. M. Koreckiego NAN Ukrainy)
5 października 2020 r. troje deputowanych Parlamentu Europejskiego zwróciło się do deputowanego, przewodniczącego frakcji parlamentarnej partii politycznej „Sługa Narodu” D. Arachamii z listem, w którym, między innymi, zaznaczono: „Tylko od 2014 roku UE zainwestowała w Ukrainę ponad 15 mld euro. Dzielimy się z wami tym dość nieznanym ciekawym faktem nie po to, aby prosić o waszą wdzięczność, a po to, aby potwierdzić, że los waszego kraju jest nam bardzo drogi i szczerze troszczymy się o jego przyszłość. Dzielimy się tym również, aby przypomnieć wam, że źródłem tej pomocy są obywatele UE, przed którymi jesteśmy rozliczalni i którzy tak hojnie zrezygnowali z części swoich dochodów pod takimi warunkami: uwolnić Ukrainę od rozpasania korupcji, zreformować system sądowniczy oraz system ochrony zdrowia, stworzyć przejrzysty samorząd lokalny”. (https://violavoncramon.eu/2020/10/05/open-letter-to-arakhamia-head-of-sluha-narodu/) Jeśli wziąć pod uwagę wskazaną w liście sumę euro-pomocy dla Ukrainy i spróbować ocenić realną efektywność jej wykorzystania na Ukrainie, to aż chce się krzyknąć: „Oj! Toż to ile pieniędzy europejskich podatników poszło „na wiatr”! Albo jeszcze gorzej: euro-pomoc, przeznaczona, między innymi, także na walkę z korupcją,
może być wykorzystana jako zasób do nielegalnego wzbogacenia się w sposób korupcyjny. Taki oto paradoks! Nieefektywność polityki UE wobec pomocy finansowej dla Ukrainy wskazuje na to, że polityka ta jest nieadekwatna do sytuacji, która zaistniała na Ukrainie. Wydaje się, że polityka UE w zakresie pomocy Ukrainie powinna być skierowana na wsparcie fundamentalnego czynnika, od którego zależy postęp społeczny na Ukrainie i podążanie jej europejską drogą. Jakiż to czynnik? Doświadczenie rozwoju Europy pod wpływem epoki Oświecenia świadczy, że tym czynnikiem jest tak zwany „czynnik ludzki”, a mianowicie kultura społeczna (czyli polityczna, ekonomiczna, prawna, moralna itd.) obywateli. Dlatego fundamentalnym celem, na który powinna być skierowana pomoc finansowa i inna dla Ukrainy, jest zapewnienie rozwoju na Ukrainie czynnika ludzkiego, w szczególności kształtowanie kultury społecznej (czyli politycznej, ekonomicznej, prawnej, moralnej itd.) obywateli Ukrainy. Ponieważ, zgodnie z europejskim doświadczeniem, los narodów rozstrzyga właśnie ona zgodnie z prawidłowością: jaka kultura społeczna obywateli – takie i ich życie. Jednym ze środków kształtowania kultury społecznej obywateli jest oświecenie społeczne, które otrzymała Europa dzięki epoce Oświecenia, zapewniło Europejczykom tę kulturę społeczną, która określiła progresywny rozwój krajów europejskich. Zatem najwięcej dla Ukrainy można zrobić, wprowadzając środki dotyczące oświecenia społecznego obywateli, w szczególności poprzez edukację szkolną i uniwersytecką, poprzez ruch oświeceniowy w mediach, poprzez kształcenie Ukraińców za granicą w celu zapewnienia reform społecznych na Ukrainie, poprzez społeczne organizacje oświeceniowe itd. Tylko wtedy na Ukrainie mogą być skuteczne reformy polityczne, ekonomiczne, prawne, moralne... Potwierdza to, w szczególności, doświadczenie reformowania Turcji przez Atatürka. Skuteczna integracja Ukrainy z Europą jest możliwa tylko w rezultacie rozwoju kultury społecznej obywateli do poziomu europejskiego. Ten czynnik ludzki jest tym „wspólnym mianownikiem”, który łączy (czy spaja) kraje Europy i do którego musi dołączyć Ukraina… …Aby na Ukrainie było takie życie jak w Niemczech czy Szwecji, KONIECZNE jest, aby kultura społeczna obywateli Ukrainy była taka, jak obywateli Niemiec czy Szwecji, i wtedy oni, w szczególności, będą głosować w wyborach tak, jak głosują obywatele tych europejskich krajów! Bez kształtowania kultury społecznej obywateli Ukrainy żadne reformy nie mogą być skuteczne i żadna pomoc europejska dla naszego kraju nie może być efektywna. Bo właśnie ten czynnik ludzki jest decydującym czynnikiem postępu społecznego.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
