Strona · s. 15strona oryginału ↗
Wszyscy pochodzimy z ukraińskiej wsi, czyli o prezentacji na Bukowinie wydawnictw profesora Mykoły Tymoszyka i jego receptach dla „Proświty”
Слово Просвіти, №46 за 2017 рік
Pisarz, dziennikarz, profesor, dyrektor centrum naukowo-wydawniczego „Nasza kultura i nauka”, znany publicysta Mykoła Tymoszyk wybrał drogę Skoworody. Jednak o ile Hryhorij Sawowycz, wędrując ukraińskimi szlakami, przekazywał ludziom żywą naukę o duszy, o tyle Mykoła Stepanowycz przekazuje naukę o miłości do Ukrainy. Na ulicy czy w transporcie, na różnych spotkaniach w domu i za granicą, forach czy prezentacjach. Tych ostatnich, z okazji swojego ekskluzywnego i pouczającego dwutomowego wydania, pan Tymoszyk miał, według jego słów, już siedem lub osiem w różnych zakątkach Ukrainy.
Switłana MASŁOWSKA, zastępca przewodniczącego Czerniowieckiego Oddziału Obwodowego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” im. T. Szewczenki
Bukowina to kraina, której nie sposób ominąć, prezentując nowe wydanie. Przecież kraina Dniestru, Czeremoszu i Prutu jest mu od dawna bliska: autor swego czasu pracował jako korespondent gazety „Radianśka Bukowyna” oraz redaktor naczelny „Mołodogo bukowincia”. Żona Tymoszyka jest rodowitą bukowinką. Jest więc o czym rozmawiać. Pisarz stawia przed sobą niełatwe zadanie: objechać całą Ukrainę. Mówił o tym na spotkaniach w Czerniowieckim Uniwersytecie Narodowym im. J. Fedkowycza, obwodowej uniwersalnej bibliotece naukowej im. M. Iwasiuka, w jednym z centrów rejonowych — Storożyńcu oraz w Domu Ludowym — z działaczami „Proświty” z tego regionu. Od pierwszych minut rozmowy nasz gość twierdził, że taka ukraińska wieś w naszej literaturze jeszcze nie występowała. Bo w rzeczywistości zarówno media, jak i elita pisarska bardziej interesują się historiami wielkich, a nie ludźmi wsi. Wzywał inteligencję, dziennikarzy do pisania o życiu tych, których, niestety, obecnie również trzeba ratować. Nowe wydanie to badania archiwalne z wciągającymi wątkami i lekkim stylem wykładu, u podstaw których leżą wydarzenia i ludzie, którzy je tworzyli w jego rodzinnej wsi Danyna, na Niezynszczyźnie. Badając życie ludzi „od dołu” — od czasów kozackich aż po dziś, autor dowodzi, że wieś zepsuły lata 20. XX wieku. To wtedy do kolebki Ukrainy z jej łagodnym językiem, kolorytem zwyczajów i tradycji, wyjątkowym wzajemnym szacunkiem wlazło okrutne i wstrętne kacapsko-sowieckie stworzenie ze swoimi brudnymi przekleństwami, przezwiskami, nieróbstwem i
Jeszcze jeden ważny czynnik w pracy „Proświty” — wybierać, z kim pracować. W strukturach władzy są rozsądni ludzie, trzeba ich dostrzec i czynić z nich działaczy „Proświty”. Współczesna młodzież powinna dołączać do „Proświty”, bo właśnie mądrzy i zmotywowani mają stać się strategią „Proświty”. Pisarz jest przewodniczącym fundacji im. Metropolity Iłariona (I. Ohijenki), więc zainteresował publiczność osobliwościami prac tego budowniczego państwa, którego książki obecnie wznawia. 25 tomów już ujrzało światło dzienne. Metropolita był wszechświatowo znanym uczonym początku XX wieku, ale jego prace zyskują coraz większy prestiż, ponieważ produkują wszechstronną ukrainocentryczność. Za szczerość, otwartość i nie lada lekcję edukacyjną dziękowali pisarzowi przewodniczący Czerniowieckiego Oddziału Obwodowego Ogólnoukraińskiego Towarzystwa „Proświta” O. Sawczuk, sekretarz odpowiedzialny M. Pełech oraz wszyscy, którzy mają godność narodową i nikomu nigdy nie pozwolą jej zadeptać.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
