Strona · s. 4strona oryginału ↗
POTRZEBNY ŚWIEŻY WIATR
Слово Просвіти, №47 за 2005 рік
O Majdanie powiedziano już wiele i pewnie w przyszłości powiedziano będzie jeszcze więcej. Powszechnie znane powiedzenie: „Wielkie widać z daleka” — tu jak nigdy pasuje. Jednak każdą sprawę ocenia ostateczny wynik. Wtedy, w szale walki o sprawiedliwość, wszyscy zwolennicy właśnie sprawiedliwości, a nie konkretnych nazwisk, chcieli wiedzieć, jaki będzie finał rewolucji w kolorze dojrzałych pomarańczy… I co? Myśleliśmy, że końcowym rezultatem będzie powołanie nowego rządu, a okazało się… Co będzie jutro — możemy tylko się domyślać. Te ustawy, które sami dla siebie przyjmują deputowani Rady Najwyższej. Ulgi. Mieszkania. Emerytury. Pensje… Dziwne, że w rzeczywistości troski o ludzi nie widać, tak samo jak tego światła na końcu tunelu. Światła, które miało naprawdę zabłysnąć, a nie w pomarańczowych snach. Bardzo źle, że podkopano zaufanie narodu. Wielkie zaufanie do nowej władzy, która nie powinna była zdradzić. Co przeszkodziło w osiągnięciu zgody: jakieś nieprzewidziane zjawiska kosmiczne, wybuchy na słońcu, czy po prostu własna ambicja i pragnienie wyróżnienia się?.. Tą kwestią zajmą się historycy, analitycy, socjolodzy, naukowcy w ogóle. Ja zaś jako pisarz kładę dziś nacisk na emocjonalną stronę (ludzi zawiedzionych walką o sprawiedliwość). Dotknijmy więc problemów młodzieży… Stali na Majdanach! Studenci, młodzież szkolna, młodzi biznesmeni i bezrobotni. Podobnie jak ci, którzy porzucili miejsce pracy, by być TAM, na Majdanie. Obiecywano im (nam wszystkim) milion miejsc pracy. Zarobkowicze pragnęli wrócić do domu. Ale obietnic nie spełniono. Stan emocjonalny jest przygnębiający. Gdzie mieszkać? Kredyty są drogie. Czym spłacać kredyty na budowę mieszkania, kiedy młody człowiek jest bezrobotny?.. Obietnice dotyczące wydawnictw ukraińskojęzycznych… Trwa prenumerata na rok 2006… Jednak światła wciąż nie widać. Ceny wydawnictw są niedostępne dla mas. W czasach innej rewolucji naszym dziadkom i ojcom wmawiano, że wkrótce powstanie komunistyczny „raj”. A on, jak się okazało, tak naprawdę nie nastał. A może jednak był? A my tego nie zauważyliśmy?.. Ale diabli z nim, z tym „rajem”. Bo kapitalistycznego, jak sądzę, też nam nie zobaczyć. Do tej pory nie ma ideologii państwowej. Zaplanowanego procesu wprowadzania języka… Nic by się nie stało z Donieckiem, gdyby usiadł w ławce i nauczył się ukraińskiego: byłoby mniej bandytyzmu (przynajmniej na jakiś czas) w godzinach wieczornych, bo wieczorami mogłyby działać bezpłatne kursy. Myślę, że znaleźliby się wolontariusze, którzy zgodziliby się pracować… Do tej samej rzeki dwa razy wejść nie sposób. Za to można wreszcie nauczyć się pracować. A żołnierze UPA do dziś nie są uznani. Wszyscy się pojednali: Niemcy i Rosjanie, Polacy i Niemcy, Niemcy i Ukraińcy, Polacy i Ukraińcy, a Ukraińcy z Ukraińcami — nijak! Kalejdoskop obietnic się zmienia. Na czyją korzyść? Kiedy mówi się jedno, a robi drugie, trzeba czekać bez końca, a życie nie jest wieczne. Zatem nie jesteśmy zwycięzcami. Ale też nie jesteśmy pokonanymi. Na razie czekamy albo na drugi Majdan, albo… Stracono bardzo dużo czasu. My — na szali Cierpliwości. Wiedząc, jaka jest sytuacja, rząd powinien działać zgodnie z potrzebami każdego regionu. Tymczasem na miejscach czeka się na konkretne polecenie z góry. W każdej konkretnej sprawie. I żadne samorządy nie zmienią psychologii: ze wszystkich zakątków Ukrainy patrzy się na KIJÓW! A Kijów — albo się kłóci, albo milczy, albo udaje, że nic się nie stało. Stało się! Jeśli wiosną 2006 roku nie skonsolidują się zdrowe siły społeczne, Ukraina stanie na krawędzi narodowej katastrofy! Przyjdą gospodarować obcy, a nas będą uważać za światowych nieudaczników. Otóż w medycynie stan euforii traktuje się jako chorobę — powstaje on przeważnie po przyjęciu narkotyków lub alkoholu, dopingu czy przedawkowaniu niektórych preparatów. Stan, który następuje potem, może być długotrwałą depresją. Niepożądane, by stało się to z całym krajem. Euforia Majdanu minęła. A dawki nowych obietnic z jakiegoś powodu nie leczą narastającego przygnębienia. Dziś potrzebujemy świeżego wiatru zaufania do władzy. Skąd go wyglądać? Ze stepowych przestrzeni czy ze szczytów Howerli?
z
Nadija DYCZKA, pisarka, m. Dolina, Prykarpacie
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
