Strona · s. 15strona oryginału ↗
PORTRET GOBELINU OD NICI DO KILIMU
Слово Просвіти, №46 за 2007 рік
Walentyna DAWYDENKO
Druga Ogólnoukraińska Triennale Sztuki Tekstylnej „Od dawnych tradycji do współczesnych nowinek” po Kijowie będzie prezentowana w innych stolicach świata, m.in. w Paryżu, Madrycie i Nowym Jorku. O tym poinformowała już podczas prezentacji kuratorka projektu i przewodnicząca jury Zoja Czehusowa. Wydawałoby się, że po grandiozalnym Art-festiwalu w Domu Ukraińskim kijowian trudno zaskoczyć kolejnym zjawiskiem artystycznym. Jednak fantazyjna „gra z grą” artystów tekstyliów zdołała zauroczyć różnorodnością obrazowo-plastycznych znalezisk i przemieniła sale Domu Artysty w teatr, w którym obecne jest samo architektoniczno-przestrzenne środowisko. Twórcy zaprezentowali zarówno nieoczekiwane wykorzystanie właściwości naturalnych materiałów („Sprężyste obiekty” z wikliny Tamary Babak), jak i poszukiwania w dziedzinie stylu narodowego (kompozycja „Szlak” Lidii Borysenko), rozwój tradycji sztuki gobelinu i malarstwa dekoracyjnego na tkaninie (Ołeksandr Lewadnyj, Iwanna Tokar, Natalia Hrońska, Olena Uljanowa). Obszerna ekspozycja przedstawiła zaledwie jedną trzecią prac, które wpłynęły na konkurs, i, jak przyznali członkowie jury, dobór eksponatów
Fotografie O. Łytwynenki na wystawę było bardzo trudno dobrać, tak bogata jest Ukraina w mistrzów tego gatunku, którzy znakomicie władają środkami technicznymi i myślą współczesnymi kategoriami. Nie bez powodu obok kompozycji sztuki tekstylnej panoramę wystawy wzbogaciły eksperymentalne prace z innych materiałów — aż po polietylen. Zapewne główną cechą obecnej triennale można nazwać wolny duch twórczości, nieskrępowany konwencjami. Ukraińscy artyści poszerzają zakres sztuki tekstylnej na początku nowego tysiąclecia i jednocześnie demonstrują wysoką szkołę zawodową, co przyjemnie wyróżnia ten projekt spośród innych. Nie ma eksperymentowania wyłącznie po to, by szokować widza lub maskować zawodowe niedoskonałości, z jakimi niekiedy spotykamy się we współczesnym malarstwie. Być może dzieje się tak dlatego, że przeznaczeniem tych dzieł sztuki jest uszlachetnianie otoczenia, wnoszenie ducha harmonii; autorzy unikają destrukcyjnych tematów i ponurych motywów. Jeśli sami artyści nazywają ten błogosławiony gatunek „grą z grą”, to ducha wystawy określiłabym jako tańce na palcach, tak bardzo sprzyjały takiemu ruchowi-trzepotaniu po tych salach zwoje, nitkowe sploty, sznurkowe warkoczyki, nieważkie, piórkowe, jak obłoczki, kompozycje, w których połączono batik z wikliną, lniane polskie lalki
...ego zespołu, oryginalnością reżyserskich rozwiązań i, oczywiście, błyskotliwą grą aktorską Andrija Romanija i Michajła Krysztyala. We wrześniu odbyły się gościnne występy w Mariupolu, gdzie donieczan znają i lubią. Repertuar gościnny Donieckiego Teatru Muzyczno-Dramatycznego składał się wyłącznie z przedstawień w języku ukraińskim. I znów było to zwycięstwo: mariupolanie, przyzwyczajeni do przedstawień rosyjskojęzycznych swojego teatru, z zadowoleniem przyjęli spektakle po ukraińsku. Wreszcie w październiku odbyły się występy w Charkowie. Zapewne na tę podróż cały zespół teatru czekał z największym niecierpliwieniem, ponieważ właśnie w Charkowie, 80 lat temu, powstał Czerwonozawodski Teatr Robotniczy, który później przekształcił się w Donieckii Akademicki Ukraiński Teatr Muzyczno-Dramatyczny. W swojej ojczyźnie teatr nie występował już od dawna. Jednak trzysta kilometrów dzielących oba miasta to nie tak duża odległość, aby w Charkowie zupełnie nic nie słyszano o donieckim zespole. Tym bardziej że Charkowski Uniwersytet Sztuk im. I. Kotlarewskiego oraz Charkowski Instytut Kultury okresowo zasilają Donieck wspaniałymi kadrami twórczymi, a reżyser gościnnego spektaklu Ołeksandr Arkadin-Szkolnik przez długi czas pracował w Charkowie. Tak więc czarujące blondynki z kobiecego zespołu jazzowego z lekkością podbiły Charków, a reżyser i aktorzy Michajło Krysztal i Andrij Romanij zyskali wielu wielbicieli. O musicalu „W jazzie tylko dziewczyny” w Charkowie mówiono jeszcze długo i żałowano tylko jednego — że gościnne występy donieczan były tak krótkie. Jeszcze jedną cechą dwóch ostatnich gościnnych wyjazdów było to, że miały one charakter wymienny. Właśnie taka forma współpracy między zespołami teatralnymi, według głównego kierownika artystycznego — dyrektora generalnego Donieckiego Teatru Marka Browuna, jest dziś najskuteczniejsza i najbardziej korzystna nie tylko dla teatrów, ale także dla widzów, których menu teatralne staje się coraz bardziej urozmaicone.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
