Емблема «Просвіта»Prosvita.DigitalWiedza · Ludzie · Przyszłość
Strona · s. 15strona oryginału ↗

Cień (zulujski przesąd)

Слово Просвіти, №47 за 2005 рік

Nie stąp na cień — stłuczesz go! Cień sięga aż za widnokrąg! Jest lżejszy od nitki, którą los szyje z niego twoją koszulę. Są słowa, lecz nie te, by wiedzieć, czym jest to, gdy cienia nie ma! Cień jest żywy, nie wolno go gubić i nie wypada po nim stąpać. Kiedyś byłem w ciele szakala, w krzakach ukryłem się na skraju osady: Widziałem tam wesołe dziecko, niemowlę bawiło się z cieniem! Przyczaiłem się. Te błyszczące oczy nie mogły nic nie wiedzieć! Lecz u białych... w ich domach nie ma prawdziwych słów, a głód dręczył cień! Cień żył u dziecka krótko. Sam widziałem, od czego cień umarł. Czekałem, czy ktoś otworzy drzwi, czy nie wypowie prawdziwego słowa? A w rączce dziecka błyszczał księżyc, na dłoniach były i słońce, i gwiazdy. Oboje patrzyliśmy, jak w górę uciekały one z kołyski. Ktoś wyszedł: „Prędzej, szakale!” — i wycelował we mnie ze strzelby! To wszystko prawda. Oto blizny, spójrzcie! O, widziałem, jak cień umierał... Pamiętaj moje słowo — jestem Zulu. I nie raz opuszczałem swoje ciało. Ludzie są bez duszy. Oni — biali! Ich cień umarł i w sercu pustka. Halja Mazurenko

«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe

Емблема «Просвіта»Prosvitianyn