Strona · s. 15strona oryginału ↗
ŚWIATŁOCIEŃ
Слово Просвіти, №47 за 2005 рік
A ty siadałeś na świeżo umytym progu, wyciągałeś zmęczone nogi, zdejmowałeś przyklejoną do pleców koszulę, zostawałeś w samej podkoszulce — brązowy, żylasty, spokojny. Taki byłeś dla nas drogi, bliski, a potem przychodzili twoi kumple, przynosili ze sobą butelki… Nie chce się o tym wspominać. Kiedy jestem pogrążona w smutku, moja pamięć darzy mnie tylko przyjemnościami, tak jak ślepcowi wyobraźnia maluje kwiat wiśni. Gdybyś tak jawił mi się jako biały kwiat wiśni. Kochałeś, kiedy nasz dom świecił czystością, kiedy podłoga pachniała świeżo struganą sosną, lasem. Dlatego zawsze przed twoim przyjściem z pracy myłam podłogę, wyskrobywałam próg. Wadym przynosił wodę ze studni, my z dziewczynkami miotłą wymywałyśmy. Ale ty bardzo często brudnymi nogami stąpałeś na próg i na nasze dusze. Zraniona czystość ludzka! A jeszcze kiedy nie ma komu za nią stanąć. Znowu o ciężkich sprawach. Nie chcę wpuszczać ich do swojego serca, ono samo — bez pozwolenia, bez pukania. Choćby ktoś zaszedł któregoś wieczora — czy sąsiadka, czy obcy człowiek, bo samej tak żałośnie, nie wiem, na czym wzrok zawiesić. Cisza w pokoju, jak we śnie. Nie mogę ani czytać, ani siedzieć z założonymi rękami. Wezmę książkę, przebiegam wzrokiem wersy, strony. Niby czytam, zapytaj, o czym ona jest, — nie powiem ani słowa, niby dla mnie coś między wierszami napisane, — to właśnie czytam. A to nagle na jakimś zdaniu się zatrzymam, powtarzam je kilka razy, a potem cały dzień to w myślach, dokądkolwiek idę — i ono za mną. Jakbyś to był ty. Chcę cię zobaczyć, dotknąć twojej twarzy — nawet nieogolonej, jaką zapamiętałam tamtego ostatniego dnia. Zacznę coś robić, wtedy lżej się robi, zapominam się, i dzień zetrze się w krzątaninie na pył, na drobiazgi. A gdy wieczór przychyli swoją cygańską głowę do mojego okna — to choć się wieszaj, tak cię pragnę, niechby brudnego, obdartego, nieogolonego, — mojego, żeby dom zapachem mężczyzny się wypełnił… A ty — daleko. Zamknę oczy i miotam się po poduszkach — po swojej, po twojej. Śpię na twojej. We śnie czuję cię. Spojrzę na swoje ciało, a ono wydaje mi się obce, i wstyd piecze, jakbym podglądała kogoś. Choćby na jedną noc wszedłeś, i byłabym znowu szczęśliwa. Troje dzieci… Z nimi cały czas, a w domu pusto bez ciebie. Pusto… Wejdę, stanę pośrodku pokoju — nogi niby ołowiem zalane, z miejsca nie mogę ruszyć. Wydaje się, jakbyś wyciągał do mnie ręce. I chce się wypłakać na te ręce, żeby najdrobniejsza ranka ucichła na nich. Ucałuję twoje palce, wyszepczę twoje cierpienie takimi słowami, że przy tobie wstydziłabym się je wypowiedzieć, i przy naszych dzieciach też. Te słowa tylko nam z tobą są znane, prawie nigdy nie mówiliśmy ich sobie nawzajem. Były dla nas nietykalne, ostatnim łykiem wody, ostatnią nadzieją. Tylko kobieta potrafi te słowa wypowiadać... Nie myśl, że się zmieniłam, — jestem taka sama, jak byłam wcześniej. Tylko wiśnia pod moim oknem stała się smutna i drzwi do domu stały się cięższe. Tylko szlafrok na łokciach się przetarł… Wczoraj przyszyłam guzik do twojej szarej marynarki — wybacz, że nie mogłam zrobić tego wcześniej. Byłeś w niej taki piękny. Chcę, żeby wszystko do twojego powrotu było sprawne… Kończę pisać. Ktoś puka. Może listonosz? Wołodymyr KARPIŃSKI AKCENTY
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
