Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 5strona oryginału ↗

REMINISCENCJE REWOLUCJI

Слово Просвіти, №47 за 2005 рік

— Przemokły wam nogi? — I przemarzły. Tak już trzeci dzień — buty mam dziurawe. — Przecież może się pan rozchorować! — Sprawa tego warta... Idea warta. — Skąd państwo jesteście? — Z Charkowszczyzny. Moimi rozmówcami są dwaj mężczyźni z Kołomyjszczyzny. — Po co tu przyjechaliście? — pytam. — Nasze babcie, dziadkowie zostali wywiezieni na Syberię, ucierpieli od sowietów za Ukrainę — więc nie mogliśmy nie przyjechać tu choćby na dzień, sumienie by nas zamęczyło. Dłużej nie możemy tu być, bo i tak ryzykujemy, możemy stracić pracę — pracujemy na kolei w Kyrpy, rozumie pani, jaka tam polityka. Nawet zagłosować normalnie nam nie pozwalali... Podchodzę do mężczyzny stojącego pod tablicą „Kaług” przy ścianie gabinetów rządowych: — Nie strach tu stać? — Mam tylko jedno pytanie: kiedy wreszcie coś się zacznie? Karmią nas tu, jak na rzeź. Dlaczego tak? Nic się nie dzieje. Nie przyjechałem tu po nic, żeby tak stać. Bardzo zaryzykowałem, przyjeżdżając tutaj: firma, w której pracuję, popiera Janukowycza. Jeśli nic się nie zmieni — zwolnią mnie, a mam rodzinę, dzieci. Jestem gotów iść na szturm, byleby nie stać tak — w niewiedzy. Pod Administracją Prezydenta, w oczekiwaniu na sygnał od Julii Tymoszenko, która poszła na rozmowy z przedstawicielami ówczesnej władzy. Nieopodal — grupa młodych mężczyzn. Wszyscy silni i gorący, nastawieni na działanie. — Czekać do jutra? Nie można wierzyć Kuczmie! On znowu się wywinie. Trzeba działać dziś! My stąd tak po prostu nie odejdziemy! Po co my tu przyjechali? — byli gotowi rzucić się naprzód, na szturm — byleby nie zawrócić.

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn