Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Święto ukraińskiego baletu

Слово Просвіти, №45 за 2021 рік

– Pomysł przeprowadzenia takiego festiwalu zrodził się prawie dwa lata temu – wspomina dyrektor artystyczna festiwalu i zespołu baletowego Opery Narodowej Ukrainy, artystka ludowa Ukrainy Ołena Filipjewa. – Chcieliśmy nie tylko przeprowadzić zwykły konkurs czy zaprosić gwiazdy, ale stworzyć prawdziwe święto baletu. We Lwowie, Odessie, Charkowie i Dnieprze są wspaniali artyści, których dobrze znają w tych miastach, a naszym celem było, aby dowiedziała się o nich cała Ukraina. „Gildia ART” (kierownik Stanisław Kowalewski i jego zastępca Ołeh Tokar) wzięli na siebie wszystkie kwestie organizacyjne, a ja zajmowałam się twórczymi. W każdym zespole teatralnym, w tym także w naszym teatrze, odbyły się minigłosowania, kto będzie reprezentował teatr na tym forum, w których wzięli udział artyści. Wśród uczestników konkursu byli utalentowani aktorzy, którzy jeszcze nie otrzymali wysokich tytułów, ale już zdążyli dać się poznać. I obecnie trwa proces ich twórczego kształtowania się. Zazwyczaj istnieją pewne wymagania co do programu występów, na przykład trzeba zatańczyć repertuar klasyczny lub, przeciwnie, współczesny. Postanowiliśmy nie stawiać ludzi w pewnych ramach, aby każdy artysta przedstawił się właśnie w tych gatunkach, które są mu bliższe. Zdobywcą Grand Prix został czołowy solista naszego teatru Stanisław Olszanśkyj. Uważam, że już zasługuje na wysokie tytuły. To niezawodny człowiek, artysta, który w razie potrzeby zgodzi się tańczyć z każdą partnerką, w każdym spektaklu. Nawet jeśli na przygotowanie będzie mało czasu. Jest niezwykle techniczny. W znacznej mierze osiąga sukcesy dzięki swojemu nauczycielowi – Wiktorowi Jaremence, który jest jednym z najlepszych pedagogów Opery Narodowej. Potrafi zbudować każdy wizerunek, każdą technikę. Kolejna artystka naszego teatru – Anastasija Hurska, uznana za najlepszą solistkę sezonu teatralnego 2020–2021. To dynamiczna balerina, nasza przyszłość. Ma wspaniałą pedagożkę – Tetianę Bilecką. Nastia już próbowała swoich sił w partii Giselle. Myślę, że będzie dalej nabierać tempa, po prostu potrzeba czasu, aby jej talent w pełni się rozwinął. Na festiwalu wystąpiła wspaniała para z Charkowskiego Narodowego Teatru Opery i Baletu imienia Mykoły Łysenki – Kristina Kadaszewycz i Ołeksij Kniaźkow, których wyróżniono jako najlepszy duet baletowy. Ich wykonanie było bezbłędne, wyglądali jak jedność. A do tego dodajcie niepowtarzalną choreografię Heorhija Kowtuna! Najlepszym solistą sezonu teatralnego został Andrij Pysarew z Odeskiego Narodowego Akademickiego Teatru Opery i Baletu. Zatańczył niezwykle lekko. Andrij już ukształtował się jako artysta, ale wciąż ma wysoki potencjał, dobrą energię. Nagrodę „Szczególne wyróżnienie od Ołeny Filipjewej” otrzymali Andrij Hawryszkiw z naszego teatru (został on również najlepszym partnerem sezonu teatralnego) oraz Ołeksandr Omelczenko ze Lwowskiego Narodowego Akademickiego Teatru Opery i Baletu imienia Sołomii Kruszelnyćkiej. Każdy występ Andrija to promieniowanie światła, lekkość, profesjonalizm. Dotyczy to zarówno centralnej partii w „Weselu Figara”, jak i jego nowej roli Gamasza w „Don Kichocie” oraz wielu innych prac. A Ołeksandr to artysta wysoki, elegancki, z piękną postawą. Mógłby stać się ozdobą zespołu baletowego każdego teatru. Również wśród laureatów są Jaryna Kotys ze Lwowa (najlepsza partnerka sezonu teatralnego) oraz Inna Dorofiejewa z Charkowa (najlepsza pedagożka sezonu teatralnego). A nagrodę publiczności zdobyła charkowianka Kateryna Andrenko. Ogólnie rzecz biorąc – każdy z uczestników festiwalu to wyrazista osobowość. Oprócz tego na festiwal zaproszono gwiazdorskich gości. Kateryna Chaniukowa przyjechała z Londynu, wcześniej pracowała w naszym teatrze. Ukraińska publiczność dobrze ją pamięta. Kateryna z radością odpowiedziała na zaproszenie, aby wesprzeć ukraińskich tancerzy. Kolejną gwiazdą, która u nas tańczyła, była Łesia Szajtanowa. Obecnie pracuje w Wilnie, ale z wielką radością odpowiedziała na nasze zaproszenie. Widać było wzruszenie Łesi, kiedy ponownie wychodziła na główną scenę operową kraju. Z Niemiec przybyła para Keiyoto Yamamoto i Amilcar Moret Gonzalez, która pracuje u choreografa Jarosława Iwanenki, który rozpoczynał swoją twórczą drogę w naszym teatrze, a w tym roku wystawił na scenie Opery Narodowej Ukrainy balet „Dante”. Agnes Letestu – primabalerina Opery Paryskiej. We Francji przyznano jej tytuł Étoile (coś w rodzaju artystki ludowej na Ukrainie). Naszym widzom ciekawie było zobaczyć inną szkołę, inną plastykę. W dniu otwarcia festiwalu odbyła się premiera baletu „Szeroko zamknięte oczy” (reżyser Wiktor Iszczuk). Staramy się popularyzować twórczość naszych baletmistrzów. Musimy nie tylko zapraszać reżyserów z zagranicy, ale także kształcić własne kadry. Chciałabym podziękować Narodowej Operze Ukrainy, w szczególności dyrektorowi generalnemu Petrowi Czuprynie, za udostępnienie sceny na przeprowadzenie festiwalu. Podziękowania należą się również za wsparcie Ministerstwu Kultury i Polityki Informacyjnej Ukrainy oraz, oczywiście, „Gildii ART”, która bezpośrednio zajmowała się organizacją festiwalu. Po raz pierwszy przeprowadziliśmy taki festiwal. Święto się udało, publiczność szczerze nas przyjmowała, pozostała zadowolona. W listopadzie odbędzie się u nas Międzynarodowy Festiwal „Serge Lifar”. Kolejną premierą będzie zapewne balet do muzyki George’a Balanchine’a „Klejnoty”, który składać się będzie z trzech aktów: „Szmaragdy”, „Rubiny” oraz „Diamenty”. Do wystawienia zapraszamy choreografów z Grand Opéra. Premiera najprawdopodobniej odbędzie się już na początku następnego sezonu teatralnego. Mój asystent Nobuhiro Terada zaprasza zagranicznych choreografów, pomaga szukać sponsorów. Obecnie prowadzi rozmowy ze znanym choreografem Nacho Duato. Póki co widziałam jego plastykę tylko w internecie, bardzo chciałabym popracować razem. W planach jest również wznowienie baletu „Córka źle strzeżona” do muzyki Petera Hertela. To balet z humorem, którego nam dzisiaj tak brakuje. Takie balety pomagają się zrelaksować, nastrajają pozytywnie. Oglądając je, widz po prostu „ożywa” w oczach. na scenie loftowy stolik, kanapa. To przytulne miejsce, gdzie można rozmawiać. Ekran – tło, na którym można ukazywać swoje fotofantazje. Wszystko to – wewnętrzny świat bohatera. A spotkanie z młodą osobą – szczęśliwy traf losu. I fotorejestracja, która stale odbywa się podczas akcji, to niby nasze porozumiewanie się z czymś nieziemskim. W doborze kostiumów wychodziliśmy z założenia, aby zachować czarno-białą gamę. Bohaterka ma kostium-transformer, który pomaga przeistoczyć się z jednego wizerunku w inny, wszak jest różna pod względem temperamentu. Główny bohater Pierre ma biznesowy, biurowy wygląd, który łatwo zmienia się na wygodny, swobodny ubiór. Celowe użycie w spektaklu retromuzyki podkreśla różnicę pokoleń. Jednocześnie wprowadzam też współczesne motywy, aby pokazać, że mimo wszystko między tymi pokoleniami istnieje więź. Plastyki szukaliśmy przede wszystkim w zachowaniu bohaterki. To jeden ze sposobów pokazania jej przejścia z jednego wizerunku w drugi. Bardzo starannie opracowywaliśmy sposób zachowania. Mimo tego, że spektakl nie przychodził łatwo, ciekawie nam się pracowało. Mamy nadzieję, że nieprzewidywalne, ostre zakręty naszej scenicznej historii zainteresują widza, a duchowe dążenia postaci znajdą oddźwięk i współczucie. Materiały przygotował Eduard OWCHARENKO W Kijowie odbył się Pierwszy międzynarodowy festiwal „Ballet UA”. Przez trzy dni na scenie Narodowej Opery Ukrainy występowali tancerze z siedmiu ukraińskich teatrów, a także goście z Niemiec, Francji, Wielkiej Brytanii i Litwy.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn