Strona · s. 11strona oryginału ↗
MAŁE MIASTA UKRAINY
Слово Просвіти, №46 за 2008 рік
DZIAŁALNOŚĆ CHARYTATYWNA Czym jeszcze żyje jedno z największych, i to nie tylko w obwodzie sumskim, miast rejonowych (w Konotopie mieszka prawie 95 tysięcy mieszkańców)? Tutaj są te same problemy i troski, co wszędzie. Władzom miejskim, mimo kryzysów, udaje się utrzymać na powierzchni gospodarkę i sferę socjalną. Konotop jest wielkim węzłem kolejowym jeszcze od czasów przedrewolucyjnych. Dumą konotopców jest tramwaj miejski, który ma już ponad pół wieku. Łączna długość trzech tras wynosi około 100 kilometrów. Miasto jest zielone, przestronne — prawie 100 kilometrów kwadratowych. Konotop miał szczęście, że jego rodak, absolwent jednej ze szkół, biznesmen Jewhen Sur, który mieszka w USA, energicznie zmobilizował ukraińską diasporę — społeczność Chicago — do pomocy charytatywnej dla Konotopu, w szczególności na rzecz odrodzenia pamięci historycznej. Właśnie kosztem tej diaspory budowany jest sobór Narodzenia Przenajświętszej Bogurodzicy, który stanie się częścią kompleksu memorialnego ku czci bitwy pod Konotopem. Pomoc sponsorską realizuje się poprzez Konotopską organizację charytatywną „Switanok”. To dobry uczynek Jewhena Sura i ukraińskiej społeczności USA. Niedawno w mieście otwarto szkołę, wzniesioną za środki darczyńców, realizuje się też wiele ciekawych projektów. OŚWIATA W Konotopie istnieją dawne tradycje oświatowe. O nich, o dzisiejszych sprawach działaczy Proświty poprosiłem o opowiedzenie przewodniczącą Konotopskiego oddziału miejskiego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. Tarasa Szewczenki Olgę BANIUTYK. — Na 140-lecie Towarzystwa kończymy pisanie historii Konotopskiej „Proświty”. Zajmuje się tym działaczka Proświty, krajoznawczyni Zoja Szałiwska. Nasza „Proświta” ma głębokie korzenie, szczycimy się wieloma entuzjastami. Jest nim, niestety już nieżyjący, Iwan Łysyj, historyk, archeolog. Badał kozackie mogiły, bolała go dusza, że w czasach radzieckich zostały zaniedbane. Dobrym słowem wspominamy też wielkiego patriotę, mojego duchowego ojca w oświacie Anatolija Soboliewa. Obecnie pracujemy z młodzieżą. Z zawodu jestem reżyserem, wykładam w szkole zawodowej. Dlatego wspólnie z działaczami Proświty przygotowujemy wiele młodzieżowych wydarzeń. Przygotowaliśmy program poświęcony 75. rocznicy Hołodomoru, występujemy z nim w bibliotekach i placówkach oświatowych. Niezwykle niepokoją kwestie języka. Jak co roku, działacze Proświty wspólnie z władzami, placówkami kultury i oświaty obchodzili Dzień Ukraińskiego Piśmiennictwa i Języka. Przygotowaliśmy specjalny program, z którym wystąpiliśmy i będziemy jeszcze występować przed rodakami. Daleko poza granicami miasta i obwodu znane jest ludowe trio wokalne „Lubystok” Konotopskiej „Proświty”. Wszystkie jesteśmy działaczkami Proświty: kierowniczka zespołu Tetiana Cymbał, Maryna Stryżenko i ja. Miałyśmy wiele występów, w szczególności w stolicy na święcie Ziemiaństwa Sumskiego, na wieczorze twórczym naszego rodaka Anatolija Pałamarenki. Niedawno występowałyśmy w Połtawie na V Ogólnoukraińskim festiwalu pieśni im. Raisy Kyryczenko. Śpiewałyśmy na Iwano-Frankowszczyźnie. I oczywiście bez działaczy Proświty w mieście nie odbywa się żadne święto państwowe, kościelne czy folklorystyczne. Tradycje ludowe, folklor — wszystko to pielęgnujemy, propagujemy i przekazujemy rodakom. KOLORYT Dwa akcenty na koniec. Chyba po raz pierwszy zobaczyłem tutaj pomnik… konia. Nie jeździec na piedestale — takich widzimy dosyć, lecz piękny, brązowy koń, który stanął dęba na niewielkim placu w centrum miasta. To również hołd dla historii, związany z legendą, od której pochodzi nazwa miasta. „Kono-top” — potopione konie. Mówią, że kiedyś na tutejszych bagnach zginęła cała konna armia. Nie sposób pominąć tego, co mimowolnie przychodzi na myśl, gdy słyszy się nazwę miasta: za sprawą Hryhorija Kwitki-Osnowjanenki prawdziwym idiomem stało się wyrażenie „Konotopska wiedźma”. Więc z nimi porozmawiałem. Całkiem atrakcyjne. Przynajmniej konotopskie kobietki, z którymi się rozgadałem, nie tylko nie czuły się urażone, ale nawet chętnie nazywały siebie konotopskimi wiedźmami. To też historia. Zresztą to słowo nie miało pierwotnie negatywnego znaczenia, wręcz przeciwnie, „wiedźma” pochodzi od słowa „wiedzieć”, znać, a do tego jeszcze coś tajemnego. Dlatego też mieszkanki Konotopu mają ostry język. Tylko spróbuj podpaść…
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
