Strona · s. 15strona oryginału ↗
Wszystko zaczęło się od uśmiechu
Слово Просвіти, №45 за 2021 рік
Pierwszym projektem Kijowskiego Akademickiego Teatru Młodego Widza na Lipkach w nowym sezonie teatralnym stał się spektakl „Ostre zakręty” według sztuki francuskiego dramaturga Erica Assousa. Sztuka ta swego czasu została napisana dla Alaina Delona, który grał w niej razem ze swoją córką. rozpoczęły się dopiero w czerwcu, więc mieliśmy trzy miesiące pracy. W spektaklu występują dwie postaci (zaangażowanych jest czterech aktorów, ponieważ są dwa składy), to ludzie w różnym wieku, różnych pokoleń. Podczas prób staliśmy się ludźmi o podobnych poglądach, powstał dobry zespół twórczy. Z jednej strony chciało się pobawić ostrymi zakrętami fabuły, a z drugiej – głębiej zbadać, co jest wewnątrz tej sztuki, ponieważ oprócz zewnętrznej fabuły istnieje jeszcze wewnętrzna – to, co dzieje się wewnątrz postaci, co ukrywają. Wizualne rozwiązanie spektaklu jest dość umowne, z minimalnym wykorzystaniem rekwizytów. To strefa fotograficzna, w przestrzeni której toczy się akcja. Główny bohater Pierre, artysta z powołania, którego marzenie się nie spełniło, został menedżerem finansowym. Kiedyś zdradził swoje marzenie, swoją miłość, a potem stało się to jego nawykiem. W wieku 50 lat bohater zaczął przewartościowywać swoje życie. Ważne było dla mnie pokazanie, że jego znajomość z młodą dziewczyną to nie jakaś przygoda seksualna, a właśnie poryw duszy. Kiedy ludzie zaczynają uświadamiać sobie starzenie się, to w jakiś sposób chcą znów poczuć młodość, jakby rozpocząć życie od nowa. Nieprzypadkowo w sztuce kilka razy brzmi fraza „powiew świeżego powietrza”. Czyli pragnienie ponownego odnalezienia sensu życia. Wydaje mi się, że potrzeba jasnych emocji i, być może, miłości – to nie tylko uczucie do kobiety, to miłość do życia. Właśnie ta miłość pomaga żyć jasno, nasycenie, pełnowartościowo. W finale bohater niby poczuł rozczarowanie, ale w rzeczywistości znajduje nowe wyjście dla swojej miłości, tylko już w inny sposób. Następuje przewartościowanie wartości w jego świadomości. Julia również ma bardzo dramatyczną historię samotności. Ona też odczuwa brak miłości... Bohatera starszego pokolenia w różnych składach grają zasłużony artysta Ukrainy Ołeksandr Wilkow oraz Ihor Pisnyj. To aktorzy z dużym doświadczeniem. Pracując nad tym wizerunkiem, znajdowali paralele w swoim życiu – jaka jest żądza życia właśnie w takim wieku. Aktorki Dina Kuca oraz Kateryna Artemieniowa, wykonawczynie roli Julii, również z zainteresowaniem wnikały w istotę uczuć. Budowaliśmy 6 różnych wizerunków w jednej roli, przy tym staraliśmy się utrzymać jedną wewnętrzną linię samej bohaterki, która się przeobraża. Pracowałem z tymi aktorkami już nie w jednym spektaklu, dlatego wybierałem z zaufaniem i nie żałuję, jestem bardzo zadowolony z rezultatu. Już wspominałem, że na scenie wizualnie urządzono strefę fotograficzną. To miejsce, gdzie bohater może się zrealizować twórczo, fotografować, a obok – trenażer bieżnia. Dla mnie ważne było pokazanie, że on jeszcze nie pogodził się z okolicznościami, kontynuuje walkę o życie, to jego ratunek, to bodziec, by „nie stawiać na sobie krzyżyka”. Połączenie różnych lokalizacji w jednej zostało założone celowo. Na
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
