Strona · s. 16strona oryginału ↗
O MŁODZIEŻOWEJ KOMUNIKACJI I DOBRYCH WRAŻENIACH
Слово Просвіти, №46 за 2005 рік
Autor materiałów Kateryna TARCZEWSKA. Założyciel: Ogólnoukraińskie Towarzystwo „Proświta” im. Tarasa Szewczenki. Świadectwo rejestracji KW nr 4066 z 02.03.2000 r. Szef redaktor Pawło MOWCZAN. Redaktor naczelna Lubow HOŁOTA. Kolegium redakcyjne: Lubow HOŁOTA, Jarema HOJAN, Pawło MOWCZAN, Anatolij POHRIBNYJ, Ołeksandr PONOMARIW, Iwan JUSZCZUK. Zastępca redaktora naczelnego: Marija ŁYTWYN 279-49-47. Zastępca redaktora naczelnego ds. produkcji: Natalija SKRYNNYK 278-01-30 (tel/faks). Sekretarz odpowiedzialna: Iryna SZEWCZUK 278-63-69. Dział języka: Ołeksandra TKACZ 270-55-57. Dział literatury: Ulana HLIBCZUK 270-55-57. Dział pracy oświatowej: Olha SKRYPKINA 279-49-47. Redaktor literacka: Tamara MART 279-49-47. Dział korekty: Tetiana MYCHAJŁENKO, Iryna STELMACH 278-63-69. Skład komputerowy: Iryna SZEWCZUK, Ołeh BESSKYJ 278-63-69. Adres redakcji: ul. Chreszczatyk 10-B, m. Kijów, 01001. E-mail: slovo_prosvity@ukr.net. http://slovo.prosvita.com.ua. Indeks gazety „Słowo Proświty” — 30617. Wydrukowano z gotowych form fotograficznych w kombinacie „Presa Ukrainy” w środę. Zam. nr 3301246. Nakład ogólny — 38 500. Korespondencja z czytelnikami — tylko na łamach gazety. Odpowiedzialność za wiarygodność informacji ponoszą autorzy. Redakcja zastrzega sobie prawo do redagowania i skracania tekstów. Przy wykorzystywaniu naszych publikacji powołanie się na „Słowo Proświty” jest obowiązkowe. Cena prenumeraty, uwzględniając usługi pocztowe: na miesiąc — 3,29 hrywny, na 3 miesiące — 9,59 hrywny, na 1 rok — 37,86 hrywny. poświęcona niedawnej wojnie domowej. Co prawda sytuacja, w której znaleźli się główni bohaterowie, gdyby nie rozgrywała się na tle dramatycznych wydarzeń, mogłaby stać się tematem komedii. Para homoseksualna — Serb z patriarchalnej rodziny i muzyk-muzułmanin zmuszeni są uciekać z Sarajewa, a później ukrywać się na wsi u krewnych Serba, udając... męża i żonę. Jednak poszczególne komediowe momenty jedynie podkreślają tragizm bezsensownej wojny i złamanych przez nią ludzkich losów. Na konferencji prasowej twórcy filmu zaznaczyli, że takimi niezwykłymi głównymi bohaterami wcale nie starali się dodać „pikanterii”, wręcz przeciwnie, poprzez to, że ci dwaj stanowią mniejszość, chcieli pokazać, iż tak ważne ludzkie uczucia, jak przyjaźń, miłość, zrozumienie, również okazują się w mniejszości. A film tureckiego reżysera Ugura Yücela „Rzucić los” opowiada dwie oddzielne historie — dwóch mężczyzn, którzy wrócili z wojny okaleczeni. Ich próby przystosowania się do życia w pokoju okazują się daremne. W istocie pozostawały im tylko dwie drogi — więzienie lub śmierć... Już drugi rok z rzędu na „Mołodosti” aktualnym pozostaje temat skomplikowanych relacji rodzinnych: podobnie jak w zeszłym roku, Grand Prix zdobył dramat rodzinny, przy czym znów z Danii. „Oskarżony” Jacoba Thuesena to historia na pierwszy rzut oka zwyczajnej, szczęśliwej rodziny, dopóki córka po rozmowie z psychoanalitykiem nie oskarżyła ojca o straszną zbrodnię. Przed nami rozgrywa się prawdziwy thriller psychologiczny — aż do końca nie wiemy, czy główny bohater jest winny. A finał obrazu również nie daje jednoznacznej odpowiedzi: pewna tajemnica — co tak naprawdę się wydarzyło i czym wszystko ostatecznie się zakończy — pozostaje. I tej tajemniczości sprzyja dobrze stworzona atmosfera filmu, jego psychologiczne napięcie. Jak zawsze, niestandardową sytuację życiową zaproponowali Francuzi: film „Mój anioł” (reż. Serge Frydman) opowiada o niepohamowanym pragnieniu szczęścia rodzinnego u dwojga samotnych ludzi, którzy tego szczęścia nigdy nie znali. Młoda prostytutka i chłopak z przytułku, który nie pamięta swojej matki — przedstawicielki najstarszego zawodu. Zbliża ich przypadek i początkowo młoda kobieta nie czuje do chłopaka nic poza irytacją, ponieważ zmuszona jest przez jakiś czas się nim opiekować. Ale z czasem uświadamiają sobie, że nikogo bliskiego, poza sobą nawzajem, na całym świecie nie mają. I dlatego nie dziwi, że stają się parą, gdyż to jedyny sposób, by znaleźć rodzinne ciepło w okrutnym świecie. W programie konkursowym byli też przedstawiciele egzotycznego, jak dla nas, kina. Irański film „Z krainy ciszy” (reż. Saman Salur) to dzieło w duchu niespiesznego i małomównego kina azjatyckiego. Dwaj chłopcy żyją na pustyni, jeden kradnie, a potem sprzedaje benzynę, drugi wypasa wielbłądy i kino, ponieważ seanse wyznaczano na niedogodne godziny (późno wieczorem), bez uprzedzenia przenoszono seanse i zmieniano zapowiedziane filmy. Ogólnie rzecz biorąc, „Mołodist” to unikalna okazja do komunikacji. Na przykład po konferencji prasowej z uczestnikami festiwalu można było podejść i porozmawiać z nimi, podzielić się swoimi wrażeniami z filmu (oto kiedy można było poćwiczyć angielski w rozmowie). A ponieważ w ramach festiwalu odbywał się pierwszy międzynarodowy targ filmowy, to i zagranicznych gości w tym roku przybyło wielu. „Mołodist” jest atrakcyjna swoją demokratycznością i nieformalnością — jak ciepło i bezpośrednio zazwyczaj odbierają widzowie filmy konkursowe (nawiasem mówiąc, punkty sympatii widzów w tym roku były bardzo wysokie), jak łatwo można porozmawiać nawet z przedstawicielami innych krajów, od których, nawiasem mówiąc, bezpośrednio usłyszeć, co im się podoba w Kijowie... Zdarzały się na „Mołodosti” też miłe niespodzianki. Na przykład przyjazd francuskiego pisarza Maurice’a Druona, autora powieści historycznych. Rzecz w tym, że w ramach pokazów „Wydarzenie specjalne” zaprezentowano film Ołeny Fetisowej „Rosyjskie korzenie, czyli Pewnego razu w Orenburgu”. Obraz poświęcony jest czterem znanym osobistościom, których życie w pewien sposób związane jest z tym miastem — Wiktorowi Czernomyrdinowi, Władimirowi Kibalcziczowi, Mścisławowi Rostropowiczowi i Maurice’owi Druonowi, którego dziadek był orenburskim Żydem. Wybitny pisarz i myśliciel, mimo podeszłego wieku (87 lat), nawet porozmawiał z dziennikarzami na konferencji prasowej. W szczególności opowiedział, że Ukraina jest dla niego interesująca jako miejsce źródeł słowiańskiej kultury i cywilizacji, jako kraj, który odegrał ważną rolę w artystycznym, kulturowym i duchowym rozwoju Europy... Zamknięcie festiwalu zapamiętano dzięki kilku momentom. Po pierwsze, jury okazało się bardzo łaskawe: zauważyło, że poziom programu konkursowego był bardzo wysoki i przyznało — oprócz głównych nagród — jeszcze wiele dyplomów (zob. „Słowo Proświty”, numer 45 z 2005 r.). Miło, że wielu członków jury witało się z publicznością właśnie w języku ukraińskim (a nie rosyjskim). Szczególnie zaś spodobało się sali, jak wyszła odbierać nagrodę reżyserska trójka filmu „Iceberg” — każdy z nich odczytał krótką przemowę po ukraińsku, a na zakończenie powiedzieli, że „Mołodist” to festiwal najlepszy nie tylko na świecie, ale i we Wszechświecie.
Już tradycyjnie festiwal filmowy „Mołodist” oferuje bardzo bogaty program (poza konkursem) pokazów niebanalnego kina. Wśród pozakonkursowych zestawień filmowych znalazły się: Ukraińska panorama lat 2004—2005, Nowe kino rosyjskie, Francuskie kino dzisiaj, Niemiecki bulwar, Bałkański fokus, Film krótkometrażowy Skandynawii, „Festiwal festiwali”, „Po tamtej stronie socrealizmu”, retrospektywa filmów Margarethe von Trotty. Niektóre z tych zestawień wyświetlano w Domu Kina, więc trzeba ze smutkiem stwierdzić, że jest on wyraźnie za mały na przeprowadzenie międzynarodowego festiwalu filmowego — liczba chętnych, by dołączyć do tego kina, którego nigdzie indziej się nie zobaczy, rośnie i często dość trudno było przebić się do sali na wieczorne pokazy. A kina, zdaje się, nie są zbyt chętne do pokazywania festiwalowego
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
