Strona · s. 10strona oryginału ↗
20.09.1945 — 7.11.2021
Слово Просвіти, №45 за 2021 рік
W książce „Kobieta w strefie” z 2017 roku autorka napisała: „Mykołowi Żułynskiemu Switłana Jowenko, której on – On – nie zna! Bądź zawsze!”. I rzeczywiście, takiej Switłany Jowenko nie znałem. Co nieco wiedziałem o jej strefie – czarnobylskiej, do której tak często wyruszała z naszego domu przy ulicy Olesia Honczara, rozjaśniając mnie swoim łobuzerskim uśmiechem i powitaniem: „Cześć, Żułynski!”. Ale nie znałem poezji z „Czarnobylskiego zeszytu”, nie czytałem jej powieści „O czym milczy Księga Hioba”, „Julia”, „Kobieta w strefie”, „Kijowie, wstawaj!”, w których z bezlitosną prawdziwością odtworzono widziane i przeżyte wydarzenia w dwóch strefach – czarnobylskiej i kijowskiej – na Majdanie. Niedopuszczalnie długo i powoli czytałem jej powieści, opowiadania i wiersze, kilka razy czytałem ponownie wiersz o jeszcze jednej strefie na przyjeziornych łąkach Konczy-Zaspy, którą wytworzyła-ogrodziła prawie dwudziestoma rzędami drutu kolczastego nowa „demokracja”, możnowładcy, pod nazwą „Kolczasty
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
