Strona · s. 8strona oryginału ↗
Kateryna MOTRYCZ. Kogo wybrały gwiazdy, ten pokonuje ciernie
Слово Просвіти, №46 за 2020 рік
Księżycowa rozmowa Nie pisze się. I noce niby połowieckie konie. Jak tabuny. Ich połowiecki książę w stepy goni. I księżyc w pełni odpoczywa na parapecie, Asket-mnich od dziesiątek lat studiuje wszystko we mnie.
— Starzejesz się, — powiada, —
a ja za tydzień — nów.
Nie macie tego, co ja nad wami mam. Ja widzę wasze dusze i do was przywykłem, Ja w pieśniach kąpię się waszych, jak w rzekach raju.
Ty mi wyśpiewałaś tysiące pieśni Na gałęzi wiśni, jak ptaszyna, śpiewałaś, A Muza rwała wiśnie w podoł i jaśniał Boży dzień. W twoje pieśni siebie i mnie oczarowała.
Tak my we troje w tej łodzi płyniemy. Ja, zestarzawszy się, znów młodnieję. A młoda Muza zaprowadzi cię to w piekło, to w Eden, To w zwątpienie rzuci, to w nadzieję…
I wybrała tobie wąską i krzemienną drogę, Tych, co na Tabor w bród idą i na oślep Ja słyszę nocami ty modlisz się wciąż do Boga, Jak prosisz Ukrainę powrócić z wygnania.
Twoja miłość do niej — istna kara. A ona zdradzała już ciebie nie raz. To zbiorowisko jeszcze nie chleby, tylko rozczyn I z niego wypiecze choćby kromkę tylko czas.
Nie rwij duszy, — wołam do ciebie znów. Moskiewski duch i krew weszły w wasze geny. Przypominasz sobie: rządzi na Ziemi woda oraz duch i krew, Ci troje rozrywają Ukrainie żyły.
U Moskala płonie pod łapciami ziemia Dlatego on na cudze od wieków ucieka. W błotach biesica urodziła Moskala — Odtąd on Ukrainę do krzyża i przybija.
Moskiewska noc, uwierz, kiedyś minie. Lecz długo cienie ciemności będą dręczyć Ukrainę. Kiedyś ona i je, jak pył z dłoni zdmuchnie. Kiedy w swoich duszach pokonacie ruinę.
I Niebo widzi, jak zielona wszystkożerna szarańcza Dobija pola, sady, ogrody. Jak Ukraina w rzece szuka i nie znajduje dna, Do gardła podeszły jej potopowe wody”.
Tak płynęła ta księżycowa rozmowa, Tak i noc gdzieś uciekała, jak strumień. Gwiazda Wieczorna i jutrzenka świtowa Przyjaźnie uśmiechnęły się — podpaliły horyzont.
I księżyc odtoczył się w oddal, I jaskółka ze mną się przywitała. Objawiła się Muza z naręczem piołunu: “Wybacz, chabry i maki nie tobie się dostały.
I nie tobie hosanna i Tabor-góra, Mała grudka z niej na dłoni. Błysnęła uśmiechem i słowem: “Bądź, na mnie pora! Wybacz. Zmęczyłam się. U was miody nawet słone”.
“W nich sól strat, — rzucam jej w ślad, — To za synami płaczą kwiaty-miododajne. Ona już w niebie, jak kometa, jak bolid. Stwórca ze swoich studni już wodę nosi.
W piecach naszych już płonie ogień, Rozczyn jest, więc na chleby będziemy bogaci. Z Jego miłości i z Jego dłoni Wzejdą jeszcze kołacze w naszej chacie”.
Monolog No, co Bohdanie, Iwanie, wszyscy wielcy-jasnoliccy! Jak tam u was wiedzie się zwyczajnie? Wasze drogi i szczyty zajęli podli, Czy widać wam zazieleniony rodzinny kraj?
Może wy opowiecie nam naszą tajemnicę? Co pieczyngowie, połowcy, chazarzy w teremach? Co janczarzy na kawałki sieką Ukrainę Co faryzeusze i saduceusze obrócili wszystko w horror.
Sanhedryn i hordy piłatów oraz judaszów Zuchwale wytańcowują na tej ruinie. To, może, przyszedł do kraju Sąd Ostateczny, A my naiwni wciąż wołamy: “Sława Ukrainie!”
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
