Strona · s. 2strona oryginału ↗
Komu zaś pomniki?
Слово Просвіти, №46 за 2007 рік
Pawło Swysz, m. Bachmacz, obwód czernihowski
Co to się dzieje w naszej rodzinnej Ukrainie? Pomnik Katarzyny II, i to jeszcze za błogosławieństwem duchowieństwa Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego! Zresztą czego się spodziewać, skoro na Ukrainie do dziś nie ma Kościoła Ukraińskiego, a kazania wygłasza się po rosyjsku. Pomnik despotki, rozpustnicy, ciemiężycielki Ukrainy – w Odessie! U nas wszystko jest nie tak. Weźmy pomniki Lenina. Niemal wszędzie stoi wciąż wódz z uniesioną ręką. Dokąd wskazuje – nie wiadomo. Demontować nie wolno.
Panie Prezydencie, Pawle Mowczan, Łewko Łukjanenko i cała postępowa narodowa inteligencjo, nie dopuśćmy do zniewagi naszego ukraińskiego narodu. Może nie mam prawa składać takich oświadczeń i apelów do pierwszych osób Ukrainy, ale jest to konieczne. Jeśli dopuścimy do hańby w Odessie, to w Baturynie komuś zamarzy się postawić pomnik Mienszykowa. No i co w tym dziwnego, powiedzą moskwofile, przecież on kiedyś bywał pod Baturynem (mam na myśli Mienszykowa). W Niżynie postępowa młodzież Ukrainy zainicjowała „zwalenie” pomnika Lenina, który stoi w mieście. I co? Wóz, jak stał, tak stoi do dziś.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
