Strona · s. 2strona oryginału ↗
Obrońmy ukraińskie wartości narodowe!
Слово Просвіти, №45 за 2020 рік
Wasyl ŁYZANCZUK, zasłużony profesor Lwowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Iwana Franki, laureat nagrody im. Wiaczesława Czornowoła w dziedzinie dziennikarstwa i publicystyki
Dwadzieścia lat temu zasłużony profesor Lwowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Iwana Franki Wołodymyr Zdorowieha, który w październiku 2020 roku skończyłby 90 lat, słusznie podkreślał: „Ktoś chciałby, żeby Ukraina była bez Ukraińców, bez narodowego języka, bez narodowej kultury, czyli takim sobie chochlackim duplikatem Rosji, tylko z pewnym kolorytem folklorystycznym”. Aktualność tych słów wzrosła w obecnych warunkach nasilającej się potężnej agresji informacyjno-psychologicznej przeciwko Państwu Ukraińskiemu i wartościom narodowym.
Kremlowscy ideolodzy umiejętnie wykorzystują historię długotrwałego pobytu Ukrainy w kolonialnym łonie Imperium Rosyjskiego – carskiego i sowieckiego. Pomagają moskiewskim manipulatorom warzyć antyukraiński trujący wywar pracownicy telewizji „NASH”, „ZIK”, „112”, „NewsOne”, „Inter”, „Ukraina”, „Ukraina-24”, „1+1”, które swobodnie funkcjonują na Ukrainie. Jasne jest, że dezinformację rozpowszechniają oni nie według zasad, a przeciwstawiać się im trzeba zgodnie z zasadami ustanowionymi przez demokrację.
Na tym często spekulują Bondarenko, Bużański, Herman, Dobkin, Dubinski, Jegorowa, Korolewska, Łazariew, Łukasz, Miedwiedczuk, Murajew, Nowiński, Rabinowicz, Czerwonenko, Szufricz i inni, gdy antyukraińską dezinformację traktują jako wolność słowa, a ograniczanie rozpowszechniania nieprawdziwych wiadomości i podżegania nazywają straszliwą cenzurą. Nie powstrzymuje wrogiej antyukraińskiej propagandy Narodowa Rada Ukrainy ds. Telewizji i Radiofonii.
Zapewne nie rozumieją, albo nie chcą zrozumieć, prezydent W. Zełenski, przewodniczący Rady Najwyższej D. Razumkow i ich doradcy-pomocnicy typu Jermaka, że informacyjno-humanitarna przestrzeń Ukrainy musi być narodowa.
Dość interesującą, symptomatyczną myśl wyraziła amerykańska konsultantka ds. polityki i bezpieczeństwa, specjalistka w zakresie przeciwdziałania rosyjskiej propagandzie Molly McCue: „Nie wzięłabym na siebie odpowiedzialności za udzielanie rad, wokół czego Ukraińcy powinni budować swoją tożsamość. Jedno: nie warto budować swojej tożsamości na Rosji. Nie ma znaczenia, czy jesteś za Rosją, czy przeciw Rosji. Ukraińska tożsamość musi być ukraińską tożsamością”.
Tymczasem ukraińscy patrioci już siódmy rok walczą z „najohydniejszym terrorystą współczesności Putinem” (A. Nieczytajło), a jego nikczemne przydupasy wzięły się za jego ratowanie – proponowali wręczyć mu „Pokojową nagrodę Nobla”.
6 października 2020 r. lider „Platformy Opozycyjnej – Za Życie”, deputowany narodowy Wiktor Miedwiedczuk po raz kolejny spotkał się w Moskwie z prezydentem Federacji Rosyjskiej. Telewizja „ZIK” dziesiątki razy pokazywała, jak „dobroczyńca” Putin podczas rozmowy z „dobrodziejem” W. Miedwiedczukiem obiecywał pomóc „braterskiemu” narodowi ukraińskiemu „rosyjską szczepionką przeciw COVID-19”. Miedwiedczuk pochlebnie powiedział, że on wraz ze swoją rodziną na Krymie już wypróbował tę szczepionkę. Putin z cyniczym uśmiechem obiecał sprzedać szczepionkę „bratniemu” narodowi, byle tylko władze Ukrainy o to poprosiły.
16 października telewizja „ZIK”, zatruwając świadomość telewidzów, transmitowała konferencję prasową prowadzoną przez ohydnego Wiaczesława Pichowszka, która była przesycona drapieżnymi manipulacjami Miedwiedczuka dotyczącymi przeszłości i współczesnego stosunku Moskwy do Ukrainy. Nie wspomniał on ani słowem o 14 tysiącach zabitych, tysiącach okaleczonych, zmasakrowanych obywatelach ukraińskich, o spalonych i zniszczonych przez rosyjskich najeźdźców wsiach, przedsiębiorstwach, zalanych kopalniach. Zamiast tego Miedwiedczuk cynicznie wychwalał tysiącletnią „przyjaźń” narodu rosyjskiego i ukraińskiego, w których, rzekomo, jest jedna historia, kultura, język i nikomu nie uda się ich rozerwać, bo Rosja i Ukraina są razem na wieki.
Długotrwała antyukraińska polityka kremlowskich „braci” (czytaj – „despotów”) oraz ich poddanych wasali-małorusów doprowadziła do tego, że wśród obywateli Ukrainy jest, niestety, wielu takich, którzy uważają się za wykształconych intelektualistów, zajmują wysokie stanowiska we władzy ustawodawczej, wykonawczej, sądowniczej, a nawet w instytucjach naukowo-pedagogicznych, gorączkowo występują w radiu, popisują się w telewizyjnych talk-show, pracują w środkach masowego przekazu, ale mają bardzo ograniczoną wiedzę o ukraińskich wartościach duchowych, moralnych, społecznych, narodowych, interesach narodowych, celach narodowych, o prawdziwej, a nie sfałszowanej przez wrogów historii Ukrainy.
Takich ludzi w judaizmie zalicza się do kategorii „dzieci wykradzionych”. Na Ukrainie „dzieci wykradzione” przez obcą rosyjską władzę jest dość dużo.
„Nasz problem polega na tym, że znaczna część etnicznych Ukraińców rozumie, że urodzili się na Ukrainie, ale jednocześnie nie akceptują ukraińskiego języka, kultury, czasem nim gardzą i równocześnie utożsamiają się ze wszystkim, co rosyjskie – podkreśla kandydatka nauk filologicznych, starsza pracownica naukowa Wydziału Szewczenkoznawstwa Instytutu Literatury im. Tarasa Szewczenki Narodowej Akademii Nauk Ukrainy Roksana Charczuk. – I jeśli w XIX wieku była to rosyjska tożsamość, wcielona w typ Ukraińca-małorusa, to w XX wieku – ta sama rosyjska tożsamość, ale pod maską tożsamości sowieckiej, owianej aurą sprawiedliwości społecznej i internacjonalizmu, która wytworzyła typ Ukraińca-homosowieticusa”, który obecnie, w XXI wieku, jest główną antyukraińską postacią we wrogiej prorosyjskiej piątej kolumnie.
Akademik Narodowej Akademii Pedagogicznych Nauk Ukrainy Heorhij Filipczuk obliczył, że przez ostatnie 25 lat Ukraina straciła ponad 3 mln dzieci. To straty narodowo-duchowe.
Tylko w 21% ukraińskich uczelni wyższych studenci zdobywają wykształcenie w języku państwowym. A aż 80% – w języku rosyjskim.
Obecne „dzieci wykradzione”, niestety, nie rozumieją, że nie można być jednocześnie wolnym i niewolnikiem. W takiej moralno-psychologicznej sytuacji niezwykle ważne jest, aby wszystkie media argumentowanie, wyważenie i przekonująco docierały do „dzieci wykradzionych” z Prawdą, że „język ukraiński to ten energetyczny wał, który chroni naród przed degeneracją” (Kateryna Motrycz), że to – synonim życia, kod ukraińskiej duszy, który łączy ją z Bogiem.
Wysycony moskiewską blekotą blogger Anatolij Szarij pochwalił apel członków swojej partii z Doniecka, Zaporoża i innych obwodów do policji z żądaniem wszczęcia postępowań karnych przeciwko dziennikarzom i kierownictwu lwowskiej telewizji NTA za podżeganie do wrogości międzynarodowej. Prawdziwie czarną złość rosyjskiej telewizji, a także „Partii Szarija”, której komórka jest nawet na Lwowszczyźnie, wywołał polityczny talk-show „Mówi Wielki Lwów”, którego treść jest bezkompromisowa, ukraińskojęzyczna, patriotyczna. Bloger Szarij straszy swoją publiczność, że Galicjanie są „gotowi umierać za język”, bo oni, jak wielokrotnie mówił Szarij, ukraińskojęzyczne „ragulijony, połukrowki”, a więc głupi, prymitywni chłopi, a on – rosyjskojęzyczny elitarysta. Dlatego popiera Putina, który chroni „ruskojazyczne nasielenije” przed nacjonalistami.
„Nie ma takiej ludności. Są zrusyfikowani Ukraińcy – kategorycznie, z uzasadnieniem stwierdzał profesor Ołeksandr Ponomariow. – Dlatego trzeba powszechnie – „od Sanu do Donu” – podnosić poziom językowo-narodowej świadomości narodu ukraińskiego. Nosicielami wzorcowego języka ukraińskiego muszą stać się działacze państwowi, urzędnicy wszystkich szczebli oraz ich żony, jeżeli się kontaktują z ludźmi spoza swojego domu, występują przed publicznością bezpośrednio lub w środkach masowego przekazu”.
Ołeksandr Ponomariow wielokrotnie w swoich publikacjach podkreślał, że „piątokolumniści” oraz niektóre „nowe twarze”, których świadomość jest imperialno-moskiewska i małorosyjska, spekulują „Europejską Kartą Języków Regionalnych lub Mniejszościowych”, istotnie mieszają akcenty znaczeniowe, w istocie oszukują zrusyfikowanych obywateli, aby popierali „Platformę Opozycyjną – Za Życie”, „Partię Szarija”, „Zwycięstwo Pałczewskiego” i inne prokremlowskie przybudówki. W preambule Karty Językowej jasno napisano, że „ochrona i rozwój języków regionalnych lub mniejszościowych nie mogą szkodzić językom urzędowym (czyli państwowym – W. Ł.) ani potrzebie ich nauki”. To absolutnie nie na szkodę Bułgarów, Greków, Żydów, Polaków, Rosjan, Rumunów, Węgrów i innych mniejszości narodowych, lecz przeciwnie – jest życzliwym krokiem w kierunku wykonania Europejskiej Karty Językowej, gdzie określono „ważność dialogu międzykulturowego i wielojęzyczności”, bo właśnie w różnorodności języków, kultur, obyczajów, tradycji tkwi piękno świata.
Aby piękno świata było bardziej atrakcyjne i bogatsze, nie trzeba słuchać sług moskiewskiej ciemności, nie należy niszczyć wspaniałego języka ukraińskiego, który został nam dany przez Boga. Boskim darem jest język każdego narodu – licznego i nieliczniejszego.
Prowadzący telewizji „ZIK” Anastasija Dajnod i Rostysław Suchaczow w swoich programach milcząco i słownie wspierają działania różnych prokremlowskich Bużańskich, Dubinskich, Kaczniych, Skoryków, Łazariewów, przyklaskują fałszywej tezie o naturalnej rosyjsko-ukraińskiej dwujęzyczności, uważają zawładnięcie rosyjskim językiem na Ukrainie za nadzwyczaj wielki historyczny, humanitarny dorobek. Zapewne bardzo brakuje im prawdziwej wiedzy historycznej o tym, że za czasów carskiego i sowieckiego imperium rosyjskiego wydano 480 okólników, dekretów, postanowień, uchwał, zarządzeń itd. o zakazie języka i kultury ukraińskiej oraz o wszechstronnym wspieraniu rozwoju języka i kultury rosyjskiej. Nauczycielom rosyjskiej literatury przyznawano nawet o 15% wyższe wynagrodzenie w porównaniu z płacami nauczycieli innych przedmiotów.
Antyukraińska ideologia i polityka doprowadziła do totalnego zrusyfikowania milionów Ukraińców. Obecnie zamiast tego, żeby pomóc dzieciom, wnukom, prawnukom zrusyfikowanych rodziców, babć i dziadków, pradziadków i prapradziadków powrócić do etnicznego źródła narodowej godności, domagają się nadania językowi rosyjskiemu na Ukrainie statusu urzędowego=państwowego. To rzekomo uratuje „ruskojazyczne nasielenije” przed prześladowaniami nacjonalistów. Wiele innych marazmatycznych aspektów moskiewskiej manipulacyjnej propagandy Anastasija Dajnod i Rostysław Suchaczow powielają w telewizyjnym eterze, co jest sprzeczne ze standardami dziennikarskiej twórczości, dysonuje z ukraińskim zawodowym patriotyzmem.
Przypominam: wolność słowa – to nie wolność antyukraińskiej manipulacyjnej propagandy, dezinformacji w interesie rosyjskich najeźdźców, którzy prowadzą przeciwko Ukrainie, europejskim krajom i światu wojnę hybrydową. Wolność – jedna z najwyższych wartości moralno-duchowych – ma sprzyjać realizacji interesów i celów narodowych, pokonywaniu kryzysu ukraińskiej tożsamości, a nie narzucaniu obcej – rosyjskiej.
We wrześniu 2020 r. na telewizji „ZIK” zaczęto emitować talk-show „Wszyscy jesteśmy UKRAIŃCAMI”. Prowadzący Tetiana Tierechowa i Rostysław Suchaczow 24 września z pretensją, na cały głos oświadczyli, że „to ? pierwszy talk-show, który będzie nas łączyć”. Bezsprzecznie, taka misja jest szlachetna, bo obywatele Ukrainy pragną żyć w ukraińskim, życzliwym, humanistycznym społeczeństwie, w którym panują porozumienie, zgoda, pokój, wysoka duchowość, dobrobyt. Jednak obiecujący promień natychmiast zgasł, bo prowadzący (moderatorzy) Suchaczow i Tierechowa od razu uciekli się do oskarżeń, rzekomo nacjonaliści zawłaszczyli hasło „Chwała Ukrainie!” i spekulują nim.
Prowadzący nie chcieli choć trochę być uczciwi wobec samych siebie, bo czy można unieważniać ukraińskie wartości narodowe? Hasło „Chwała Ukrainie!”, „Chwała Bohaterom!”, ochrzczone krwią ukraińskich patriotów, jest określającym symbolem ukraińskiego ducha narodowego, podobnie jak Państwowa Flaga Ukrainy, Państwowy Hymn Ukrainy, Państwowy Herb Ukrainy, a także, dodajmy, język ukraiński.
I talk-show „Wszyscy jesteśmy UKRAIŃCAMI” powinien sprzyjać odrodzeniu historycznej prawdy, kształtowaniu, utrwalaniu w świadomości widzów szacunku i poważania dla języka i kultury ukraińskiej, ale ponad 90% jego uczestników występowało w języku rosyjskim. Ołeksandr Kaczura, Olena Łukasz, Swietłana Kriukowa, Andrij Derkacz, Mykoła Skoryk, Jewhen Czerwonenko wywyższali język rosyjski nad ukraiński. Na różne sposoby znieważali nośników ukraińskości, a prowadzący program zamiast kierować dyskusję ku ukraińskocentrycznemu nurtowi, tolerowali to, nie motywowali widzów do jednoczenia się na zasadach wartości narodowych, interesów narodowych i celów narodowych.
„Białą wroną” wśród zaproszonych uczestników tego talk-show, którzy nihilistycznie odnosili się do języka państwowego i wypowiadali się wyłącznie po rosyjsku, był Wołodymyr Omelian, ponieważ rozmawiał tylko po ukraińsku, broniąc interesów narodowych Ukrainy.
W kolejnym talk-show „Wszyscy jesteśmy UKRAIŃCAMI” Olena Bondarenko i Ołeksandr Łazariew przy aprobującym wsparciu prowadzących Tetiany Tierechowej i Rostysława Suchaczowa nieustannie krytykowali ustawę „O zapewnieniu funkcjonowania języka ukraińskiego jako języka państwowego”, szykanowali świadomych narodowo Ukraińców za to, że bronili naturalnego prawa do funkcjonowania języka ukraińskiego we wszystkich komórkach sfery edukacyjnej, naukowej, biznesowej, informacyjnej, politycznej, społecznej itd. w procesie budowy państwa narodowego Ukrainy.
Jednocześnie prowadzący i uczestnicy programu z zachwytem aprobowali to, że wszędzie w Rosji panuje język rosyjski, w USA – angielski, w Niemczech – niemiecki, na Węgrzech – węgierski, we Francji – francuski, w Japonii – japoński… Ale żeby wszystkie dzieci i młodzież zdobywały wykształcenie na Ukrainie w języku ukraińskim – to już nie! Cynizm i kłamstwo wypełniały studio. Jednak prowadzący Tetiana Tierechowa i Rostysław Suchaczow nie zwracali na to uwagi. Zapewne „kąpali się” w antyukraińskości.
Aby pokonać groźne niebezpieczeństwo dla społeczeństwa ukraińskiego, obronić Państwo przed wrogami zewnętrznymi i wewnętrznymi, skutecznie je budować, we wszystkich sferach życia trzeba pewnie opierać się wyłącznie na ukraińskich wartościach narodowych, które są niezawodnym, trwałym, mocnym, życiodajnym fundamentem harmonizacji i zaspokajania zdrowych potrzeb, interesów wszystkich obywateli Ukrainy.
Zatem wszyscy dziennikarze, użytkownicy różnych platform internetowych są powołani do tego, by świadomie, zawodowo, patriotycznie, celowo komunikować, być uczciwymi przewodnikami czytelników, widzów, słuchaczy w przesyconej fejkami przestrzeni informacyjnej, pomagać odbiorcom nie utonąć w łagodnym, zabójczym kłamstwie ukrainofobów, a głęboko rozumieć istotę i cel każdej informacji=wiadomości, każdego wystąpienia polityków, deputowanych, urzędników, działaczy społecznych, każdego wywiadu, talk-show.
Celową politykę narodową, humanitarno-informacyjną mają zapewniać wszystkie instytucje państwowe i społeczne. Ważne miejsce w procesie prawdziwej strategicznej komunikacji dotyczącej ukraińskiego budownictwa państwowego narodowego ma zajmować Narodowa Rada Ukrainy ds. Telewizji i Radiofonii.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
