Strona · s. 5strona oryginału ↗
POKŁOŃMY SIĘ PATRIOTOM
Слово Просвіти, №47 за 2005 рік
KRYTYCZNYM OKIEM W pierwszych miesiącach po Majdanie niemal fizycznie odczuwało się przyjazne uściski dłoni rodaków, którzy przechodzili hart ducha w namiotach. Obecnie ciepło prawic wywietrzało, oblicza przyjaciół ze wszystkich zakątków Ukrainy oraz zarysy listopadowego Chreszczatyka rozmyły się w ciągnącej się mgle przewartościowania wartości. Stało się tylko to, co się stało, “choćbyś się wściekł, choćbyś oszalał” (Wasyl Stus). Ale ważne było, by nie zgorzknieć wobec siebie, nie rwać duszy płaczami, nie zapomnieć o współmyślnych i stale przypominać nowej władzy: bez Majdanu nie byłoby jej dane wstąpić na tron. I uczestnikom Pomarańczowej Rewolucji wszystko udało się zrobić. Nie zmalały ich dusze, nie dali beznadziei wziąć góry nad wiarą w dobro, sprawiedliwość, przyzwoitość. Niestety, w ostatnim czasie mocne liny, które wiązały Majdan i scenę, pocieniły się, stały się lichymi niteczkami, straciły niezawodność. Władza dotyka ich obojętnie, przynajmniej bez natchnienia. O POLITYKACH Majdan jako twórczość został utracony bezpowrotnie, a na miejsce wysokiego olśnienia przyszedł pełzający pragmatyzm. W filozofii i psychologii Majdanu było coś bliskiego pogaństwu, jego obrzędom, mitom i symbolom. A jeszcze Majdan postrzegany jest jako jedna pieśń ludowa, czy jak Hymn “Jeszcze nie umarła...”, czy jak duma Szewczenki. Powrót do żądań Majdanu to niemal surrealistyczna podróż donikąd. Znowu i znowu wspominać wczorajszy Majdan — to torturować siebie obecnego. Lecz ponieważ podróż w przeszłość jest w żaden sposób niemożliwa, należy po prostu nie tracić godności i zachować Majdan w sobie. On jest naszym jedynym hasłem, niewidzialną przepustką w czas człowieczeństwa, patriotyzmu, prawdziwego ukraiństwa. Właśnie na Majdanie było modnie i naturalnie dręczyć swoją duszę pytaniami: “Kim jesteś? Po co jesteś? Czyżby i ja był Ukraińcem?”. Majdan, stawszy się kręgosłupem narodu, znalazł się na skrzyżowaniu wielu wektorów: życia i śmierci, wolności i niewoli, miłości i nienawiści. A przecież było jeszcze przeciwstawienie honoru i niehonorowości. Śmierć ominęli, nienawiść pokonali, niepewną wolność zdobyli, a oto niehonorowości nie wyrzucili na śmietnik. Jednak zapomnieli nasi scenografowie, że kropelka hańby to już nóż w serce Majdanu. Zwinąwszy namioty, scena, która stała się władzą, bezsprzecznie poczuła ulgę i zaczęła natychmiast oraz nieubłaganie “redagować” pisma Majdanu, po swojemu zwijać zwoje historii. Tę historię, którą Majdan tworzył bez winy. Lecz, upiwszy się zwycięstwem, chciał widzieć władzę jako nosicielkę wywalczonych ideałów, ucieleśnienie sumienia, sprawiedliwości, człowieczeństwa. Jednak, jak wiadomo, idealnej władzy nie bywa, zwłaszcza władzy ukraińskiej. W końcu władzy istotowo ukraińskiej nigdy nie było i póki co nie ma. Kwitnie jakiś chimeryczny konglomerat ponadnarodowości czy pozanarodowości, włada wszystkożerny mieszaniec pseudo-ukraińskości. Przy tym prawie nie pielęgnuje się świętej nacji MY NIE JESTEŚMY NIEWOLNIKAMI!
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
