Strona · s. 15strona oryginału ↗
Cień (zulujski przesąd)
Слово Просвіти, №47 за 2005 рік
Nie stąp na cień — stłuczesz go!
Cień sięga aż za widnokrąg!
Jest lżejszy od nitki, którą los szyje z niego twoją koszulę.
Są słowa, lecz nie te, by wiedzieć, czym jest to, gdy cienia nie ma!
Cień jest żywy, nie wolno go gubić i nie wypada po nim stąpać.
Kiedyś byłem w ciele szakala, w krzakach ukryłem się na skraju osady:
Widziałem tam wesołe dziecko, niemowlę bawiło się z cieniem!
Przyczaiłem się. Te błyszczące oczy nie mogły nic nie wiedzieć!
Lecz u białych... w ich domach nie ma prawdziwych słów, a głód dręczył cień!
Cień żył u dziecka krótko. Sam widziałem, od czego cień umarł.
Czekałem, czy ktoś otworzy drzwi, czy nie wypowie prawdziwego słowa?
A w rączce dziecka błyszczał księżyc, na dłoniach były i słońce, i gwiazdy.
Oboje patrzyliśmy, jak w górę uciekały one z kołyski.
Ktoś wyszedł: „Prędzej, szakale!” — i wycelował we mnie ze strzelby!
To wszystko prawda. Oto blizny, spójrzcie!
O, widziałem, jak cień umierał...
Pamiętaj moje słowo — jestem Zulu.
I nie raz opuszczałem swoje ciało.
Ludzie są bez duszy. Oni — biali!
Ich cień umarł i w sercu pustka.
Halja Mazurenko
«Слово Просвіти», CC BY 4.0; machine translation from Ukrainian by Prosvita.Digital · PDF w Wikimedia Commons ↗ · Tłumaczenie maszynowe
