Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 13strona oryginału ↗

Nasz niebiański patron Na Dzień Archanioła Michała — 21 listopada

Слово Просвіти, №46 за 2013 рік

Dzień Michała — święto od dawna czczone przez nasz naród. W wyobrażeniu ludowym Archanioł Michał to pierwszy opiekun ludzi, dzielny rycerz, który zwycięża wszystkie ciemne siły na ziemi. „Grzmot grzmi — to Archanioł Michał prowadzi wojnę z czartami” — mówi ludowa legenda. Według nauki chrześcijańskiej, podczas decydującej bitwy dobra ze złem Archanioł Michał na czele niebiańskiego wojska dobrych aniołów pokonał szatana i jego popleczników. (Mówi o tym księga Jana Teologa „Objawienie”). Oto dlaczego chrześcijaństwo czci aniołów, w szczególności Archanioła Michała, który za swoje zwycięstwo otrzymał zaszczytny tytuł Archistratega (naczelnego wodza). Eduard PRYSZUTOW, m. Kijów Każda wspólnota, cerkiew, naród mają swojego anioła stróża. I właśnie takim niebiańskim patronem, aniołem stróżem naszego stołecznego Kijowa, a zatem i całej Ukrainy-Rusi, od dawna uważa się świętego Archistratega Michała. Jego święty wizerunek znajduje się w herbie naszej stolicy, który oficjalnie nadano jej jeszcze w 1667 roku i przywrócono decyzją Rady Miejskiej Kijowa deputowanych ludowych 18 kwietnia 1995 roku. Rzeźbiarskie przedstawienie naszego niebiańskiego patrona Archistratega Michała (z ognistym mieczem) można zobaczyć na Majdanie Niepodległości. Kiedyś na tym samym placu jego rzeźbiarskie przedstawienie już było, dopóki nie zniszczyli go komuniści. Teraz Archanioł Michał powrócił. I to jest znamienne. Tak jak i to, że nastąpiły drugie narodziny Michajłowskiego Monasteru o Złotych Kopułach, poświęconego naszemu niebiańskiemu patronowi. W latach 30. XX wieku na Ukrainie niewinnie ginęli nie tylko ludzie. Wśród strat architektoniczno-historycznych, jakie poniosła nasza stolica w tym czasie, najcięższą jest Michajłowski Monaster o Złotych Kopułach. Założył go w 1108 roku kijowski książę Światopełk — Michał Izjasławicz, wnuk Jarosława Mądrego. Największą świętością monasteru są relikwie świętej wielkomęczennicy Barbary, które spoczywały w soborze monasterskim od samego początku jego założenia. Tę relikwię przywiozła do Kijowa z Konstantynopola córka bizantyjskiego cesarza Aleksego, carewna Barbara — żona założyciela monasteru księcia Światopełka. Od relikwii świętej wielkomęczennicy Barbary dokonywało się wiele cudownych przemian. Przypisuje się jej wybawienie od śmiercionośnej dżumy, która szalała w Kijowie w 1710 roku (po której w mieście pozostała mniej niż dziesiąta część jego mieszkańców). Ale straszna choroba nie dotknęła nikogo z braci monasteru. W monasterze znalazł ratunek także kijowski generał-gubernator książę Dymitr Golicyn. Na pamiątkę swojego ocalenia gubernator złożył ślubowanie uczcić świętą Barbarę wielkim wkładem na rzecz monasteru. Wypełniając obietnicę, gruntownie przebudował kaplicę świętej Barbary, podnosząc jej ściany na większą wysokość, a także własnym kosztem ufundował ikonostas i rzeźbiony baldachim nad rakiem (grobem) wielkomęczennicy. Samą zaś srebrną rakę podarował monasterowi jeszcze wcześniej hetman Iwan Mazepa. Był to wybitny zabytek ukraińskiego złotnictwa. Obficie pokryta kutymi wizerunkami girland owocowych i bukietów, miała wagę około dwóch pudów. Podczas niszczenia monasteru w latach 1934—1936 relikwie świętej Barbary przeniesiono do cerkwi św. Andrzeja. Kosztowna srebrna raka spod relikwii, dar hetmana Iwana Mazepy, zniknęła. Na początku lat 60. XX wieku po zamknięciu cerkwi św. Andrzeja relikwie świętej przeniesiono do soboru katedralnego św. Włodzimierza, gdzie znajdują się do dziś. Nasi wierni są pewni, że relikwie świętej Barbary znów powrócą do Michajłowskiego o Złotych Kopułach. Złotokopuły zawsze był piękny i niepowtarzalny. Szczególnie wielką budowę przeprowadzono w

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn