Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Święto kolorów Ludmyły Hanuszewycz

Слово Просвіти, №45 за 2021 рік

“Święto kolorów” – tak wygląda szczodre zjawisko prawdziwego malarstwa “po ukraińsku”. Właśnie tak nazywał naszą szkołę malarstwa akademik, wykładowca katedry malarstwa sztalugowego NAOMA Wasyl Zabashta, ulubieniec i mentor już dwóch pokoleń przyszłych fowistów, zwycięskich kolorystów i mistrzów pejzażu. zwracać na takie uwagę… Takie zwyczajne życie. A skądże czerpią artyści drogocenną esencję piękna? Oto przychodzi artysta, rozkłada swój sztalugę, prowadzi kilka kolorowych linii, i wtedy dzieje się prawdziwy cud! Duch, natura i talent Boży tworzą go. Pędzel mistrza, czy po prostu łopatka-szpachla tworzy swoje widzialne świadectwo o swojej epoce i wykazuje swoje wewnętrzne rozumienie piękna. A zapał w pracy u Ludmyły aż przekracza miarę, przed motywem jest po prostu szczęśliwa, pięknieje twarzą i duszą, i odnosi się wrażenie, że tańczy z radości, że może coś tworzyć, i wygląda to jak niekończący się radosny entuzjazm pierwszych sukcesów u młodego studenta… Przed Ludmyłą Hanuszewycz stanęło pytanie, jak zdobyć takie złote zjawisko malarstwa z pasywnego materiału, zwyczajnego nurtu codziennych zjawisk wokół. Kto umie uformować, a nawet duchowo transfigurować, zrobić to pewnie i pięknie, ten jest artystą, malarzem od Boga. Tylko umiejętność dostrzegania piękna czyni przeciętnego człowieka wzniosłym artystą. Artystka bierze do realizacji tylko duże formaty, aby tam z pełną siłą przejawiały się fakturalne pociągnięcia pędzla i moc połączenia kolorów, ich siła, aby nawet tak znaczący format stał się niecodziennym zjawiskiem na ścianie… Aby ten format stał się czynem. To rzeczywiście słuszne. Proces malowania – to pewne działanie, które określają ruch ręki, rytm, siła. Przeniesione na płótno, napisane w formacie obrazy nabierają nowych sensów, nowej skali znaczeniowej, godnej wystarczalności. Malarstwo Ludmyły można nazwać lapidarnym. To znaczy małomównym, jasno wyrażonym, władczym, działającym. Przedstawiane są tam trzy-cztery ulubione tematy Ludmyły: woda, łodzie, rzeczy na stoliku, jakieś znajome do bólu horyzonty. I – kwiaty, kwiaty, kwiaty, jak sama natura i dusza kobiety. Bukiety na stoliku obok: w dzbanach, w rękach i w polach, na tle rzeki, pola, nieba, ogrodu, domowego zacisza… Oto ono, takie wieczne kwitnienie ziemi. Być może dlatego, że “kwiaty pokrywają wszystko – nawet groby”, – jak powiedział bohater Remarque’a w powieści “Trzej towarzysze”. Ale skład charakteru, celowość i uczciwość wobec środków wyrazu wyprowadzają artystę na inną, wzniosłą płaszczyznę. To najbardziej pożądana płaszczyzna. Oto one – ogólna filozoficzność i znakowość dzieła malarskiego. Jako artystka pracuje dużo, natchnienie, trzymając w duszy wysoki ideał, pokonując nieuniknione błędy i analizując siebie. Ludmyła wnikliwie się przygląda, wznosi się coraz wyżej i wyżej, do klasycznych wzorców artystycznych. I te przeżyte lata artysty w sztuce – to przykład wytrwałości, która prowadzi do zwycięstw. Na jej obrazach emocje buzują, a kolorystycznie nasycone prace dowodzą, że jej malarski świat jest oryginalny, rozpoznawalny, ekspresyjnie potężny i jednocześnie (co za niespodzianka!) po dziewczęcemu wyrafinowany. To taka sztuka, gdzie twórczość jest napojona wewnętrznym światłem, z pięknem nie agresywnym, a głębokim, wycierpianym filozoficznym sensem i naturalnym bytem, życiem w kwitnieniu. Być może współczesnej światowej i ukraińskiej plastyce brakuje takiego pola emocjonalnego – prawdziwego, a nie udawanego i wymyślonego. Uczciwego i potężnego. W danym przypadku konkretnych obrazów Ludmyły – emocji jest pod dostatkiem. Zresztą w obrazach emocje są zastosowane w pełni, wystarczająco, elegancko i stosownie. Pstry dywan uczuć, przebieg pól emocjonalnych może stać się drogą do stworzenia całkowicie współczesnej, czysto profesjonalnej sztuki. Temat natury i związanego z naturą nastroju pozostaje wiodący w nowych ekspresyjnych dziełach mistrzyni. To, wydaje się, zwyczajny i tak płodny dla niej stan. Och, ta jej ekspresja! Jak u mojego ulubionego ekspresjonisty Emila Nolde, jak u mistrzów paryskiej sztuki. Choć, w sumie, słynny impresjonizm i ekspresjonizm są zbyt odległe w czasie powstania, a ponadto należą do innej, czysto zachodniej formacji w sztuce. A tutaj – “zielona Ukraina”, gdzie od dawna też istnieje swoja sztuka… Ludmyła – to śpiewaczka takiego wzmocnionego nastroju w obrazie, jak zawsze dynamicznego w zmianie planów przestrzennych i życiodajnego, krzepkiego w kolorach. To – ukraińska szkoła malarstwa z uroczystym zestawem najszlachetniejszych cech kolorytu, ideowej treściwości, piękna.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn