Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 14strona oryginału ↗

AKOMPANIOWAŁ SAMEJ SZULŻENKO

Слово Просвіти, №47 за 2005 рік

J. Mirosznyczenko, I. Szamo, W. Kirejko oraz dziesiątki sławnych obecnie wokalistów, kompozytorów, instrumentalistów. Wśród pedagogów — Rewucki, Latoszynski, Skorulski, Z. Hajdaj, M. Patorzynski, Tolba, Gelfer… Nieprzypadkowo A. Kucharew okazał się pożądanym koncertmistrzem, pianistą-akompaniatorem dla A. Sołowjanenki, J. Mirosznyczenko, D. Hnatiuka, J. Czawdar, B. Rudenko, J. Hulajewa, M. Worwuljewa, M. Kondratiuka, K. Ohniewego, D. Petrynenko. I to jeszcze nie wszystkie złote głosy Ukrainy, które przy akompaniamencie obecnego jubilata zdobywały sławę krajowi. Słuchacze wszystkich najlepszych, najsłynniejszych sal koncertowych Związku Radzieckiego, Stanów Zjednoczonych Ameryki i Kanady, prawie wszystkich krajów Europy, nie mówiąc o samej Ukrainie, mieli zaszczyt widzieć i słyszeć wykonawstwo prawdziwej muzycznej elity z naszego śpiewaczego kraju. Na koncie A. Kucharewa-koncertmistrza — arie całej operowej klasyki, najlepsze piosenki estradowe, romanse — cygańskie, klasyczne — sięgają setki. Starodawny klasyczny romans — rzecz kapryśna i wybredna. Wymaga od śpiewaka, a zwłaszcza od koncertmistrza, bardzo wiele: życiowego doświadczenia, głęboko emocjonalnego i ciepłego usposobienia, wysokiej ogólnej kultury. A jeszcze szczególnego „Mnohaja lita” poczucia stylu, muzycznej wykwintności, trafnych akcentów oraz subtelnego energetycznego przekazu do publiczności. Elegancki wygląd — również, Albert Wiaczesławowycz w smokingu czy fraku — jakby się urodził. Więc jak tworzy się prawdziwa romansowa perła, widziałam i słyszałam, kiedy pracował na próbie z partnerką, która rzeczywiście ma głos o unikalnej urodzie i włada nim doskonale. Mowa o solistce Narodowej Filharmonii Ukrainy, zasłużonej artystce Lubow Skoromnej. Romans, który przygotowywali, ma ciekawą historię. Kiedy pani Skoromna mi ją opowiadała, pamięć wróciła do pierwszych lat wyzwolonego od faszystów Kijowa. My, ówcześni uczniowie, i młodsi, i starsi, opuszczaliśmy niemało lekcji, żeby po kilka seansów z rzędu oglądać barwne filmy, które odwracały uwagę od głodu i ruiny. A co już mówić o amerykańskim filmie muzycznym „Siostra jego kamerdynera”, gdzie gwiazda Hollywood Deanna Durbin śpiewa przy akompaniamencie cygańskiego chóru „Dwie gitary”. Okazuje się, że gdzieś, może całkiem niedaleko w sali siedział student konserwatorium Alfred Kucharew. Ale nie tylko delektował się, a w ciemności sali kinowej zapisywał nuty i tekst „Dwóch gitar”, aby później stworzyć własną partyturę. Przywrócił on nieco zamerykanizowanemu romansowi cudowny dawny, jeszcze kijowski, urok — nie zapominajmy, że przedrewolucyjny Kijów porównywano z Paryżem. Wiedział, komu powierzyć jego wykonanie — naszej mistrzyni romansu Lubow Skoromnej, bo postawić obok niej w tym gatunku nie tylko na Ukrainie, ale i w Rosji obecnie nie ma kogo… Alfred Kucharew pozwolił zajrzeć do rękopisu własnych wspomnień, nad którym obecnie pracuje. Proszę o wybaczenie autora, ale nie mogę się powstrzymać, żeby nie podkraść stamtąd choć kilka wersów na te strony. Pierwszym nauczycielem gry na fortepianie dla niego, okazuje się, został ojciec, i to przesądziło o dalszym losie syna. W wieku 9 lat chłopiec był już znanym w mieście akompaniatorem i solistą na szkolnych wieczorach, oficjalnych świętach… Wrażenie robią wspomnienia o jedynej ukochanej, Mamczur Halinie Daniłiwnie, również pianistce, koleżance ze studiów w konserwatorium. Wychowali syna, również wspaniałego pianistę, który obecnie pracuje poza granicami Ukrainy. 10 lat temu ciężka choroba zaczęła odbierać Halinie Daniłiwnie świadomość, a później przykuła do łóżka. Mimo codziennych prób i koncertów, opiekował się nią tylko on. Odeszła z życia kilka lat temu, a on — żyje tylko nią, jak prawie 60 lat temu. Na artystycznej drodze — mnóstwo sławnych imion. Postacie Richtera, Rostropowicza, Horowitza, Rubinsteina. Oleg Lundstrem wytrwale zapraszał go jako solistę do swojej słynnej orkiestry. Twórcze kontakty z O. Dowżenką, S. Paradżanowem, M. Ładyniną. Wielodniowe tournée z B. Rudenko po Ameryce Północnej — cała epopeja. Mam nadzieję, że książka powstanie, bo jest tam co czytać… Nawiasem mówiąc, w kwietniu przyszłego roku — 100-letni jubileusz niezapomnianej Kławdii Iwaniwny Szulżenko. Już jest przeciek informacji: coś z tej okazji przygotowuje się takiego… Dlatego jeszcze raz mnohaja lita, zdrowia, twórczości, właściwej Alfredowi Wiaczesławowyczowi słonecznej energii. Żeby nie jeden jeszcze znoszony koncertowy frak. Ludmyła DECHTIAROWA

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn