Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

DROGI PREZENT

Слово Просвіти, №46 за 2008 рік

kozaków. Odważniejsi podchodzili i wręczali haftowane chusteczki. Nieco na uboczu tłumu stała delikatna, młoda Połtawianka Melasia Barabasz. Patrzyła na młodego, smagłego kozaka Iwana Kowala. Zagrały trąby i pułk ruszył. Wtedy wybiegła Melasia i podała kozakowi chusteczkę. Ten przytulił do siebie młodą piękność, mówiąc: „Dziękuję ci, Melasiu, za ten dar!” Dziewczyna ucieszyła się, zawstydziła, pochyliła główkę i cicho zapytała: — A kiedy wrócisz do Połtawy? — Pewnie, Melasiu, nie prędko, może za rok albo gdzieś na drugą wiosnę — powiedział zamyślony kozak. — Będę czekać z wyprawy. Wyhaftuję koszulę. Przyjaźnie uśmiechnął się kozak i puścił konia galopem, by w dolinie nad Worskłą dogonić oddział. Do swojej chaty, która bieliła się w sadzie na pagórku, dziewczyna szła powoli, szeptem mówiła: „Boże, zachowaj kozaka Iwana. Niech wróci do Połtawy zdrowy”… Jeszcze karciła siebie, że pokochała, ale nie powiedziała o tym. Spod czarnych dziewczęcych rzęs płynęły łzy. Potajemnie je otarła, żeby nikt nie zobaczył. Przypomniała sobie opowieść babci Motrony. Kiedyś opowiadała, że o świcie trzeba na grobli wetknąć w ziemię gałązkę wierzby i pomyśleć życzenie. Jeśli po kilku dniach gałązka ożyje, wypuści zielone listki, to życzenie na pewno się spełni. Więc o świcie na końcu grobli Melasia wetknęła w ziemię aż siedem gałązek wierzby. Wszystkie się przyjęły, rozwinęły zielone listki. Z nadzieją czekała na kozaka Iwana z dalekiej wyprawy. Minął rok, drugi, a potem i trzecia wiosna. Kozak tak i nie wrócił do Połtawy. Od tęsknoty za ukochanym zbladła dziewczęca twarzyczka, posmutniały oczy. Dziewczyna zatęskniła, pe-

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn