Strona · s. 6strona oryginału ↗
CZYŻ MIŁOŚĆ DO MATKI MOŻE BYĆ RADYKALNA?
Слово Просвіти, №46 за 2005 рік
— Niedawno złożył Pan do rozpatrzenia projekt ustawy „O zakazie ideologii komunistycznej na Ukrainie”... — Od czasu swojego założenia w październiku 1991 roku Ogólnoukraińskie Zjednoczenie „Swoboda” było antykomunistyczne. Partia powstała na ideologicznych podstawach ukraińskiego nacjonalizmu. Konsekwentnie, przez wiele lat, ja oraz moi towarzysze bronimy zasad zakazu ideologii komunistycznej na Ukrainie. Jesteśmy przekonani, że jest ona ludobójcza, antyukraińska i doprowadziła do śmierci około dwudziestu milionów naszych rodaków. Ukraińcy byli zabijani, rozstrzeliwani, zamarzani głodem tylko z jednego powodu: należeli do ukraińskiego narodu. Moją mamę w wieku pięciu lat wraz z całą rodziną wywieziono na Syberię. I tylko za to, że jej ojciec był greckokatolickim księdzem i nie chciał przejść na moskiewskie prawosławie. Jeszcze jeden mój dziadek, również ksiądz, mając 34 lata, został żywcem zamurowany w więzieniu. Brata mojej babci, lekarza UPA, zabili enkawudziści... To nie jest jakaś unikalna historia rodziny Ołeha Tiahnyboka. Takie historie może opowiedzieć bardzo wielu Ukraińców z zachodnich obwodów. A ci, którzy mieszkają na Wschodzie, mogą świadczyć o grozie Hołodomoru. Wszystko to działo się pod czerwonymi komunistycznymi sztandarami. My dawno przygotowywaliśmy ten projekt ustawy i szukaliśmy odpowiednich analogii w światowym ustawodawstwie. Wcześniej moi koledzy również podejmowali takie próby. Ale dwa-trzy zdania, w których stwierdzano fakt zakazu, są mało efektywne. Nasz projekt odpowiada wszystkim normom ukraińskiego ustawodawstwa. To prawie jak praca naukowa. — Skład obecnego parlamentu społeczeństwo całkiem słusznie uważa za reakcyjny... Dlaczego więc złożył Pan ten projekt ustawy właśnie teraz? Jaka jest logika? Populizm, czy macie rzeczywiście realne nadzieje, że go zatwierdzą? — Przez pewną bezkręgowość obecnej władzy powstały wszelkie warunki dla rozkwitu lewicowego ekstremizmu na Ukrainie. U komunistów zaczął się swoisty renesans. Odpowiednio trzeba było reagować natychmiast i konstruktywnie. A co do nadziei... Są one realne. Przed wyborami wiele sił politycznych będzie deklarować swoją antykomunistyczną orientację. Więc z jaką twarzą będą głosować przeciwko tej ustawie? Dlatego będę starał się wprowadzić go do porządku dziennego tej sesji. I są podstawy, by mieć nadzieję, że potrzebne do zatwierdzenia 226 głosów deputowanych będziemy mieli. — Nie przewiduje Pan, że po prawnym zakazie ideologia komunistyczna nabierze większego rozpędu? — Nie. Ideologia komunistyczna jako światopogląd obumiera. stało się rzeczywistością, a my nawet nie wierzymy w możliwość? — Może dlatego, że mamy zbyt wielu socjalistów, którzy kryją się za demokracją. A w rzeczywistości to ta sama czerwona mimikra... Jak Pan ich zakaże? — Słusznie. Mam ich tak samo na myśli i nie ukrywam tego. Dziwię się tylko, że socjaliści to wielcy sojusznicy pomarańczowych juszczenkowców i że oddano im jedną trzecią w rządzie. W istocie są oni czerwoni. Niech będą różowi... Wyznają tę samą ideologię, co komuniści. — Dobrze, jeszcze wrócimy do tego pytania... Ale przede wszystkim wyjaśnijcie takie: co was łączy, a co dzieli z innymi organizacjami nacjonalistycznymi?
dostać się do parlamentu. Co więcej, kiedy wyraziliśmy wtedy nasze pragnienie pójścia na wybory jednym blokiem, odmówiono nam. Widocznie uważano, że ukraińscy nacjonaliści powinni być mniej radykalni... Obawiam się, że dzisiaj może być podobna sytuacja. Na przykład w kwietniu ubiegłego roku podpisaliśmy wspólne porozumienie z Kongresem Ukraińskich Nacjonalistów oraz obiema organizacjami społecznymi OUN. To był dobry pomysł: dwie partie i dwie organizacje społeczne. Blok czterech. Po raz pierwszy do stołu negocjacyjnego zasiedli melnykowcy i banderowcy. Wspólnie przyjęliśmy wtedy oświadczenie o poparciu prezydenta Juszczenki w wyborach, pomimo tego, że nie wyznaje on ideologii nacjonalistycznej. Ale potem KUN odmówił kontynuowania naszej współpracy. I wiem dlaczego. Było to związane z tą skandaliczną historią, którą rozdmuchały kuźmowskie środki masowego przekazu po moim wystąpieniu na górze Jaworyna. Potępiło mnie wtedy od razu pięciu ludzi: Brodski, Feldman, Rabinowicz, Pinczuk, Iwczenko. Dlatego nie rozumiem naszych nacjonalistów... Czy jakąś konkurencję odczuwają... Ale oni od razu odcięli się ode mnie, komentując, że robię niewłaściwe kroki... — Ołehu Jarosławowyczu, po Pana wystąpieniu na górze Jaworyna zarzucono Panu antysemityzm... — Nawet nie antysemityzm. Zarzucono mi, że dokonałem prowokacji. Ale już udowodniono na drodze sądowej, że przeciwko mnie została dokonana prowokacja. Moje wystąpienie, zniekształcone i sfałszowane, pokazano wtedy we wszystkich prorządowych kanałach. Podałem do sądu prokuraturę obwodu iwanofrankiwskiego, która, moim zdaniem, wszczęła przeciwko mnie nielegalne postępowanie karne. Sąd udowodnił, że na prokuraturę wywierano nacisk i że było to polityczne zamówienie. Moje autentyczne wystąpienie przeszło cały szereg ekspertyz. W tym ekspertyzę Kijowskiego Naukowo-Badawczego Instytutu Ekspertyz Sądowych. Wniosek był jednoznaczny: nie naruszyłem żadnej z norm ukraińskiego ustawodawstwa. Antysemityzm, który mi „szyto”, również nie został stwierdzony. A to, że w wystąpieniu posługiwałem się słowami „żydzi” i „moskale”, to, wybaczcie, wychowałem się na utworach Szewczenki, Franki, Neczuja-Łewyckiego... I starannie studiowałem słownik Borysa Hrinczenki, który jest zalecany przez ukraińskich filologów. Wszystkie te słowa są oficjalnie dozwolone. Nikt mnie nie przeprosił za to szczucie. Na górze Jaworyna występowałem w obecności trzech tysięcy osób, które reprezentowały głównie organizacje nacjonalistyczne. W szczególności był tam też Petro Juszczenko. Po moim wystąpieniu to właśnie on pogratulował mi jako pierwszy. Mocno uścisnął dłoń i prawił masę komplementów jako mówcy. Wtedy nikt nie interpretował, że zaszkodziłem Juszczence. Wręcz przeciwnie — do samego wieczora prawiono mi komplementy. A po tym, jak wszystko to zostało zniekształcone na kanale telewizyjnym „Inter”, ludzie, którzy jeszcze wczoraj byli mi przychylni, zaczęli się odwracać i udzielać komentarzy, że Tiahnybok to prowokator... I to przy tym, że przez 15 lat występowałem na setkach, tysiącach wieców z tymi słowami. Nie używałem innej terminologii. Zawsze mówiłem, że moskale to okupanci, a 97% kadry kierowniczej NKWD należało do żydów. Wszyscy o tym wiedzieli... — Ależ Pan, jako doświadczony polityk, powinien wiedzieć o pewnych konsekwencjach w ekstremalnych warunkach, o pewnych śliskich tematach, których należy unikać w okresie zaostrzonej walki, kiedy jedna iskra wystarczy... — Posłuchajcie, mówicie o śliskim temacie? A czy nie jest śliskim tematem, kiedy enkawudziści zabijali naszych ludzi i gwałcili nasze kobiety? Podnieśmy dokumenty archiwalne z 1937 roku... Nie są utajnione... Ja ich nie wymyśliłem. To są obiektywne rzeczy... To dlaczego my, Ukraińcy, których przodków zniszczono 20 milionów, boimy się nawet słowo wypowiedzieć? — Wybaczcie, w sądzie również posługiwaliście się tymi liczbami, „97 procent”? — Oczywiście, wyjaśniałem każde swoje słowo. Możecie wejść na naszą stronę i nawet posłuchać mojego wystąpienia. Mówiłem o moskalach-okupantach, o żydach, o niemcach... Swoją drogą, według podobnej logiki niemcy też powinni obrażać się na nas. Bo w języku ukraińskim słowo „nimiec” pochodzi od słowa „nimyj” (niemy)... Sąd wygrałem. — Ołehu Jarosławowyczu, sądząc po wszystkim, Pana ideologia poparta jest i słowem, i czynem... To może macie też oddziały bojowe? — Nie ma. Z jednego prostego powodu: jesteśmy praworządnymi obywatelami. Zgodnie z obecnym ukraińskim ustawodawstwem zabronione jest tworzenie struktur wojskowych. Jeśli na oddziały bojowe komunistów, w rodzaju „Przełomu”, władza przymyka oczy... To tylko podkreśla prawdziwość moich słów: obecna władza jest liberalna aż do bezkręgowości. — Kijowską organizację „Swoboda” swego czasu kierował Ołeś Wachnij. Z jego osobą wiążą się pewne skandale... — To był okres 1996—1997 roku... Był więziony. Zarzucano mu, powiedzmy, pewne naruszenia prawa. Ale w rozmowach Wachnij to zaprzecza i uważa, że sprawa została sfałszowana. Teraz wyszedł z miejsc pozbawienia wolności. Rozmawialiśmy... Ale dzisiaj nie jest członkiem naszej partii. — Wiem, że oprócz zakazu partii komunistycznej, macie jeszcze jedną szlachetną sprawę — „Program ochrony Ukraińców”. Tak? — „Program ochrony Ukraińców” to swoista współpraca z ludźmi z całego naszego kraju. Jako lider Ogólnoukraińskiego Zjednoczenia „Swoboda” przeprowadziłem około 400 spotkań i po prostu pytałem ludzi o ich problemy narodowe. To znaczy, że w ten program nie wchodzą kwestie ekonomiczne i socjalne. To osobny temat, który zazwyczaj jest na ustach wszystkich. Jednak mało kto wspomina o proporcjonalnej reprezentacji Ukraińców w organach władzy i wszyscy jakoś niby wstydzą się inicjować kwestię przywrócenia historycznej sprawiedliwości i przezwyciężenia skutków ludobójstwa narodu ukraińskiego. — Swoją drogą, utrzymujecie stosunki z radykalnymi partiami innych krajów? — Nie podoba mi się to określenie — „radykalnymi”. Nacjonalizm to miłość. Do swojej ziemi, matki... Czyż miłość do matki może być radykalna? Dlatego nie przyjmuję takich określeń... A co do stosunków z innymi organizacjami nacjonalistycznymi... Tak, mamy. W szczególności wspieramy Front Narodowy we Francji. Jego lidera, pana Le Pena, zapraszaliśmy do Kijowa. Ja również wielokrotnie spotykałem się z nim w Paryżu. Przeprowadzaliśmy wspólne akcje. Mamy przyjazne stosunki z austriacką partią „Wolności”, z belgijskimi nacjonalistami, holenderskimi, czeskimi, włoskimi... — Jeśli to nie tajemnica... Za jakie pieniądze istnieje Ogólnoukraińskie Zjednoczenie „Swoboda”? — Nic takiego, co wykracza poza granice ukraińskiego ustawodawstwa. Składki członkowskie i pewne wpłaty pieniężne ideowych sympatyków... — Macie zapewne na myśli także pana Dymińskiego — generalnego sponsora klubu piłkarskiego „Karpaty”? — Nigdy nie ukrywałem swojej przyjaźni z panem Dymińskim. Łączy nas żarliwa idea ukraińskiego nacjonalizmu, miłość do Karpat i do piłki nożnej... Z liderem partii „Swoboda” rozmawiała Ulana HLIBCZUK. Przewodniczący Ogólnoukraińskiego Zjednoczenia „Swoboda” Ołeh Jarosławowycz Tiahnybok zyskał niejednoznaczną sławę w ukraińskich mass mediach. Chyba nic dziwnego. U lidera z bezkompromisową nacjonalistyczną pozycją zawsze znajdą się i przyjaciele, i wrogowie. Ktoś, wyciągnąwszy się jak struna, będzie mówił o charyzmie, ktoś będzie szukał prowokacji... O tym wszystkim i o innym zapytałam pana TIAHNYBOKA.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
