Strona · s. 5strona oryginału ↗
REMINISCENCJE REWOLUCJI
Слово Просвіти, №47 за 2005 рік
— Przemokły wam nogi? — I przemarzły. Tak już trzeci dzień — buty mam dziurawe.
— Przecież może się pan rozchorować!
— Sprawa tego warta... Idea warta.
— Skąd państwo jesteście?
— Z Charkowszczyzny.
Moimi rozmówcami są dwaj mężczyźni z Kołomyjszczyzny.
— Po co tu przyjechaliście? — pytam.
— Nasze babcie, dziadkowie zostali wywiezieni na Syberię, ucierpieli od sowietów za Ukrainę — więc nie mogliśmy nie przyjechać tu choćby na dzień, sumienie by nas zamęczyło. Dłużej nie możemy tu być, bo i tak ryzykujemy, możemy stracić pracę — pracujemy na kolei w Kyrpy, rozumie pani, jaka tam polityka. Nawet zagłosować normalnie nam nie pozwalali...
Podchodzę do mężczyzny stojącego pod tablicą „Kaług” przy ścianie gabinetów rządowych:
— Nie strach tu stać?
— Mam tylko jedno pytanie: kiedy wreszcie coś się zacznie? Karmią nas tu, jak na rzeź. Dlaczego tak? Nic się nie dzieje. Nie przyjechałem tu po nic, żeby tak stać. Bardzo zaryzykowałem, przyjeżdżając tutaj: firma, w której pracuję, popiera Janukowycza. Jeśli nic się nie zmieni — zwolnią mnie, a mam rodzinę, dzieci. Jestem gotów iść na szturm, byleby nie stać tak — w niewiedzy. Pod Administracją Prezydenta, w oczekiwaniu na sygnał od Julii Tymoszenko, która poszła na rozmowy z przedstawicielami ówczesnej władzy. Nieopodal — grupa młodych mężczyzn. Wszyscy silni i gorący, nastawieni na działanie.
— Czekać do jutra? Nie można wierzyć Kuczmie! On znowu się wywinie. Trzeba działać dziś! My stąd tak po prostu nie odejdziemy! Po co my tu przyjechali? — byli gotowi rzucić się naprzód, na szturm — byleby nie zawrócić.
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
