Strona · s. 14strona oryginału ↗
FORMA DLA DUCHA
Слово Просвіти, №46 за 2005 рік
Jesień wchodzi w ostatnią fazę. Wydaje się, że od życia nie ma czego się spodziewać przyjemnego... Zimno, ciemno. Skuleni przechodnie niosą w sobie zamarznięte uczucia. I nagle — dwa jasne błyski: wystawy dzieł współczesnych, kijowskich artystów Olgi PETROWEJ — „Siostra samuraja” (malarstwo) w Muzeum Sztuk im. Bohdana i Warwary Chanenków oraz Wiktora IWANIWA — „Między niebem a ziemią” (malarstwo sztalugowe) w galerii „Mytec” NSChU.
na. Dla artysty charakterystyczny był „dialog sztuki Matisse'a z samym sobą”, co ostatecznie pozwoliło wypracować formułę malarstwa, która należała już nie do wszystkich fowistów, lecz wyłącznie do niego samego. I wracamy do osobowości O. Pietrowej, która wyznawała, że przebyła drogę odwrotną: od abstrakcji do konkretności pejzażu, ale z uwzględnieniem symboliki i intuicyjno-zmysłowej siły koloru. Trudno oprzeć się pokusie zacytowania rozważań autorki, skłonnej do autoanalizy jako artystka, zdolnej do samoobserwacji dotyczącej własnej, że tak powiem, praktyki duchowej. Otóż: „W swoim artystycznym doświadczeniu utrwalasz moment psychologicznego przejścia z rzeczywistości w nadrzeczywistą przestrzeń w stanie zanurzenia w materię malarską. Z fizycznego aktu nakładania farby, z czasu jako procesu pisania i kontaktu świadomości z kolorowymi bodźcami rodzi się dzieło, które nie ma analogii w świecie fizycznych bytów. To szczególna sfera kolorowych koryt, strumieni, przestrzennych wymiarów, kolorodzietnych „krajobrazów...” Lecimy, piszemy, tworząc nową rzeczywistość i zanurzając się w niej, ze zdumieniem ją przeżywamy”. To jest doświadczenie autorki, artystki O. Pietrowej. Przedmiotem badań dla krytyka sztuki O. Pietrowej jest malarka O. Pietrowa. I nie można powiedzieć, by filozofka O. Pietrowa w tym czasie spokojnie spoczywała obok. Uważając, że filozof jako taki zakłada lub intelektualnie konstruuje (artysta natomiast przeżywa bezpośrednio), znajduje wyjście, powołując się na rozważania innego znanego kolorysty współczesności — Tiberiu Silvashiego: „Obraz — rzecz. Przedmiot dotyku dwóch światów. Przekroczenie tych granic — zjawisko języka — koloru. Kolor — rzeczywistość należąca do dziedziny »fenomenalnego«. Opierając się na duchowym, malarskim doświadczeniu poprzedników, O. Pietrowa tworzy we własnym świecie artystycznym, swobodnie poruszając się od punktu wyjścia (jednocześnie apogeum kolorystycznej »doktryny«) do
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
