Strona · s. 12strona oryginału ↗
W 92. roku życia zmarł Wołodymyr Karatasz
Слово Просвіти, №46 за 2017 рік
Serhij PIDDUBNYJ, m. Hołowaniwśk, obwód kirowohradzki. Karatasz Wołodymyr Mychajłowycz, ur. 1926 r., „aktywny członek Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów-banderowców, — zaznaczono w sprawie karnej, — zwerbowany przez Andrija Kowala w kwietniu 1943 roku, pseudonim „Hlek”; uczęszczał na tajne zebrania członków OUN, rozpowszechniał wśród młodzieży antyradzieckie nacjonalistyczne ulotki, przygotowywał dla oddziału Ukraińskiej Powstańczej Armii pod dowództwem „Stalewoho” broń — 2 karabinki, karabin, automat PPD oraz produkty — 15 kilogramów chleba i 2 kg słoniny, posiadał na uzbrojeniu nagan, uczył się rzemiosła wojskowego i przygotowywał się do zbrojnej walki z władzą radziecką”. Skazany 7.04.1945 r. przez naradę specjalną NKWD ZSRR na 8 lat więzienia w poprawczych obozach pracy. Po raz drugi za stworzenie antyradzieckiej nacjonalistycznej organizacji powstańczej (wytwarzał samoróbne granaty ręczne, tworzył zapasy materiałów wybuchowych w celu wzniecenia w obozie zbrojnego powstania) skazany 5.02.1953 przez trybunał Biełomorskiego Okręgu Wojskowego na karę śmierci. Przez Radę Najwyższą ZSRR 5.07.1953 wymiar kary zamieniono na 25 lat więzienia w poprawczych obozach pracy. Z aresztu zwolniony 26.04.1956. Zrehabilitowany 20.09.1989 przez prokuraturę obwodu kirowohradzkiego. W 1960 roku w Ameryce ukazała się książka „W łagrach ZSRR”. Na stronie 340 książki znajduje się zapis o tym, że w 1952 roku w kopalni nr 7 w Workucie wykryto grupę, która wytworzyła około 500 samoróbnych granatów o dużej sile rażenia. Kierownikiem tej grupy był Ukrainiec z obwodu odeskiego Karatasz. To o odważnym wojowniku OUN-UPA Wołodymyrze Karataszu, dwukrotnie skazanym na karę śmierci za organizację i udział w obozowych antyradzieckich powstaniach. W 1958 roku W. Karatasz wstąpił na Odeski Uniwersytet Państwowy na wydział języków obcych. W 1963 roku z dyplomem nauczyciela języka angielskiego przyjechał do rodzinnego rejonu hołowaniwskiego. Około 25 lat pracował jako nauczyciel w Pobuzkim. Uczył dzieci języka angielskiego. Razem z żoną Hanną Łukjaniwną (panieńskie nazwisko Ludkewycz), również więźniarką polityczną (poznali się w radzieckich obozach), wychowali dwoje dzieci — syna i córkę. Pisarz, autor książek wspomnieniowych „Ostrożnie, granaty”, „Prometeusze Zapolarza” oraz „Na barykadach Kengiru”. Kawaler orderu „Za Odwagę”, laureat nagrody literackiej im. J. Małaniuka (2008 r.), nagrody literacko-artystycznej im. S. Szewriakowa. Nie raz pisałem o Wołodymyrze Karataszu w swoich artykułach i książkach, szczyciłem się jego przyjaźnią. Takie osobowości kształtują i cementują naród. Chwała i wieczna pamięć temu Człowiekowi.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
