Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

Ołeksij Łupiij: «I wiara w to, co serce grzeje, i radość, co uskrzydli nas» Z poezji ostatnich lat

Слово Просвіти, №46 за 2017 рік

* * * Jeśli ten świat kiedyś zginie, — Ogień bezlitosny wszystko pochłonie, — Po co, jabłoniu, kwitniesz, Tak obfite owoce dajesz? Milczysz, nie masz co powiedzieć?.. A co powiedzieć może matka, Której rodzić czas? Dopóki Wszechświat ten nie zgasł, Jej nabierać sił trzeba, Trzymać się ziemi i nieba, Zimną zimę przetrwać I znów rozkwitu dosięgnąć, Żeby każda gałązka jaśniała Kusząco, różowo-biało I doczekać się owoców I już pomyśleć wtedy, Pomyśleć o czasie tragicznym... Lecz wierzy ktoś, że świat ten wieczny: Tak obecnie jest, tak ma być, I wierzy ktoś w swoją przyszłość: Znów nadejdzie godzina wczesna, Nastanie czas dla kwitnienia. * * * Myśli nurtują nas wzburzone: Co oznacza wieczny ruch, Kim jesteśmy we Wszechświecie bezkresnym, Prostą materią czy duchem? Czy jesteśmy Najwyższego stworzeniem, Czy po prostu drobinkami ziemi, Zdatnymi tylko do płonięcia, Żeby potem zniknąć we mgle? Jeśli jesteśmy stworzeni przez Najwyższego, To nie dla skromnego bytu, Cierpień w marnym dnie Grzechów i pokuty. Widocznie inna nasza dola, Po to nam i dany duch: Piękno wszechświatowych rozłogów I niezniszczalny wieczny ruch. * * * Kto nie słyszał o Ukrainie, O jej synach-bohaterach I pięknie jej czarownym, Czystych wodach, jasnych gwiazdach? Kto nie słyszał o jej pieśni, Co rozbrzmiewa nad światami, Kraje serce niejednemu Szczerymi słowami? Kto nie słyszał o księciu Kiju I braciach jego dzielnych, Jak oni tutaj wojowali, Broniąc się przed obrami? Kto nie słyszał o Jarosławie — Budowniczym Sofii, Co w Kijowskim państwie Ziarna mądrości posiał? Kto nie słyszał o zaporożcach I o hetmanie Bohdanie, Jak oni tutaj zdobywali Niepodległość długo wyczekiwaną? Kto nie słyszał o patriotach Ukraińskiego narodu, Co zdołali przywrócić Krajowi rodzinnemu wolność? Kto nie słyszał, niech usłyszy: Jest Państwo Ukraina, Jest jej Niebiańska sotnia I nowi jej bohaterowie, Jest piękno jej czarowne, Czyste wody, jasne gwiazdy!.. * * * Już trzy lata w Donbasie bieda: Szaleje moskiewska horda. Wróg srogi, okrutny, jak zwierzę, Tak kiedyś podbijał on Syberię. Dla podłych, imperialnych idei Zabija niewinnych ludzi, Sieje śmierć, niszczy wsie, miasta, — Chorobliwie-straszna jego zemsta... Gdzie w życie kłosiły się pola, Tam od bólu już jęczy ziemia I codziennie giną w piekle wojny Młodzi Ukrainy synowie... Ukraino, nie płacz, nie szlochaj, A młodszych synów nauczaj, Żeby odważnymi w bitwie byli I zmagali się, jak dumne orły. W okrutnym piekle wojny Obronią cię tylko oni. Święte ognisko Nowokamieńskiej szkole na Lwowszczyźnie Zawsze otwarty, jasny i przyjazny Dom ten magiczną siłę miał, Jak ojciec łagodny, wielodzietny, Małych nas do siebie przyciągał. Drogi z chutorów prowadziły do szkoły — Jedynej świetlicy we wsi. Tam my przylatywaliśmy, niczym pszczoły, I gwar nasz cierpieli nauczyciele. Oni byli wymagający i surowi, Ale kochali i uczyli nas, Żeby wyprowadzić na świetliste drogi, Wszystkich wspierali nieustannie. Idąc do domu między chutorami, Ja marzeniami poza horyzonty sięgałem, Zmagałem się z zimnymi wiatrami I w myślach poezje układałem. Te płomienne słowa nie przypomnieć, Lecz zachowały się w sercu uczucia, I rodzinną szkołę, jak święte ognisko, Ja szanować będę całe życie. Rawsko-Ruski motyw Barwne miasto pod górą, — Ciężkie wieki nad nim przeszły... Kiedyś z małą siostrą My ratunek tutaj znaleźliśmy. Dom jasny przy drodze Nas przygarnął i ukrył. O tej serdeczności i pomocy Nigdy ja nie zapominałem. Po wieki będę pamiętać Dziecięce gry na podwórkach I ciepłe fale rzeki Raty, I przed obławnikami — strach. I nasze kryjówki w jarach, Wielką szkołę-internat, Gdzie miałem oddanego przyjaciela, Co był mi, jak rodny brat, I ciemną górę Wołkowicę, Co górowała w oddali... O, Rawa-Ruska jasnolica, Stale ty żyjesz we mnie. Wołanie Nie ma gorszego od tego, Jak żyć w samotności, Gdzie okazujesz się na dnie Wśród potwornego i złego. Myśli niepocieszone i smutne, Bez ideału drogiego, Bez najdroższego, świętego, Co woła w przyszłe dni. Uciekaj od zaduchu zastoju, Gdzie wszystko przypomina przeszłe, I myśl o przyszłym czasie, Tam wierni przyjaciele, nowe marzenia I wiara w to, co serce grzeje, I radość, co uskrzydli nas. * * * Znowu ja w Hołosijewie: Sad w pozłocie, Jabłonie stoją zamyślone, Skłonione na płocie. Ludzie hojnie poczęstowali się, Dziękowali uprzejmie, Tylko dwoje zostało Na samym wierzchołku. Liście — przebłyski rozproszone, Rodne sylwetki. Ktoś czyta w Hołosijewie Rylskiego sonety. * * * Jak czarownie jesienią W gajach nad rozlewiskami: Kolorami jesiony Dzielą się z brzozami. Nawet brzozy rude Objęły się z olchami, Tylko sosny młode Chcą być wolnymi. Las nad jeziorem staje się Dziwną oazą, Każdy złoto swoje Światu pokazuje. Nad wierzchołkami jaworów — Całe morze błękitu. Ileż delikatnych kolorów W kijowskiej jesieni! Rondele * * * Co kieruje tobą, człowieku, Dodaje ci sił do życia, Żeby tak wierzyć w przyszłość, Zaglądać w kosmiczne głębiny I jeszcze tak pracować nieustannie I robić nowe odkrycia? Co kieruje tobą, człowieku, Dodaje ci sił do życia? Ty pokonałeś najwyższy szczyt, Choć droga była tam stroma, I w duszy przechowujesz uczucie Najserdeczniejsze — do Ojczyzny. Co kieruje tobą, człowieku? * * * Minęła noc, o niej wszyscy zapomnieli, Bo każdy myśli o nowym dniu, On już na horyzoncie ze słońcem idzie, Wszyscy, kto obudził się, go poczuli. Nikt nie myśli już o przeszłości, Bo i słońce podniosło się już hen-hen. Minęła noc, o niej wszyscy zapomnieli, Bo każdy myśli o nowym dniu. W kłopotach godziny przemknęły, A dzień wszystkimi barwami kwitnie, W pracy każdy gdzieś swój skarb znajdzie, Cieszą się ludzie, że za dzień zdobyli. Minęła noc, o niej wszyscy zapomnieli. * * * Rosły topole cienkopienne Nad lustrami dnieprzańskich rozlewisk, Ciągnęły się gałęziami do niebios. Było im lekko na rozłogach, Bo czuły się w przyjaznym kole, Niczym na zebraniu księżniczek. Rosły topole cienkopienne Nad lustrami dnieprzańskich rozlewisk. Ale podkradły się dni niewoli I już nie stało się cudów: Upadły wszystkie od ostrych ostrzy, I stało się pusto w polu. Rosły topole cienkopienne. * * * Od matki usłyszane słowo W dziecięcym sercu wyrosło, Nabrało sił, rozkwitło, Tak wzbogaciła się rodzima mowa. A mowa — to pierwopodstawa, To prawdziwe twoje jestestwo. Od matki usłyszane słowo W dziecięcym sercu wyrosło. A mowa, jak święta dąbrowa, Gdzie bije dzwonkowe źródło, W nim siła i ciepło. I, jak dziecko, przyjmuje znowu Od matki usłyszane słowo. * * * Jak chce się, żeby wnuk nasz pokochał Wszystko drogie, co my kiedyś kochaliśmy, Czego kochać i synów nauczyliśmy, Żeby on z miłością długi wiek przeżył. Miłością Bóg ludzi obdarzył, Żeby na Ziemi dobro i piękno tworzyli. Jak chce się, żeby wnuk nasz pokochał Wszystko drogie, co my kiedyś kochaliśmy, I tym siebie duchowo wzbogacił. Karpackie góry i dnieprzańskie zbocza, Wołyń, całą Ukrainę — kraj nasz miły, Błękit niebios i złocistość łanów — Jak chce się, żeby wnuk nasz pokochał. * * * W sadzie buja krzew kaliny, Aż gnie się od kwiecistych gałęzi, Na nią zapatrzył się świat, Błękitne kosmosu głębiny: Co wyrośnie z jej ziarna, Czy będzie hojny jej owoc... W sadzie buja krzew kaliny, Aż gnie się od kwiecistych gałęzi. Czeka dobrej godziny, Jak już, widocznie, miliony lat, Ptaków jesienny przelot, Ale najpierw dla człowieka W sadzie buja krzew kaliny.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn