Strona · s. 12strona oryginału ↗
Los — być Ukraińcem
Слово Просвіти, №46 за 2007 рік
Mogilnicka, Mykoła Suchowecki, Nina Odolińska, Wiktor Sorokowski, Myrosław Mosiuk… Ten wykaz może i powinien być dłuższy. Dziś, jak nigdy dotąd, chore postotalitarne społeczeństwo potrzebuje prawdy o własnej przeszłości historycznej. Procesy destrukcyjne okresowo osiągają poziom krytyczny. Niestety, współczesność demonstruje „rozchwianie”, „rozmytość”, „dyfuzyjność” samoświadomości etnicznej, etniczną (choć to paradoksalne!) niepewność Ukraińców, którzy reprezentują te czy inne terytorialne wspólnoty naszego państwa. Przestrzeń medialna jest intensywnie wypełniana nieprawdziwą informacją o wrogiej, antyukraińskiej treści. Dlatego ta książka, unikalna swoją prawdziwością i żywotnością, jest tak potrzebna naszemu czytelnikowi. W ostatnim czasie bardzo się ceni dokumenty. A tu ich jest ponad sześćdziesiąt. Każdy naród kształtuje się wspólnymi, ogólnonarodowymi wartościami, kategoriami, postulatami. Niestety, nas, Ukraińców, dziś łączy nie czynnik języka, nie czynnik religii, nie czynnik uznanej osobowości, lecz wyłącznie czynnik terytorium państwowego, i na nie również czyhają. A podział nas na poszczególne ziemie zapewne komuś bardzo się opłaca. Jurij Zajcew swoją książką obala tę tezę. Los rodaka z Donbasu, wychowanka zrusyfikowanej Mikołajowszczyzny i „kosmopolitycznej” Odessy, zakochanego we Lwowie i Karpatach Ołeksy Riźnikowa dowodzi, jak fałszywe są rozważania polityków o podziale Ukrainy na nieprzejednanych wschodnioukraińców i zachodnioukraińców. Na przykładzie Ołeksy Riźnikowa, jego współtowarzyszy i rodaków Mykoły Rudenki, Iwana Dziuby, Wasyla Stusa, Ołeksy Tychego widzimy, że cała Ukraina jest jedna, tak jak tysiąc lat temu! Badania historii kultury powinny być jak najbardziej zbliżone do źródeł pierwotnych — tekstów dokumentalnych, wspomnień, materiałów archiwalnych, prozy, poezji, publicystyki. Bardzo ważny w takim poszukiwaniu informacji naukowej jest bezpośredni kontakt z ludźmi — świadkami i uczestnikami przełomowych wydarzeń historycznych, bo tu nie chodzi o kontemplację historii, lecz o jej prawdziwe odtworzenie. Samoidentyfi-
kacja osobowości za bagатьма czynnikami determinowana samoidentyfikacją narodu i nawpaki. W książce „Я винен тим, що українець” są wymowne fakty dotyczące „narodzin Ukraińca”. Jeden z najważniejszych czynników samoświadomości narodowego „Ja” — język, doskonałe władanie którym pozwala „zanurzać się” w pisane źródła etnicznego kosmosu, wydobywać współczesną informację z komunikacji ustnej, w szczególności z mowy potocznej i przestrzeni kanałów masmedialnych. Społeczeństwo ukraińskie dziś, jak może nigdy dotąd, wymaga powrotu „kultowych” imion w najlepszym znaczeniu tego słowa, ponieważ wiadomo, że uczy się na przykładach czynów wybitnych osobowości. Sakralnymi, świętymi dla nas są nazwiska Szewczenki i França. Książka Jurija Zajcewa „Я винен тим, що українець” demonstruje wielki intelektualny i artystyczny potencjał narodu ukraińskiego, jego zdumiewającą zdolność do samoodrodzenia, rzucania wyzwania, bycia konkurencyjnym w warunkach tendencji globalizacyjnych rozwoju planety.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
