Strona · s. 11strona oryginału ↗
DZIEDZICTWO
Слово Просвіти, №46 за 2007 рік
Zdjęcie Jewhena Buketa ci”). Obraz dawnego kraju przekazuje się nazwami „ziemia Trojana” czy „Ruska ziemia”. Wyrażenie „na siódmym wieku Trojana” można tłumaczyć jako „wiec tronowy Trojana”, a także jako „ukraiński wiec Trojana”. Pod nazwą „Dziewica” rozumie się Matkę Boską Państwową (Aurora — wschodnia Jutrzenka, południowa — groźna Bogini gromu, zachodnia — święta Myśla-Diana lub Łuna, a północna — wskazująca Polarna, Przewodnia gwiazda). Toponimika, hydronimika Ukrainy poświęcona jest głównie bogu Pappajowi (Żywiciel, Chlebowy) i Troi-Pyrohoszczy (bogini błyskawicy, burzy, wiatru). Tutaj należy podkreślić, że Ukraina ma swoje amulety: na wschodzie — Perejasław (Pereswit-Tahimasad, Urym), na południu — Peresiczeń (Bogini gromu, córka Posejdona-Woznego), na zachodzie — Przemyśl (Księżyc), na północy — Peresopnicę (Drzemiącą, Przewodnią gwiazdę). Nie bez powodu na współczesnej granicy Ukrainy i Rosji stacja kolejowa nosi nazwę Chutir Mychajliwśkyj. „Mychajło” w tłumaczeniu z języka francuskiego (miche) — „Chlebowy”, tak samo jak Herodota nazwa „Hypanis” (Koniuchy, ale łac. „panis” tłumaczy się jako „Chlebowy”). Na Ukrainie dobrze wiedzą, że „Bóg kołacze wiezie”, kiedy grzmi na niebie. W „Słowie o wyprawie Igora” bogini gromu nazwana jest także „Skała”, a w toponimice Ukrainy tej bogini poświęcone są nazwy Zwenihora, Hromokleja, Chlibodariwka, Ingul, Rubanka, Wełyka Krynka, Kankryniwka i wiele innych. Zwrócenie się autora do pewnych obrazów pomaga ustalić granice (zarysy, parametry) kraju. Zwróćmy także uwagę na to, że w języku greckim ziemia poświęcona bogini nosi nazwę „temenos” (od „temno” i „temo” — rąbać, ciąć, siekać, a w przenośnym znaczeniu — zawierać umowę, sojusz, pokój, wytyczać drogę; obramowywać lub otaczać kołem — oddzielać). Ta nazwa jest podobna w znaczeniu do „krino” — odcinać, karać, „sądzić-rządzić” (porównajmy hydronimy Krynka, Wełyka Krynka, Kankryniwka). Bogu (bogini) gromu poświęcone są nazwy Hromokleja (Hromosława), Ingul i Inhułeć (ten, który gasi pragnienie, głód), Zwenihora, Mykołajiw, Mykułyn (Świetlisty), Proskuriw (Burzowy, Chlebowy), Stanisław (Stadnyk-Choryw). Toponimika północnych ziem Ukrainy poświęcona jest Przewodniej gwieździe, Hodegetrii — Słoweczna (Kazań), Konotop (Wierzchołkowy Róg), Ochtyrka (Wiśnia, Górna).
Ciąg dalszy nastąpi.
Dżawahar) — Kosztowność dzięki ban stało się żeńskim Hauharbanu — Najdroższa kosztowność. Iran. Banudoht oznacza Szlachetna córka, Szlachetna dziewica, gdzie doht (sanskryt duhitar, starosłowiańskie dzierś) — córka, dziewczyna; doht obecne jest w imieniu znanej księżniczki Turandot — Turańskiej córki, Turańskiej dziewicy, a także w imieniu Guranduht — Córka Guran, które nosiła żona gruzińskiego cara Dawida Budowniczego, siostra połowieckiego kniazia Konczaka. A Konczakówna, córka Konczaka — synowa wychwalanego w „Słowie o wyprawie Igora” nowogrodzko-siewierskiego kniazia Igora. Irańskie duht w imieniu Guranduht zaświadcza, że nie jest ono tureckie: Połowców większość badaczy uważa za ludność tureckojęzyczną, chociaż w rzeczywistości wykazują oni językowe i etniczne pokrewieństwo z radźputami — indyjskimi „kozakami”. A Guran w imieniu Guranduht — odmiana imienia Gauri, które nosiła bogini-wojowniczka, żona Śiwy, przedstawiana z trójzębem. Miała ona także imiona: Durgadewi, Partenos, Artemida, Dewi-Diva, Opida, Diva-Obida, Obidonosica, zaświadczone na terenach Ukrainy poczynając od Herodota, czyli od V w. p.n.e. Ślady kultu jej do dziś zachowują rozsiane po całej Ukrainie liczne „diwińskie” i „dziewicze” nazwy.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
