Strona · s. 13strona oryginału ↗
Przestało bić serce Mychajła Szałaty...
Слово Просвіти, №45 за 2020 рік
Z wielkim żalem, 2 listopada, w osiemdziesiątym czwartym roku życia odszedł do wieczności Mychajło Josypowycz Szałata. Znany literaturoznawca, działacz społeczny, pisarz, krytyk, pedagog, krajoznawca, kandydat nauk filologicznych, badacz twórczości Szaszkewycza, profesor Uniwersytetu w Drohobyczu, założyciel drohobyckiej „Proświty”, Honorowy obywatel Drohobycza, członek Narodowego Związku Pisarzy Ukrainy oraz członek zarządu Międzynarodowej Fundacji Iwana Franki. Jego droga życiowa nie była łatwa, a istotę Mychajła Josypowycza mogłaby scharakteryzować jedna z poezji Franki o obrazie „człowieka w pełni”:
…W samotności i głuszy, Odciski urosną Na rękach i duszy. Tylko kto kocha, cierpi, W kim krew żywo kipi, W kim nadzieja jeszcze leczy, Kogo bój jeszcze nęci, Ludzkie cierpienie smuci, A dobro weseli, – Ten człowiek w pełni. Cały zespół Międzynarodowej Fundacji Iwana Franki smuci się z powodu śmierci Człowieka, który całe życie poświęcił walce o ukraińską kulturę i wyraża szczere kondolencje rodzinie, bliskim, kolegom i przyjaciołom...
Wieczna pamięć...
Międzynarodowa
Fundacja Iwana Franki
Lubow PROĆ
…Jeśli malować portret miasta mojej studenckiej młodości, to będzie on niepełny, niewyraźny i zupełnie niejasny bez barwnej postaci Mychajła Josypowycza Szałaty. „Jaka gościna bez sałaty, jaki Drohobycz bez Szałaty!” – krążyło po instytutowych aulach i miejskich uliczkach żartobliwe powiedzenie. „…On rozsławił miasto (choć i tak sławne!) swoją pracą naukową, literacką i społeczną”, – „Profesor Mychajło Szałata – obywatel Drohobycza”, który „wybrał je sobie do pracy i twórczości, do niestrudzonej pracy społecznej, do kłopotów i cierpień, do zwątpień we własne siły i do wiary w Ukrainę w dziesiątkach i tysiącach serc. Dla Drohobycza stał się dawno czymś więcej niż mieszkańcem czy popularnym, szanowanym człowiekiem”, – twierdził Roman Łubkiwski we wstępie do wyboru dzieł Mychajła Josypowycza. Tak właśnie jest:
… Mój Drohobycz. Mój ból.
Moje słone nieszczęście…
Twoja sól na stołach Naddnieprza słynie, Nad Dunajem i Wisłą, w dalekiej Ferrarze, – Ty przecież, miasto rodzinne,
w niewoli zapomniałeś się śmiać…
(„Jurij Drohobycz w Drohobyczu w 1490 roku”) Całe swoje świadome życie „nowoczesny gwiezdarz wiecznego Drohobycza” [R. Łubkiwski] poświęcił temu, aby nie tylko „miasto rodzinne” – cała Ukraina – znów przypomniały sobie o „śmiechu”, czyli oddychały wolnym i świeżym wiatrem Niepodległości:
…do okna przywarłszy, krzew kaliny Mnie pociesza: „Poczekaj jeszcze chwilkę:
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
