Strona · s. 2strona oryginału ↗
Majdan. Wolność. Godność
Слово Просвіти, №46–47 за 2021 рік
Julia KAPSZUCZENKO: – Ktoś powiedział, że trzeba pić mleko, bo truli nas gazem. I piliśmy je litrami, stukając się plastikowymi kubkami jeszcze w całych budynkach związków zawodowych na Majdanie. Noszenie maski 8 lat temu też było mainstreamem. Nie dlatego, że baliśmy się wirusa. Żeby nie wdychać gazu łzawiącego, którym pryskała na nas „berkutnia”. Żeby nie identyfikowały nas służby specjalne, bo na aktywistów polowali wtedy najemnicy władzy. Jeszcze swąd opon i czarne od sadzy maski po kilku godzinach na ulicy – to była normalna praktyka. Dlatego maska – must have. Oczywiście te szkice były pisane przez aktywistów Rewolucji Godności w Kijowie później. Nie wtedy, gdy 8 lat temu, 21 listopada, zebrała się setka aktywistów przeciwko decyzji władzy o wycofaniu się z integracji europejskiej. Na tamten dzień nikt nawet nie marzył o Majdanie i nie wiedział, czym to wszystko się skończy. Wszystko zaczynało się dość spontanicznie, bez koordynatorów, niezorganizowanie. Bez perspektywy, że to wszystko przerodzi się w Rewolucję, gdzie na żywo rozstrzelają setki protestujących. Na żywo ich też opłaczą i pochowają. Będzie patrzył na nas cały świat i „współczuł” przy „Pływie kacza”. Od pierwszych do ostatnich dni byłam uczestniczką Rewolucji. Byłam na Majdanie niemal codziennie. Ani razu tego nie pożałowałam. Wszystko porusza się tak, jak powinno – jeden krok do przodu, dwa do tyłu. To smutne, ale takie są zasady życia. Od pierwszych dni Euromajdanu. Wciąż mam tę zimową rewolucyjną kurtkę puchową, która śmierdziała Majdanem. Właśnie śmierdziała. Zapach wolności nie zawsze pachnie przyjemnie. To była mieszanka czadu, swądu, kaszy, gazu, wilgotnego drewna. Tak pachniała stacja metra „Chreszczatyk”. Tak pachnieli ludzie w transporcie. Łatwo można było ich wyliczyć po zapachu. Prałam tę kurtkę raz w tygodniu, bo zapach szczerze wkurzał. Dzisiaj wyjęłam ją z szafy, powąchałam. Pachnie proszkiem do prania. Nie chce się życzyć krajowi rewolucji. Ale jeśli na wolność czy wartości narodu będą się zamachować, Majdan u nas jest. Kurtkę też mam. Póki co czystą. Ale gotową pachnieć wolnością. Serhij BRYHAR: – Pomarańczowa Rewolucja, Rewolucja Godności, wojna rosyjsko-ukraińska. A to wydarzenia tylko ostatnich 18 lat, tylko początek XXI wieku... W rzeczywistości naród ukraiński od wieków bije się z najeźdźcami. Walczyć i zwyciężać – to jest właśnie droga Ukraińców. Heroizm, poświęcenie, umiejętność dążenia do końca, walki mimo wszystko – to są wyróżniające cechy najlepszych z Ukraińców. Podbić takich ludzi, jeśli w ogóle można, to tylko na jakiś czas, bo potem oni i tak powstaną i zrzucą jarzmo. Ale analizując wydarzenia, które są jeszcze świeże i umownie świeże w pamięci, widzę tendencję, którą dla samej możliwości budowania normalnej przyszłości należy dodać: mamy wspaniałych, odważnych, silnych, odpowiedzialnych ludzi, którym nie jest wszystko jedno – prawdziwych obywateli, i ogólnie nieźle nam wychodzi zdobywanie wolności, ale niestety, póki co nie nauczyliśmy się jej utrzymywać. Prawdziwych obywateli jest dokładnie tyle, ilu wystarczy, żeby jakakolwiek szumowina, która dorwawszy się do władzy, odwraca Ukrainę w stronę mordoru, wylatywała na śmietnik, ale za mało, żeby potem optymalnie urządzić nasz wspólny dom i nie dopuszczać do rewanżu wrogich sił. Janukowycz i Zełenski – to diagnozy społeczeństwa, które niedostatecznie ceni wolność! To rezultaty pielęgnowanej przez tępe, w większości rosyjskie „silikonowe” show nieodpowiedzialności, uproszczenia myślenia, braku smaku. To te wszystkie „po prikołu”, „kakaja raznica”, „chuże nie budiet”. To dominacja języka rosyjskiego z jego narracjami na szerokich przestrzeniach... Nasza obecna sytuacja jest bardzo skomplikowana. Ludzie, którzy obecnie kierują państwem, pragną stworzyć autorytarny system i pozostać „przy korycie” wiecznie. A poza tym nie są zdolni przeciwstawić się Putinowi. Co więcej, oni nawet nie chcą tego robić. Im by „dogoworit’sia gdie-to posieriedinie”... I to jest wielki problem. Przez dwa i pół roku demontują zdobycze Rewolucji Godności i po śrubkach rozbierają system zarządzania państwem... Rzecz jasna: odwieczny wróg, który obecnie mianuje się Rosją, wcale nie pogodził się z naszą niepodległością i zachodnim wektorem. Celem końcowym wroga jest niezmiennie – zakończenie niepodległości państwowej Ukrainy! Osiągać go można różnymi środkami: doprowadzić do pełnej kapitulacji władzy (nieważne, jakiej dokładnie); przeprowadzać operacje specjalne w celu odrywania kolejnych terytoriów; destabilizować sytuację do nastania chaosu i wkroczyć; rozdać paszporty głupcom, którzy mieszkając na Ukrainie, przebywają w orbicie „russkogo mira”; czy po prostu imitować powód do rozpoczęcia ataku... Tutaj niezbędna jest gotowość na różne warianty rozwoju wydarzeń i gruntowna praca dyplomatyczna. Wytrwać można, tylko mając szerokie wsparcie sojuszników... Wszystko jest bardzo nieproste, ale Ukraińcy potrafią wychodzić z sytuacji, które wydają się bez wyjścia! Teraz wszyscy, którzy myślą i dla których niepodległość, wolność, honor, godność są wartościami, muszą się jednoczyć w celu przeciwstawienia się najeźdźcom! Myślę, że jesteśmy wystarczająco silni, by obronić swoje. Wieczna pamięć poległym za wolność i wielki szacunek dla żywych, którzy kontynuują walkę – każdy na swoim miejscu! Sława Ukrainie! Bohaterom Sława! Refat CZUBAROW: – W historii każdego narodu są takie czasy, kiedy należy wybierać: albo wolny rozwój na swojej ziemi, zachowując godność i wolność, albo niewolnictwo, godząc się na uległość i gnębienie przez obcych. Jestem dumny z tego, że w swojej wielowiekowej historii Tatarzy krymscy i Ukraińcy nigdy nie przerywali walki o swoją wolność i ziemię oraz zachowywali swoją godność. Wolność i godność są tymi zasadami, zachowując które i opierając się na których, wygonimy rosyjskich najeźdźców z okupowanych terytoriów, włącznie z Krymem, i przywrócimy integralność terytorialną państwa ukraińskiego. Z Dniem Godności i Wolności! Jewhen NYSZCZUK: – Odczucia Majdanu i wspomnienia o nim trudno zmieścić w kilku frazach, wszak wydarzenia momentami wydawały się zbyt ściśnięte w wymiarze historycznym. Ba, w jedną noc, w kilka minut – przebiegały całe stulecia. Majdan na zawsze jest w moich myślach, rozmyślaniach. W różnych czasach pojawiają się różne wspomnienia. I inspirujące, i ciepłe, i płonące, i przesiąknięte bólem. Ale najważniejsze, że był to czas wielkiego jednoczenia siły ducha, ludzi, ogarniętych chęcią obrony swojego prawa do bycia godnymi – w swoim kraju, na swojej ziemi, dla swojej przyszłości. Majdan, Bohaterowie Niebiańskiej Sotni, a potem – tysiące Bohaterów, którzy ceną własnych żyć bronią wolności Ukrainy na Wschodzie, wyraźnie nakreślili granicę, gdzie po jednej stronie – odwaga, honor i godność, a po drugiej – obojętność, zdrada i niewolnictwo. I znowu listopad, i znowu w powietrzu brzmi niepokój. Koszt wolności i godności jest już zbyt wysoki, mamy co tracić. Walczmy! Natalja DZIUBENKO-MEYS: – Ja wszystko pamiętam. Każdy dzień Majdanu, ognie i śmierci, rozpacz i strach. I gniew, oburzenie, niewyobrażalny wzlot ducha, kiedy na surmy Niebiańskiej Sotni odpowiedziały miliony. Ramię w ramię. Dusza w duszę. Ale nie gratuluję, nie przyjmuję Dnia Godności jako święta. Dzień gniewu, walki, heroizmu, solidarności narodowej – tak. A jeszcze gorzkiej, parzącej pamięci. Święto zawsze oznacza pewne zakończenie, zwycięstwo. Lecz nic się nie skończyło. Majdan przerósł w wojnę rosyjsko-ukraińską, na której niemal codziennie giną nasi bohaterowie. I „Pływie kacza”, szlochają matki, osierocone są dzieci. I końca-brzegu rosyjskiemu szaleństwu nie widać. Jeszcze daleko do tego jasnego dnia,
kiedy zaczniemy przekuwać miecze na lemiesze. W przenikliwym świetle Majdanu dobrze widać nasze porażki, błędy, nasze wahania. I nie sposób nie zauważyć, jak trujące jest skomlenie wrogich Ukrainie mediów, jak słodka i zwodnicza dla uległych dusz jest prorosyjska propaganda. A do tego – śmiertelnie niebezpieczna. Stąd nasz wewnętrzny rozgardiasz, niepewność, niespójność. Narastanie wewnętrznej pustki i lęków. To także terytorium Majdanu. Bezkompromisowego, ofiarnego, skierowanego w przyszłość. Dlatego mówię sobie, tobie, każdemu: nie zdradź Majdanu! A wtedy nieuchronnie będzie i w naszym ukraińskim domu święto. Wira KYTAJHORODSKA U narodu mojego dwa skrzydła. Jaka by bitwa i jaka niepogoda... Ją ukrzyżowali, a ona żyła Z Archaniołami – Godność i Wolność. Ją chowali w wiecznej zmarzlinie, Jej wyrywali żyto z podwody. A ona miała żyły złote Z Archaniołami Godności i Wolności. Nad nią wiecznie zieje drapieżna paszcza, Żeby połknąć w moskiewskie brody, Lecz jest niezwyciężony mój naród – Z dwoma skrzydłami od Godności i Wolności! Mykoła SYDORŻEWSKIJ: – Dwukrotnie w XXI wieku w te listopadowe dni – w 2004 i 2013 roku – Ukraińcy powstali za Wolność i Niepodległość przeciwko tyranii, okupacji i kolaboracji. Dwukrotnie w XXI wieku Ukraińcy zadziwiali świat swoją odwagą, poświęceniem i nieodpartym pragnieniem bycia wolnymi ludźmi w wolnym, demokratycznym kraju. I za każdym razem owocami naszych zwycięstw korzystali plebejusze i sprzedawczyki. I za każdym razem Wolność i Niepodległość znajdowały się pod zagrożeniem. Dlaczego tak się dzieje? Czyżby wszystko było tak, jak napisała Łesia Ukrainka: “U nas nie było celu. Był zapał, Odwaga, może nawet heroizm, i z nas było dość”?.. Nie chcę wierzyć i nie chcę przyjmować tego gorzkiego werdyktu genialnej poetki… Dziś znów, jak to bywało w naszej historii niejednokrotnie, Pan nas wypróbowuje – okrutnie i bezlitośnie. Dziś znów, jak to bywało w naszej historii niejednokrotnie, tutejsi plebejusze i sprzedawczyki, niby robaki, zabrali się do podcinania fundamentów naszej tożsamości, a najwścieklejszy i odwieczny wróg – drapieżna, krwiożercza imperialna Rosja – próbuje zniszczyć nasze Państwo… Jednak wiemy, jak wysoka jest cena naszej Wolności i Niepodległości. Jednak wiemy, że my – zwyciężymy. Sława Ukrainie! Z sieci
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
