Strona · s. 9strona oryginału ↗
Zapal świecę, Ukraino!
Слово Просвіти, №46 за 2005 рік
Żarzynka z palącej rany
do twoich dłoni lecę.
Boli ona, ale nie gaśnie.
Zapal świecę, mój ukochany!
Zapal świecę!
W smutku i wiecznym żalu,
w nie do zniesienia biedzie
wiele wciąż nosimy w skrytości…
W pamięci długa praca,
jednakowe oczy wdów…
I będzie boleć na wieki
ten przenajświętszy chleb na stole,
według słowa Nowego Testamentu
pokłońmy się ziemi, dzieci moje,
pokłońmy się ziemi!
Wciąż wyciągają do nas ręce
spuchnięci ojcowie i matki,
i nie mówcie: „Nie wiemy”,
bo lato było urodzajne,
i słońce było we właściwej porze,
a dzieci w łachmanach… Ruina
i bezmiar ludzkiego płaczu…
Mieli jedną nadzieję,
że przypomni o nich Ukraina
i zapali świecę,
przypomni sobie te czarne żniwa,
czerwoną miotłę i torgsin…
Tak po wilczemu pełzły ludomory
po nasze serca i spichlerze,
po nasz chleb, żarna i młyn.
Zbieraliśmy się zbyt powoli,
nasz głos świat jeszcze nie usłyszał.
Wdowią, sierocą, niezniszczalną
zapal świecę, Ukraino!
Zapal świecę!
Natalia DZIUBENKO-MEJS
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
