Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

Nie rozumiecie, jak to jest żyć bez mamy

Слово Просвіти, №46 за 2020 рік

Łarysa Filenko Co mam na myśli? Język. Ciekawe, czyje to państwo, którego mieszkańcy wstydzą się mówić językiem państwowym, a jeśli już mówią, to odbierają to jako swego rodzaju protest? U nas tak właśnie było. U mnie osobiście. Przez ponad pół życia. I nawet teraz czasem tak bywa. Mam może trzynaście lat, przyjechałam do starszego brata do Charkowa. Moje twarde „што?” [„szto?”] go przygnębia, stara się wyglądać na obojętnego, ale raz po raz prosi: „No mów już normalnie”. Normalnie — to chociaż „szo”. Jestem nastolatką, mam taki wiek, buntowniczy, i mówię „szo”. Ludzie w tramwaju patrzą krzywo: „O, wieś przyjechała!” Dziewiąta klasa. Spotykam na przystanku koleżankę, która po ośmiu klasach poszła do poltawskiego PTU, i już mówi „szto”. Jej wiejska ukraińska jest gęsto doprawiona poltawskimi miejskimi rusyzmami. Młodzi sami między sobą śmieją się z tej miejskiej gwary, a jednocześnie pilnie na nią przechodzą. Bo spróbuj powiedzieć w trolejbusie „Proszę przekazać na bilet, poproszę!” — spojrzą na ciebie takim wzrokiem, tak syknął o wsi, że tu się napchało, i zaraz przejdziesz na rosyjski. Do języka rosyjskiego temu daleko, ale to nie jest też suržyk. To dążenie, by oderwać się od wsi i przystać do miasta. Pierwszy i drugi rok ukraińskiego wydziału Dniepropetrowskiego Państwowego Uniwersytetu. Jesteśmy przyszłymi wiejskimi nauczycielkami. To dziewczyny z wydziałów rosyjskiego i romano-germańskiego marzą o miejskich szkołach, technikach albo, jeszcze bardziej prestiżowo, o pracy tłumaczki. Nie łudzimy się — i jako protest, nieposłuszeństwo, to właśnie młodzieńcze „masz!” — brzmi nasz ukraiński w tramwaju, na ulicy,

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn